Wednesday, January 21, 2015

On How Devoutness is Transmitted ( St. Paisios )

-Elder,how can I acquire devoutness?

-The Fathers say that to acquire devoutness one must associate with devout people and observe how they behave.When Saint Paisios the Great was asked,"How can I acquire the fear of God?"he answered,"you must associate with people who love God and have fear of God in their heart,so that you, too,may acquire such divine fear."This, of course,does not mean that you should do outwardly whatever you see others doing without feeling it within you,for this would not be true devoutness,it would be false.Anything false is abhorrent.Devoutness is the Grace of God in man.Whatever the devout person does,he does because he feels it in his heart.Of course,there is natural devoutness within us,but,if we don't cultivate it,the devil will use our forgetfulness to make us insensitive and not devout.But the behaviour of the devout awakens devoutness in us again.

-Elder,why do the Fathers speak only of devoutness when they advise us to acquire it by associating with those who are devout?Why do they not say the same about other virtues also?

-Because devoutness is a transmittable virtue.The movements and behaviour of a devout person are transmitted like perfume,provided the recipient possesses good will and humility.And let me tell you,if one is not devout,one has nothing.A devout person can clearly recognize all things sacred as they truly are,even though he may not be educated.For example,he will not err in anything that has to do with divine meanings.It is much like small children who do not have any negative thoughts about their father and mother,because they love and respect them,and are able to see clearly and properly what their parents are doing.How much more so in this case,where we have to do with God.Who is incomparable and perfect in all things!One who is not devout falls into errors and falsehoods regarding the doctrine of the faith.I can see what errors are made when those who are not devout write interpretations and commentaries on the sacred texts of Holy Scripture.
All spiritual things require devoutness and heart.When everything begins with devoutness,everything is sanctified.Specifically,in order to write a Service for a Saint,one must love the Saint,and have reverence and devoutness for that Saint,so that everything one writes will be heartfelt and exude authentic devoutness.When one reaches a state of divine eros,divine madness,the verses flow naturally from within.

-What else can help us acquire devoutness?

-Study with the mind everything that is sacred and truly digest these readings,but also make use of any opportunities afforded;this will gradually awaken devoutness in us.For instance,if I have the chance to pass by a Church to pray and I don't take it,I am deprived of Grace.But if I want to go and something prevents me then I am not deprived of Grace,because God sees my good intention.Much help in acquiring devoutness is also found in becoming familiar with the Saints of our region,our country,so that we can love them and feel a link with them.God rejoices when we love the Saints and show devotion to them.And if we show devotion to the Saints,our devotion to God will of course be greater!

-Elder,what can help us to move about in Church with devout reverence?

-When you set out to go to the Church,you should say to yourself,"Where am i going?I am now entering the House of God.What do i do?I revere the holy Icons and I worship God Himself."From your monastic cell or from your assigned obedience,you go to the Church.From the Church you go to Heaven and beyond Heaven to God himself.

-How is this done?

-The Church is the "House"of God.And our own true home is in Paradise.Here the nuns are chanting.There the Angels,the Saints...If we politely knock at the door,wipe our feet,and sit reservedly upon entering a worldly home,how are we then to behave when we enter the House of God where Christ is being sacrificed?With one drop of divine Blood He once redeemed us from sin,and now continues to heal us with kilos of His Blood and to nurture us with His all-Holy Body.Therefore,when we recall all these awe-inspiring divine events,it helps us to move about in the Church devoutly.But I see in the Divine Liturgy,even when the priest says,Let us lift up our hearts,and we respond,We have lifted them up to the Lord,few are those who truly raise their mind to the Lord Jesus Christ!Perhaps it is better for us to pray with our mind,"May our hearts be raised to the Lord,"Because both our mind and our heart have a tendency to be drawn downward.Otherwise,we are lying when we say,"We have raised them to the Lord,"when in fact our mind is not there at all.Of course,if our heart is indeed turned toward Heaven,then everything will surely go toward Heaven.

-How does it help to chant with contrition?

-Keep yor mind focused on the divine meanings of the hymns and approach them devoutly;don't grasp the divine meanings as literature,but with your heart.Devoutness is one thing,and art-the art of chanting-another.Art without devoutness is-paint.When the chanter chants devoutly,the chanting overflows from his heart,and he chants with contrition.When one is in a wholesome spiritual state,everything will be all right.This is why one must be well-ordered inside to be able to chant with his heart,with devoutness,in order to actually chant with contrition.If someone has negative,inappropriate thoughts,what kind of chanting can he possibly offer?He cannot possibly chant with the heart.Why does the Sacred Scripture say,Is any among you cheerful?Let him chant praise.When Saint John Koukouzelis once chanted,while pasturing the goats,the goats got up and stood upright.This is how people realized that he was indeed Koukouzelis,the chanter of the imperial court.Whatever you do,do it with your heart,and do it for Christ.Put devoutness even into your embroidery,for it will be used with sacred vessels,and even those you make for the (katzion).When someone is devout,his spiritual beauty is apparent in everything he does;it shows in his reading and in his chanting,even in his mistakes.

-In his mistakes?

-Yes,you can see that even the mistakes a devout person happens to make will profess devoutness,a certain kind of modesty.

(Katzion)-A large censer used to cense the Church,at certain points in the liturgical services

Taken from the Book ELDER PAISIOS OF MOUNT ATHOS,Spiritual Counsels Vol 2"Spiritual Awakening"

Ὁ Γέρων Γαβριὴλ τοῦ Ἁγ. Ὄρους «ξεσκεπάζει» ὅλας τὰς αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ καὶ ἐξηγεῖ διατὶ ὁ Πάπας εἶναι πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου

Γέρων Γαβριήλ

Ὁ Γέρων Γαβριὴλ τοῦ Ἁγ. Ὄρους «ξεσκεπάζει» ὅλας τὰς αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ καὶ ἐξηγεῖ διατὶ ὁ Πάπας εἶναι πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου
Μία ἀποκαλυπτικὴσυνομιλία, εἰς τὴν ὁποίαν τονίζει ὅτι ὁΠαπισμὸς δὲν ἔχει μυστήρια, διότι δὲν εἶναι Ἐκκλησία. Χαρακτηρίζει τὸν Πάπαν Πρύτανιν ὅλων τῶν αἱρετικῶν διδασκαλιῶν, νοθευτὴν τῶν ὀρθῶν δογμάτων τῆς Πίστεως, καινοτόμον καὶ μεταρρυθμιστὴν τῶν Ἀποστολικῶν καὶ Πατερικῶν παραδόσεων. ΔιατὶΠατριάρχαι, Ἀρχιεπίσκοποι καὶκληρικοὶ παραβιάζουν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας, τὰς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων.

Αἱλειτουργικαὶφιέσται τοῦΟἰκουμενικοῦΠατριάρχου μετὰτῶν Παπικῶν ὑπενθυμίζουν τὸἸουδαϊκὸν συνέδριον τοῦΚαϊάφα. Δὲν ὀφείλομεν ὑπακοὴν εἰς τοὺς πνευματικούς μας, ὅταν οὗτοι δὲν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγον τῆς Ἀληθείας.
Ἡ συνομιλία
Παραθέτομεν κατωτέρω ὁλόκληρον τὴν συνομιλίαν, ἡ ὁποία ἐπραγματοποιήθη τὴν 18ην Νοεμβρίου εἰς τὴν Πυλαίαν Θεσσαλονίκης. Αὕτη ἔχει ὡς ἀκολούθως:
«- Γέροντα Γαβριὴλ εὐλογεῖτε.
Ὁ Θεὸς νὰ εὐλογεῖ ἐσᾶς καὶ ὅλους τοὺς δικούς σας σὲ ὅλη σας τὴν ζωὴ καὶ σὲ ὅλη τὴν αἰωνιότητα. Εὔχομαι νὰ χαρίσει ὁ Θεὸς σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους εἰρήνη καὶ μετάνοια. Ὅταν ἀναστήθηκε ὁ Κύριός μας ἐμφανίστηκε στοὺς μαθητές Του καὶ τοὺς εἶπε «Εἰρήνη ὑμῖν». Τὰ ὑπέροχα αὐτὰ λόγια, τὴν εἰρήνη αὐτὴν εὔχομαι κι ἐγὼ σὲ ὅλους. Εὔχομαι ἐπίσης ὁ Κύριος νὰ ἀναστήσει τὴν Ἑλλαδίτσα μας καὶ νὰ τὴν βγάλει ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἀδιέξοδα τὰ πνευματικὰ καὶ τὰ οἰκονομικά. Νὰ ἔχουν ὅλοι οἱ Ἕλληνες δουλειὰ καὶ νὰ ζοῦνε μὲ ἀξιοπρέπεια.
Ἀρχηγὸς τῶν αἱρέσεων –Πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου
- Γέροντα ὁ Πάπας τί εἶναι τελικά; Τί ἰσχύει γι᾽ αὐτὸν σύμφωνα μὲ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας;
Ὁ Πάπας εἶναι ἀρχηγέτης τῶν αἱρέσεων καὶ Πρύτανις τῶν αἱρετικῶν διδασκαλιῶν. Πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου κατὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες. Ὁ μεγαλύτερος ἀρχιαιρεσιάρχης καὶ παναιρεσιάρχης ὅλων τῶν αἰώνων καὶ τῶν ἐποχῶν. Ἐπινοητὴς τῶν μὴ ὀρθοδόξων δογμάτων ἐπιδεξιότατος. Ἐφευρέτης τῆς διαστροφῆς τῆς ἀλήθειας ἱκανότατος. Μέγιστος καινοτόμος καὶ μεταρρυθμιστὴς τῶν Ἀποστολικῶν καὶ Πατερικῶν παραδόσεων. Ἀρχηγὸς καὶ θεμελιωτὴς τῶν παντοίων κακοδοξιῶν. Νοθευτὴς τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας τὸ παντάπαν ἀσυναγώνιστος. Νοθευτὴς τῶν ὀρθῶν δογμάτων πάντῃ ἀμίμητος. Διαστροφεὺς τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας ἁπαντάπασι ἀπαράβλητος. Ὁ Πάπας εἶναι ἡ τελεία προσωποποίησις τῆς πλάνης καὶ ἡ ἀπόλυτος ἐνσάρκωσις τῆς αἱρέσεως. Ἄριστος ἰθυντὴρ τῆς διαβρώσεως καὶ ἀλλοτριώσεως τῆς ἀληθείας. Εἰσηγητὴς καὶ πρωταγωνιστὴς τῶν ἀντικανονικῶν καὶ ἀντιπαραδοσιακῶν πρωτοβουλιῶν ὁλωσδιόλου ἀσύμβλητος.
Ὕπατος καταλύτης καὶ περιφρονητὴς τῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων καὶ τῶν Κανόνων τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν συνόδων. Διαιρέτης καὶ καταστροφεὺς τοῦ ἄνωθεν ὑφαντοῦ χιτῶνος τῆς Ἐκκλησίας τὸ παράπαν ἀπαράμιλλος. Πλήρης ἑωσφορικοῦ καὶ ἄκρατου ἐγωισμοῦ, ἀφοῦ ἀνακηρύττει τὸν ἑαυτό του ἀλάθητο καὶ τὸν τοποθετεῖ ἐπάνω ἀπὸ τὶς Τοπικὲς καὶ Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Ὀξυνούστατος εὑρετὴς τῶν καινοτομιῶν καὶ τῶν ἡμαρτημένων διδασκαλιῶν. Εἶναι ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας ἄσπονδος, καὶ φίλος τοῦ διαβόλου παμφίλτατος. Ἀπὸ τοὺς Ἀρειανοὺς εἰς τοὺς Παπικούς Φορεὺς μονώτατος τῶν αἱρετικῶν φρονημάτων καὶ κακοδοξιῶν. Καινοτόμος καὶ μεταρρυθμιστὴς τῶν Ἀποστολικῶν καὶ Πατερικῶν Παραδόσεων ποὺ δὲν ἔχει ἰσάμιλλό του εἰς τὴν ἀνθρωπίνη καθόλου ἱστορία. Ἔργον μοναδικὸν καὶ ἀποκλειστικὸν τοῦ Πάπα εἶναι αἱ παντοῖαι καινοτομίαι καὶ κακοδοξίαι ποὺ εἰσήγαγε εἰς τὴν ἀνθρωπότητα καὶ τὸ νὰ μὴ ἀκολουθεῖ τὰ δόγματα τῶν Ἀποστόλων, τῶν Διδασκάλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων.
Εἰσηγητὴς πολύτροπος τῶν μυρίων καινοτομιῶν εἰς τὴν πίστιν, τὴν ζωὴν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν. Πρωτοστατεῖ εἰς πᾶν κακὸν καὶ ὀλέθριον διὰ σύνολον τὴν ἀνθρωπότητα. Κατὰ τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων μας ὁ Πάπας εἶναι ψευδόχριστος καὶ ἀντίχριστος, ὁ μεγαλύτερος αἱρετικὸς ὅλων τῶν αἰώνων καὶ τῶν ἐποχῶν. Ὅτι ἦταν οἱ ἀρειανοὶ τὸν 4ο αἰῶνα εἶναι καὶ τώρα οἱ παπικοί.
Ὁ γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους σύγχρονους πολέμιους τοῦ παπισμοῦ καὶ τῶν παπολατρῶν, ἔλεγε πὼς ὁ παπισμὸς εἶναι πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου.
Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ φλογερὸς ἰσαπόστολος καὶ ἐθνομάρτυρας κήρυττε «Τὸν Πάπα νὰ καταρᾶσθε, διότι αὐτὸς θὰ εἶναι ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ» (90ὴ Προφητεία).
Ὁ ὅσιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, αὐτὸς ὁ μεγάλος σύγχρονος Σέρβος ἅγιος, μᾶς δίδαξε πώς «Εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ὑπάρχουν τρεῖς κυρίως πτώσεις: Τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Πάπα» (Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος).
- Γέροντα Γαβριὴλ ἡ Παπικὴ ἐκκλησία εἶναι Ἐκκλησία;
Ἡ Παπικὴ ἐκκλησία δὲν εἶναι Ἐκκλησία. Δὲν ἔχει Μυστήρια. Ὁ Χριστὸς πάνω στὸν πλανήτη τῆς Γῆς ἵδρυσε μία Ἐκκλησία. Ὅταν λέμε τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως τί ὁμολογοῦμε; Ὅτι πιστεύουμε «Εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν». Δὲν ἵδρυσε ὁ Χριστὸς πολλὲς Ἐκκλησίες. Δὲν εἶναι Ἐκκλησία ὁ Πάπας. Δὲν ἔχουν Μυστήρια οἱ παπικοί.
Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης λέει μέσα στὸ Πηδάλιο ὅτι οἱ παπικοὶ εἶναι παμπάλαιοι αἱρετικοί, εἶναι ἀβάπτιστοι (Ἑρμηνεία ΜΖ´ Ἀποστολικοῦ Κανόνος). Τὰ ἐγκλήματα εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Παπισμοῦ τὰ διαπραχθέντα εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος
- Γέροντα γιὰ τοὺς παπικοὺς τί ἰσχύει στὴν πραγματικότητα;
Οἱ παπικοὶ εἶναι ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας. Στὸ θαῦμα μὲ τὸν ἁγιορείτη Ζωγραφίτη μοναχὸ ποὺ ζοῦσε σὲ ἕνα κελλὶ στὴν ἐποχὴ ποὺ ἦρθαν ἐδῶ οἱ Λατῖνοι νὰ πείσουν τοὺς πατέρες νὰ κάνουν τὴν ἕνωση ἐπὶ Μιχαὴλ Η´ καὶ Βέκκου Πατριάρχου, ἡ ἴδια ἡ Παναγία λέει τί εἶναι στὴν πραγματικότητα οἱ παπικοί. Τότε τὸν Ἅγιο Πρῶτο τὸν ἀπαγχονίσανε, τὸν ἅγιο Κοσμᾶ, τοὺς ἄλλους Καρεῶτες μοναχοὺς τοὺς καρατομήσανε. Τοὺς Ἰβηρῖτες τοὺς πνίξανε. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἔξω ἀπὸ τὸ Βουλγαρικὸ τὸ μοναστήρι σὲ ἕνα κελλὶ ἦταν ἕνα γεροντάκι. Καὶ ἕνα βράδι ποὺ ἔλεγε μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας τοὺς Χαιρετισμοὺς καὶ ἔφτασε καὶ εἶπε «Χαῖρε, νύμφη ἀνύμφευτε», τοῦ μίλησε καὶ ἡ Παναγία μας καὶ τοῦ λέει: Χαῖρε κι ἐσὺ γέρων τοῦ Θεοῦ. Τὸ γεροντάκι φοβήθηκε καὶ τοῦ λέει ἡ Παναγία: Μὴ φοβᾶσαι. Τρέξε στὸ μοναστήρι καὶ πὲς στοὺς πατέρες πὼς οἱ ἐχθροί μου καὶ οἱ ἐχθροὶ τοῦ Υἱοῦ μου ἔρχονται. Κι ὅσοι θέλουν ἂς φύγουν στὰ δάση νὰ γλυτώσουν. Ὅσοι θέλουν ἂς μείνουν νὰ ἀγωνιστοῦν. Τότε τὸ γεροντάκι ἔτρεξε στὸ μοναστήρι καὶ εἶπε στοὺς πατέρες αὐτὰ ποὺ τοῦ εἶπε ἡ Παναγία. Μερικοὶ πατέρες φύγαν στά δάση. Εἰκοσιέξι πατέρες μὲ τὸν ἡγούμενο κλείστηκαν στὸν πύργο, καὶ ἡ Παναγία πῆγε ἐκεῖ μόνη της νὰ τοὺς ἐμψυχώσει. Πῆγαν οἱ Λατῖνοι καὶ τοὺς εἶπαν νὰ ἀναγνωρίσουν γιὰ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας τὸν Πάπα. Ἀρνήθηκαν καὶ εἶπαν ἐμεῖς μόνο τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ἀναγνωρίζουμε γιὰ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας. Τοὺς κάψαν. Τὰ ὀνόματά τους εἶναι στὰ βουλγαρικὰ ὡρολόγια καταγραμμένα. Ἀναφέρεται ἀκόμη ὅτι ἕνας ἀσκητὴς εἶδε ἔξω ἀπὸ τὸ κελλί του ἕνα βράδυ τὴν Παναγία μας μὲ δυὸ ἱεροπρεπεῖς ἄνδρες. Ἔτρεξε ἔβαλε μετάνοια καὶ λέει: Παναγία νά ᾽ρθεῖς νὰ εὐλογήσεις τὸ κελλί μου. Καὶ ἡ Παναγία τοῦ λέει: Δὲν ἔρχομαι γιατὶ ἔχεις μέσα τὸν ἐχθρό μου. Ὁ γέροντας στεναχωρήθηκε. Δὲν εἶχε κανένα μέσα. Μπροστὰ ἀπὸ καιρὸ εἶχε δανειστεῖ ἕνα βιβλίο ἀπὸ ἕνα ἄλλο ἀσκητή. Καὶ διαβάζοντας στὸ τέλος εἶχε δύο λόγους τοῦ Νεστορίου κατὰ τῆς Παναγίας μας, ποὺ τὴν ἀποκαλοῦσε Χριστοτόκο καὶ ἀνθρωποτόκο καὶ ὄχι Θεοτόκο. Αὐτὸ ἦταν ἡ αἰτία ποὺ ἡ Παναγία μας εἶπε δὲν ἔρχομαι, γιατὶ ἔχεις μέσα τὸν ἐχθρό μου.
Ὅποιος ἔχει φιλίες μὲ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας γίνεται αὐτόματα καὶ αὐτὸς ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας καὶ θὰ χαθεῖ μαζί τους. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει: «ὁ τοῖς ἐχθροῖς τοῦ βασιλέως συμφιλιάζων, οὐ δύναται τοῦ βασιλέως φίλος εἶναι, ἀλλ᾽ οὐδὲ ζωῆς ἀξιοῦται, ἀλλὰ σὺν τοῖς ἐχθροῖς ἀπολεῖται».
Πότε δικαιολογεῖται ἡ ἀνυπακοὴ εἰς τοὺς πνευματικούς
- Πολλοὶ Πατριάρχες καὶ Δεσπότες γέροντα ἀκοῦμε νὰ λένε πὼς ὁ Πάπας εἶναι ὄντως Ἐκκλησία. Ἐμεῖς τί πρέπει νὰ κάνουμε; Πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοὴ σὲ αὐτούς;
Ὀφείλουμε ὑπακοὴ στοὺς Δεσποτάδες μας, στοὺς πνευματικούς μας, ὅταν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας. Ὅταν ὅμως δὲν ὀρθοτομοῦν τὸ λόγο τῆς ἀληθείας καὶ λένε αἱρετικὰ πράγματα, ὄχι μόνο σὲ αὐτοὺς δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή, ἀλλὰ καὶ σὲ ἕνα Ἄγγελο ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἂν κατέβει καὶ μᾶς πεῖ ἀντίθετα μὲ αὐτὰ ποὺ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή.
Ἔχουμε καθήκοντα πρὸς τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες καὶ καθήκοντα πρὸς τὸν Θεό. Τὰ καθήκοντα πρὸς τὸν Θεὸν εἶναι ὑπέρτερα τῶν καθηκόντων πρὸς τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες. Ἂν ἕνα καθῆκον πρὸς τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες συγκρούεται μὲ τὸ καθῆκον μας πρὸς τὸν Θεόν, τότε παύει νὰ ἰσχύει, καταργεῖται.
Παράδειγμα ἔχουμε τὴν Ἁγία Γραφή. Τί διαβάζουμε στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων; Οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, οἱ Ἰουδαῖοι ἀρχιερεῖς ἤτανε οἱ πνευματικοὶ ἡγέτες στὴν ἐποχὴ τοῦ Κυρίου μας. Πιάσαν τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς βάλαν φυλακὴ καὶ τοὺς εἶπαν νὰ μὴ κηρύττουν. Πῆγε Ἄγγελος Κυρίου καὶ τοὺς ἔβγαλε καὶ τοὺς εἶπε νὰ κηρύξουν. Τοὺς ξαναπιάσαν καὶ τοὺς εἶπαν: Τί σᾶς εἴπαμε; Γιατί δὲν κάνετε ὑπακοή; Ἐμεῖς εἴμαστε οἱ πνευματικοὶ ἡγέτες! Τότε ἀπολογήθηκε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος: «Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» (Πράξ. 5, 29).
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τί λέει πρὸς τοὺς Γαλάτας· (1, 8) «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾽ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω». Ἦταν δυνατὸν ποτὲ ἕνας Ἄγγελος νὰ πάει στοὺς Γαλάτας καὶ νὰ κηρύξει ἀντίθετα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ δίδαξε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος; Ὄχι βέβαια! Ἔ, τότε γιατί τὸ γράφει ὁ Ἀπόστολος αὐτό; Ἄσκοπο εἶναι; Περιττὸ εἶναι; Ἄστοχο εἶναι; Ἔτσι εἰκῇ κι ὡς ἔτυχε τὸ ἔβαλε; Τὸ ἔβαλε γιὰ νὰ μὴ παρασυρθοῦμε καὶ ποῦμε ὁ Δεσπότης μας εἶναι Ἅγιος. Μὲ τὴν προσευχή του ἀνασταίνει νεκρούς, ἀνορθεῖ παραλύτους, ἀνοίγει τὰ μάτια ἀπὸ τυφλούς, μετακομίζει ὄρη μὲ ἕνα πρόσταγμά του. Ὅλα νὰ τὰ κάνει αὐτά, ἐφόσον λέει κάτι ποὺ δὲν συμφωνεῖ μὲ τὴν Ἐκκλησία, δὲν πρέπει νὰ τὸν κάνουμε ὑπακοή.
Διαβάστε στὸ βίο τοῦ Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου: Ὁ Ἅγιος θέλει νὰ φύγει ἀπὸ ἡγούμενος καὶ καλεῖ τὸν νέο ἡγούμενο καὶ ὅλη τὴν ἀδελφότητα καὶ τοὺς δίνει συμβουλές. Στὸ τέλος τί τοὺς λέει; Ἂν καὶ αὐτὸς σὰν ἄνθρωπος κάνει κάτι ποὺ δὲν συμφωνεῖ μὲ τὴν Ἐκκλησία, μὲ αὐτὰ ποὺ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία, τότε προσωρινὰ νὰ κάνετε ὑπακοὴ καὶ οἱ γεροντότεροι νὰ πᾶνε νὰ τὸν ποῦνε νὰ κάνει διόρθωση. Καὶ ἂν δὲν κάνει διόρθωση, ὄχι μόνο σὲ αὐτὸν νὰ μὴ κάνετε ὑπακοὴ ἀλλὰ οὔτε καὶ σὲ Ἄγγελο ἐξ οὐρανοῦ, ἂν ἔρθει νὰ σᾶς τὸ πεῖ. Αὐτὰ εἶναι λόγια τοῦ Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου.
Ἔρχονται μερικοὶ ἱερεῖς στὸ κελλὶ καὶ μοῦ λένε: Μοῦ εἶπε ὁ Δεσπότης νὰ στεφανώσω ἕνα ὀρθόδοξο μὲ ἕνα ἑτερόδοξο. Καὶ ὅταν τοῦ λέω ὅτι αὐτὸ ἀπαγορεύεται, οἱ κανόνες, ὁ Ἅγιος Νικόδημος στὸ Πηδάλιο. Λέει δὲν εἶναι Ἅγιον. Ἐμεῖς εἴμαστε! Θὰ κάνεις ὑπακοὴ σὲ μᾶς. Τὶ λέει ὁ Ἀπόστολος; «Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε…» (Ἑβρ. 13:17). Καὶ ἀπαιτοῦνε ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς νὰ κάνουν ὑπακοὴ καὶ σὲ πράγματα ποὺ εἶναι ἀντίθετα μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.
Πῶς ἑρμηνεύει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τό «Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε…»; Ρωτάει ὁ Ἅγιος: Τὶ οὖν, φησίν, ὅταν πονηρός, ᾖ, καὶ μὴ πειθώμεθα;
Καὶ ρωτάει καὶ προτρέπει ὡς ἑξῆς: Πονηρός, πῶς λέγεις; εἰ μὲν πίστεως ἕνεκεν, φεῦγε αὐτὸν καὶ παραίτησαι, μὴ μόνον ἂν ἄνθρωπος, ᾖ, ἀλλὰ κἂν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ κατιών.
Διδάσκουν καὶ τὴν ἀνυπακοὴν οἱ Μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας Λένε μερικοὶ χριστιανοί: Ἀφοῦ τὸ εἶπε ὁ Δεσπότης πρέπει νὰ τὸν κάνουμε ὑπακοή! Κι ἐμεῖς ρωτᾶμε: Ἂν ὁ Δεσπότης σοῦ ἔλεγε νὰ μὴ φᾶς γιὰ ἕνα ἑξάμηνο θὰ ἔκανες ὑπακοή; – Ὄχι! Σὲ αὐτὸ δὲν κάνουμε ὑπακοή! Στὴν ὑλικὴ τροφὴ λοιπὸν δὲν κάνουμε ὑπακοή, γιατὶ μᾶς βλάπτει αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Δεσπότης. Στὰ πνευματικὰ ποὺ μᾶς βλάπτουν καὶ ἀφοροῦν τὴν αἰωνιότητα πῶς κάνουμε ὑπακοή;
Ὅταν λέει κάτι ὁ Δεσπότης ποὺ εἶναι σύμφωνο μὲ τὴν Ἐκκλησία θὰ κάνουμε ὑπακοή. Ἀλλὰ, ὅταν λέει κάτι ποὺ δὲν συμφωνεῖ μὲ τὴν Ἐκκλησία, πῶς θὰ κάνουμε ὑπακοή; Σέ αὐτοὺς ποὺ λένε πὼς πρέπει νὰ κάνουμε ἀδιάκριτη ὑπακοή, ἕνας ἅγιος μακαριστὸς γέροντας ἁγιορείτης ἔλεγε: Αὐτοὶ εἶναι εὐλαβεῖς βλαμμένοι!
Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ στῦλος τῆς ὀρθοδοξίας, λέει στὰ συγγράμματά του: «Ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι, Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον ἢ μετ᾽ αὐτῶν ἐμβληθῆναι ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός» (P.G. 35, 33-ΒΕΠΕΣ 33, 199).
Ἐκεῖ θὰ πᾶμε μὲ τὸν Ἄννα καὶ τὸν Καϊάφα στὴν γέεννα τοῦ πυρός, ἂν ἀκολουθήσουμε τοὺς Δεσποτάδες μας, ποὺ λένε ὅτι ὁ Πάπας εἶναι Ἐκκλησία καὶ ἔχει Μυστήρια καὶ πρέπει νὰ ἑνωθοῦμε. Ἂν ἕνας, Πατριάρχης εἶναι αὐτός, Ἀρχιεπίσκοπος εἶναι, Ἐπίσκοπος, ὅ,τι καὶ νὰ εἶναι δὲν σέβεται τοὺς Ἀποστολι- κοὺς Κανόνες, δὲν σέβεται τοὺς Κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν συνόδων, δὲν τηρεῖ αὐτὰ ποὺ δίδαξαν οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας αὐτὸς δὲν εἶναι ποιμένας. Τί εἶναι; Μᾶς τὸ λέει ἕνας μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας τοῦ 1ου αἰῶνος. «Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα ἢ πράσσων, κἂν ἀξιόπιστος ᾖ, κἂν νηστεύῃ, κἂν παρθενεύῃ, κἂν σημεῖα ποιῇ, λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ φθορὰν προβάτου κατεργαζόμενος» (Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος P.G. 5, 912).
Αὐτὸς ὁ Πατριάρχης, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ὁ Ἐπίσκοπος, ὅποιος καὶ νὰ εἶναι, ποὺ λέει πράγματα ποὺ δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν Ἐκκλησία, μὲ αὐτὰ ποὺ δίδαξαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, δὲν εἶναι ποιμένας, εἶναι λυκοποιμένας καὶ ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας.
Λένε πολλοί: Ἀφοῦ εἶναι ἐπίσκοπος καὶ τὸ λέει αὐτό, θὰ κάνουμε ὑπακοή. Τότε ὅταν ὁ Νεστόριος, ποὺ ἦταν Πατριάρχης, ἔλεγε γιὰ τὴν Παναγία ὅτι ἦταν ἀνθρωποτόκος καὶ Χριστοτόκος ἔπρεπε οἱ χριστιανοὶ νὰ κάνουν ὑπακοὴ σὲ αὐτόν; Ἐπειδὴ ἦταν Πατριάχης; Καὶ νὰ ποῦνε ἀφοῦ τὸ λέει ὁ Πατριάρχης θὰ κάνουμε ὑπακοή; Τί θὰ γινόταν ἔτσι; Θὰ γίνονταν ὅλοι αἱρετικοὶ καὶ θὰ χάνονταν. Δὲν θὰ σωζόταν κανένας, ἂν τὸν ἀκολουθοῦσαν.
Ἔρχονται στὸ κελλί μου μερικοὶ ὑποψήφιοι ἱερεῖς καὶ μοῦ λένε· ἔχει εὐλογία νὰ γίνω ἱερέας; Τοὺς ρωτάω: Εἶχες σχέση ὁλοκληρωτικὴ μὲ γυναῖκα ἢ ἄνδρα πρίν…; Ἢ μέσα στὸ γάμο σου μήπως μοίχευσες; Καὶ μοῦ λένε: – Μὰ ὁ Δεσπότης εἶπε πὼς μπορῶ. Τοὺς ἀπαντῶ: Ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως δὲν θὰ σὲ κρίνει ὁ Δεσπότης ἀλλὰ ὁ Δεσπότης Χριστός. – Μοῦ εἶπαν πὼς ἂν ὑπάρχει πραγματικὴ μετάνοια, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ σκεπάσει. Σημασία δὲν ἔχει τί λέω ἐγὼ ἢ τί λέτε ἐσεῖς ἢ τί σᾶς λένε ἄλλοι. Σημασία ἔχει τί λένε οἱ Ἅγιοι. Σημασία ἔχει ποιο εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ἡ στάσις τῶν Ὀρθοδόξων ἔναντι τῶν Παπικῶν καὶ τῶν Φιλοπαπικῶν
Γέροντα ποιά στάση πρέπει νὰ κρατᾶμε ἐμεῖς οἱ λαϊκοὶ ἀπέναντι στοὺς ἱερεῖς τοὺς παπικοὺς καὶ στοὺς δικούς μας παπολάτρες;
Τὴν ἐποχὴ τῆς Φραγκοκρατίας, στὴν Κύπρο, οἱ Ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι ἐκδιώχθηκαν, καὶ ἐπιβλήθηκε στὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καὶ τὰ μοναστήρια ἡ μνημόνευση τῶν Λατίνων ἐπισκόπων. Ὁ Ὀρθόδοξος λαὸς δὲν ἐκκλησιαζόταν στοὺς ναούς των, ἐπειδὴ μνημονεύονταν τότε οἱ λατῖνοι ἐπίσκοποι. Ὁ Ἅγιος Γερμανὸς Β´ Κωνσταντινουπόλεως (1222- 1240) γράφει μία ἐπιστολὴ στοὺς Κυπρίους τότε καὶ τοὺς λέει: «Ἐξορκίζω ὅλους τοὺς λαϊκούς, ὅσοι εἶστε γνήσια τέκνα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, νὰ φεύγετε ὁλοταχῶς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς ποὺ ὑπέπεσαν στὴν ὑποταγὴ στοὺς Λατίνους, καὶ μήτε σὲ ἐκκλησία νὰ συγκεντρώνεστε μαζί τους, μήτε νὰ παίρνετε ὁποιαδήποτε εὐλογία ἀπὸ τὰ χέρια τους. Εἶναι καλύτερα νὰ προσεύχεσθε στὸ Θεὸ στὰ σπίτια σας μόνοι, παρὰ νὰ συγκεντρώνεστε στὴν ἐκκλησία μαζί μὲ τοὺς Λατινόφρονες. Εἰ δ᾽ ἄλλως, θὰ ὑποστῆτε τὴν ἴδια κόλασι μ᾽ αὐτούς».
- Γέροντα εἶναι σημαντικὴ ἡ ἀκριβὴς καὶ ἀνόθευτη τήρηση τῆς πίστεως; Πρέπει νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν διατήρησή της;
Διαβάζουμε στὸ βίο τοῦ Μεγάλου Παϊσίου, 19 Ἰουνίου, τὰ ἑξῆς: Ἔστειλε τὸν ὑποτακτικό του γιὰ μία δουλειὰ ὁ Ἅγιος. Καὶ στὸ δρόμο ὁ ὑποτακτικὸς βρῆκε ἕνα Ἑβραῖο. Τοῦ λέει ὁ ῾Εβραῖος ὅτι ὁ Μεσσίας δὲν γεννήθηκε ἀκόμη, τὸν περιμένουμε. Καὶ ὁ ὑποτακτικὸς εἶπε: – Μπορεῖ νὰ εἶναι κι ἔτσι. (Δὲν συμφώνησε ἀπόλυτα). Κι ὅταν γύρισε στὸν γέροντά του, τὸν Ἅγιο, νὰ βάλει μετάνοια τοῦ λέει: – Δὲν σὲ γνωρίζω ποιός εἶσαι; Μὲ αὐτὸν τὸν λόγο ποὺ εἶπε ἔφυγε ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Θὰ ἀναφερθοῦμε καὶ πάλι στὸν Μέγα Ἀθανάσιο. Χρόνια ὁλόκληρα ταλαιπωρήθηκε. Πῆγε ἐξορία. Ἀκόμη καὶ ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος τὸν ἐξόρισε, γιατὶ παρασύρθηκε ἀπὸ τὸν Εὐσέβιο Νικομηδείας καὶ ἀπὸ τὴν ἀδελφή του ποὺ εἶχε τὰ φρονήματα τῶν ἀρειανῶν. Γιὰ ἕνα ι (γιῶτα) ἀγωνίστηκε! Λέγαν οἱ ἀρειανοὶ ὅτι ὁ Υἱὸς εἶναι ὁμοιούσιος μὲ τὸν Πατέρα. Ὁ Ἅγιος τοὺς ἔλεγε ὄχι ὁμοιούσιος ἀλλὰ ὁμοούσιος. Ἔχουν τὴν ἴδια οὐσία. Τὰ Τρία Θεῖα Πρόσωπα πανύψιστα, στηρίζονται στὴ μία καὶ αὐτὴ Θεία οὐσία. Κι ἔφερνε γιὰ παράδειγμα, ὁ σκύλος μοιάζει μὲ τὸ λύκο, ὁ σκύλος, ὅμως δὲν εἶναι λύκος. Ὁ χαλκὸς μοιάζει μὲ τὸ χρυσό, ἀλλὰ ὁ χαλκὸς δὲν εἶναι χρυσός. Ὁ ἄργυρος μοιάζει μὲ τὸν κασσίτερο, ὅμως ὁ ἄργυρος δὲν εἶναι κασσίτερος. Και γιὰ ἕνα ι (γιῶτα) ἀγωνίστηκε καὶ πῆγε τόσα χρόνια ἐξορία. Δὲν μποροῦμε νὰ προδώσουμε τὴν πίστη μας καὶ νὰ ἀρνηθοῦμε καὶ τὸ παραμικρό.
Ὑπὸ προϋποθέσεις θὰ δεχθοῦμε τὸν Πάπαν
- Γέροντα ὑπάρχει περίπτωση νὰ δεχθοῦμε κάποτε τὸν Πάπα καὶ τοὺς παπικούς;
Τὸν Πάπα θὰ τὸν δεχθοῦμε καὶ θὰ ἑνωθοῦμε, ὅταν ἀρνηθεῖ ὅλες τὶς αἱρετικὲς δοξασίες του καὶ παραδεχτεῖ ὅ,τι δέχεται ἡ Ἐκκλησία μας. Τότε θὰ ἑνωθοῦμε. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι πάρα πολὺ δύσκολο. Μπορεῖ κάποτε ὁ Ἥλιος νὰ πάψει νὰ ἀνατέλλει ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ νὰ πάει ἀπὸ τὴ Δύση νὰ βγαίνει, ὁ Πάπας ὅμως ποτὲ δὲν θὰ ἀρνηθεῖ τὸ Πρωτεῖο, ποτὲ δὲν θὰ ἀρνηθεῖ τὸ ἀλάθητο, ποτὲ δὲν θὰ ἀρνηθεῖ τὸ Filioque (Φιλιόκβε). Μπορεῖ σὲ ἄλλα μικρότερα νὰ κάνει ὑποχωρήσεις, ἀλλὰ σὲ αὐτὰ δὲν θὰ κάνει ποτὲ ὑποχώρηση. Τὸ Filioque (Φιλιόκβε) εἶναι αἵρεση. Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας τὸ καταδίκασαν σὰν αἵρεση. Εἶναι αἵρεση. Τὸ ῞Αγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται μόνον ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ ὄχι ἀπὸ τὸν Υἱό. Στὴν Ἁγία Τριάδα ὑπάρχει μοναρχία κι ὄχι διαρχία.
Αἱ συμπροσευχαί, ὁ 4ος Ἀποστολικὸς Κανὼν καὶ ὁ Ἅγιος Σπυρίδων
- Γέροντα μερικοὶ κληρικοὶ μᾶς λένε πὼς μποροῦμε νὰ συμπροσευχόμαστε μὲ καθολικούς. Πὼς δὲν ὑπάρχει τίποτε κακὸ νὰ προσεύχεται ἕνας ἐδῶ κι ἕνας ἐκεῖ (δίπλα- δίπλα).
Τὸ 1716 οἱ Τοῦρκοι πολιόρκησαν τὴν Κέρκυρα κι ἀπ᾽ τὴν ξηρὰ κι ἀπὸ τὴ θάλασσα. Ὁ ἅγιος Σπυρίδωνας ἔσωσε τότε θαυματουργικὰ τὴν Κέρκυρα. Ὁ διοικητὴς τοῦ νησιοῦ, Ἀνδρέας Πιζάνης, θέλοντας νὰ εὐχαριστήσει τὸν ἅγιο γιὰ τὴ σωτηρία, ἀποφάσισε νὰ στήσει στὸν ναὸ τοῦ ἁγίου ἕνα θυσιαστήριο, ἕνα ἀλτάριο, γιὰ νὰ γίνεται ἐπάνω σ᾽ αὐτὸ τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας κατὰ τὸ Λατινικὸ δόγμα, δίπλα στὴν Ἁγία Τράπεζα τῶν Ὀρθοδόξων. Κι ἐκεῖ θὰ γινόταν ἀπὸ Λατῖνο ἱερέα ἡ θεία Λειτουργία.
Ὁ ἅγιος Σπυρίδων παρουσιάστηκε δυὸ νύκτες συνεχόμενες στὸν ὕπνο τοῦ Πιζάνη μὲ ἔνδυμα ὀρθόδοξου μονάχου καὶ τοῦ εἶπε νὰ μὴ τὸ κάνει, διαφορετικὰ θὰ τὸ μετάνοιωνε. Ὁ διοικητὴς δὲν ἔκανε ὑπακοή. Τὸ ἄλλο βράδυ ὁ σκοπὸς στὴν εἴσοδο τοῦ φρουρίου κοντὰ στὴν πυριτιδαποθήκη βλέπει κάποιο μοναχὸ νὰ προχωρεῖ μ᾽ ἕνα δαυλὸ ἀναμμένο στὸ χέρι καὶ νὰ μπαίνει στὸ Φρούριο. Τοῦ φώναξε: «Ποιός εἶσαι;». Ἄκουσε «Εἶμαι ὁ Σπυρίδων». Τὸ φρούριο τινάχτηκε στὸν ἀέρα μὲ ὅλα τὰ γύρω σπίτια. Σκοτώθηκαν χίλια ἄτομα καὶ ὁ Πιζάνης. Δὲν γίνεται ἡ Ὀρθοδοξία νὰ ἀναμιγνύεται μὲ τὸν Παπισμό. Δὲν γίνεται. Δὲν μποροῦμε νὰ συμπροσευχόμαστε μὲ αἱρετικούς. Αὐτὸ τὸ ἀπαγορεύουν οἱ ἱεροὶ κανόνες. Οὔτε νὰ δεχόμαστε μέσα στὴν Ἐκκλησία καθολικούς. Οὔτε νὰ τοὺς δίνουμε ἀντίδωρο. Ὁ 45ος Ἀποστολικὸς Κανόνας λέει: «Ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω». (Ἂν κάποιος Ἐπίσκοπος, Πρεσβύτερος ἢ διάκονος μὲ τοὺς αἱρετικοὺς συμπροσευχηθεῖ μόνο, νὰ ἀφορίζεται, κι ἂν ἐπέτρεψε σὲ αὐτοὺς ὡς κληρικοὶ νὰ πράξουν κάτι, τότε νὰ καθαιροῦνται οἱ ὀρθόδοξοι ποὺ τὸ ἐπέτρεψαν).
Ἂρα ὁ Πατριάρχης ποὺ ἔφερε στὴ θρονικὴ γιορτὴ τὸ 2006 τὸν Πάπα, τὸν ἔβαλε μέσα στὴ Θεία Λειτουργία καὶ τοῦ ἐπέτρεψε νὰ πεῖ τὸ Πάτερ ἡμῶν, σύμφωνα μὲ αὐτὸν τὸν 45ο Ἀποστολικὸ Κανόνα εἶναι ἀφορισμένος καὶ καθηρημένος δυνάμει. Ἐνεργείᾳ πρέπει νὰ γίνει μία σύνοδος νὰ τὸν βγάλει.
Δὲν ἔχουν Ἱερωσύνη
- Γέροντα Γαβριὴλ εἶναι μερικοὶ ἱερωμένοι ποὺ λένε ὅτι οἱ παπικοὶ ἔχουν ἱερωσύνη. Τί ἀπαντᾶμε σὲ αὐτούς;
Ὄχι δὲν ἔχουν ἱερωσύνη. Τὸ λένε οἱ Ἅγιοι. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος στὸ Πηδάλιο λέει: οἱ παπικοὶ εἶναι ἀβάπτιστοι, εἶναι παμπάλαιοι αἱρετικοί. Πῶς ἔχουν ἱερωσύνη; Κι ὕστερα ρωτᾶμε τοὺς ἱερεῖς αὐτοὺς ποὺ λένε ὅτι οἱ παπικοὶ εἶναι ἐκκλησία καὶ πρέπει νὰ ἑνωθοῦμε καὶ τοὺς βάζουν μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς δίνουν ἀντίδωρο:
Ὅταν τελοῦν τὴν Θεία Λειτουργία καὶ λένε τὶς εὐχὲς τῶν κατηχουμένων τὶ λένε ἐκεῖ πέρα; Ὅσοι κατηχούμενοι, προέλθετε… οἱ κατηχούμενοι, προέλθετε… ὅσοι κατηχούμενοι, προέλθετε. Μή τις τῶν κατηχουμένων. (῞Οσοι εἴσαστε κατηχούμενοι νὰ πηγαίνετε… οἱ κατηχούμενοι νὰ πηγαίνετε… ὅσοι εἴσαστε κατηχούμενοι, νὰ πηγαίνετε. Κανένας ἐδῶ ἀπὸ τοὺς κατηχού μενους). Τί εἶναι οἱ κατηχούμενοι; Εἶναι γραμμένοι στὰς δέλτους τῆς Ἐκκλησίας καὶ κατηχοῦνται καὶ σὲ λίγο θὰ γίνουν καὶ αὐτοὶ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Κι ὅμως οὔτε αὐτοὺς ἡ Ἐκκλησία τοὺς ἀφήνει νὰ πάρουν μέρος σὲ ὅλη τὴ Θεία Λειτουργία. Ὅταν κάνετε τὴ Θεία Λειτουργία, θέατρο παίζετε; Δὲν πιστεύετε σὲ αὐτὰ ποὺ λέτε; Πῶς θὰ βάλεις ἕνα αἱρετικὸ καὶ θὰ τοῦ δώσεις ἀντίδωρο;
Ἀναφέρεται τὸ ἑξῆς: Ὁ Πατριάρχης ὁ Ἀθηναγόρας ἔκανε τὴν ἄρση τῶν ἀναθεμάτων. Καὶ κοιμήθηκε. Ὁ πατὴρ Θεόκλητος ὁ Διονυσιάτης ζοῦσε, κι ἐμφανίστηκε ἕνα βράδυ στὸν ὕπνο του σὰν ἀρκούδα ὁ Ἀθηναγόρας, καὶ λέει στὸν Θεόκλητο: – Θεόκλητε, Θεόκλητε, τὶ ἔκανα, τὶ ἔκανα…
Ἐχθροὶ Θεοῦ καὶ Παναγίας
Γέροντα ποιό εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα μιᾶς αἵρεσης στὸν ἄνθρωπο;
Κάποτε πῆγαν στὸν ἀββᾶ Ἀγάθωνα οἱ πατέρες νὰ τὸν πειράξουν. Τοῦ λένε εἶσαι πόρνος. Εἶμαι ἀπαντάει. Εἶσαι γαστρίμαργος. Εἶμαι. Εἶσαι θυμώδης. Εἶμαι. Εἶσαι τοῦτο. Εἶμαι. Εἶσαι αἱρετικός. Ἀντέδρασε! Τοῦ λένε γιατὶ τὸ ἔκανες αὐτό; Αὐτὰ ὅλα ποὺ μοῦ εἴπατε προηγούμενα δὲ μὲ χωρίζουν ἀπὸ τὸ Θεό. Ἡ αἵρεση μὲ χωρίζει ἀπὸ τὸ Θεό. Οἱ αἱρετικοὶ εἶναι ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας. Δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε μὲ αὐτοὺς φιλίες. Ὁ Πάπας εἶναι ἀρχιαιρεσιάρχης. Εἶναι Ἀντίχριστος. Πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου. Ὄργανο τοῦ Σατανᾶ. Διαβάστε τὰ ἀναθέματα. Δεῖτε τί ἀναθέματα ἔχει ἡ Ἐκκλησία τὴν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Τί ἀναθέματα ἔχει γι᾽ αὐτοὺς τοὺς αἱρετικούς.
Τὸ βιβλίον τοῦ Ὁσίου Νήφωνος
Γέροντα στὰ ζητήματα τῆς πίστεως ὁ Θεὸς πῶς θέλει τὸν ἄνθρωπο;
Ἀναφέρεται σὲ ἕνα βιβλίο τοῦ ὁσίου Νήφωνος τὸ ἑξῆς: Πῆγε ἕνας στὸν Ἅγιο καὶ λέει· εἶμαι λυπημένος, ποὺ χάθηκε ὁ βασιλιὰς Σολομὼν μὲ τόση σοφία. Λέει κι ὁ Ἅγιος· κι ἐγὼ εἶχα αὐτὴν τὴ λύπη. Ὁ ἐπισκέπτης τότε πίεζε τὸν Ἅγιο νὰ τοῦ πεῖ κάτι ἐπάνω σὲ αὐτὸ τὸ θέμα. Ἀφοῦ τὸν πίεσε πολὺ, τοῦ λέει κι ἐγὼ εἶχα αὐτὴν τὴν γνώμη πὼς ὁ Σολομὼν χάθηκε, ἀλλὰ μοῦ ἐμφανίστηκε ὁ Χριστὸς καὶ μοῦ λέει: – Δὲ χάθηκε ὁ Σολομών, ὅπως ἐσεῖς νομίζετε. Παρασύρθηκε μὲν ἀπὸ τὶς παλλακίδες κι ἵδρυσε εἰδωλεῖα κι ἔκανε ἱερεῖς τῶν εἰδώλων ἀλλὰ ρητὰ δὲν μὲ ἀρνήθηκε. Κι ἐγὼ σὰν Θεὸς ποὺ εἶμαι καὶ σώζω ὅσους θέλω, πῆρα ὑπόψιν μου πὼς τόσα χρόνια βασανίστηκε καὶ στὸν Ἅδη καὶ τὸν ἔσωσα. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει σὲ μία ἐπιστολή του (Ἑβρ. 11, 32-33)· «ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ Γεδεών, Βαράκ τε καὶ Σαμψὼν καὶ Ἰεφθάε, Δαυΐδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν, οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν». Ὁ Σαμψὼν εἶχε πέσει σὲ σαρκικὴ ἁμαρτία μὲ τὴ Δαλιδά, μία εἰδωλολάτρισσα. Καὶ ὅμως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τὸν κατατάσσει μεταξὺ τῶν σεσωσμένων, γιατὶ δὲν ἀρνήθηκε τὴν πίστη του.
Ὁ Θεὸς θὰ κρίνει μὲ ἐπιείκεια τοὺς χριστιανοὺς ποὺ ἔχουμε ἀδυναμίες καὶ ἀγωνιζόμαστε καὶ μετανοοῦμε. Στὰ θέματα ὅμως τῆς πίστεως θὰ εἶναι πολὺ αὐστηρός. Δὲν θὰ σωθεῖ κανένας ποὺ θὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του. Ἔστω καὶ τὸ παραμικρὸ νὰ κάνει, τὴν παραμικρὴ παραχώρηση.
Παράνομα τὰ Παγκόσμια Συμβούλια Ἐκκλησιῶν
Λέει γέροντα μία μερίδα τοῦ κλήρου πὼς καλὰ κάνει ὁ Πατριάρχης καὶ κινεῖται μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀπέναντι στοὺς παπικούς. Γιατὶ ἂν ἑνωθοῦμε, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ρωμαιοκαθολικοί (τοὺς ὁποίους μερικοὶ ἤδη τοὺς θεωροῦν κατηχούμενους!) θὰ ἀναγνωρίσουν τὴν ὀρθότητα τῆς πίστεώς μας καὶ θὰ γίνουν ὀρθόδοξοι;
Τὸ εἴπαμε στὴν ἀρχή. Μπορεῖ ὁ Ἥλιος νὰ πάψει νὰ βγαίνει ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ νὰ πάει νὰ βγαίνει στὴ Δύση, μπορεῖ κάποτε νὰ γίνει αὐτό. Ὁ Πάπας ποτὲ δὲν θὰ ἀρνηθεῖ τὸ ἀλάθητο, τὸ πρωτεῖο, τὸ Filioque (Φιλιόκβε). Ποτὲ δὲν θὰ ἀκολουθήσει ἐμᾶς ὁ Πάπας, ἀλλὰ ἔχει ἀπαίτηση ἐμεῖς νὰ τὸν ἀκολουθήσουμε καὶ νὰ τὸν προσκυνήσουμε.
Τί λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὸν Τίτο; «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ» (Τίτ. 3, 10). Τὰ Παγκόσμια Συμβούλια Ἐκκλησιῶν ποὺ γίνονται εἶναι παράνομα, γιατὶ δὲν παίρνουμε ἐντολὲς ἀπὸ τὸν οὐρανό. Δὲν ἤξερε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τί ἔγραφε; Ἕνας αἱρετικὸς δὲν γυρίζει ποτέ, ἂν δὲν ἐπέμβει Θεὸς νὰ τὸν φωτίσει. «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ». Φεῦγε, παράτησέ τον. Μὴ ἀσχολεῖσαι μαζί του καὶ κάνε προσευχὴ νὰ τὸν φωτίσει ὁ Θεός.
Τὸ κοινὸν Ποτήριον
Γέροντα, ὅταν φτάσουμε στὸ κοινὸ ποτήριο, νὰ κοινωνοῦμε ἐμεῖς ἀπὸ καθολικοὺς καὶ οἱ καθολικοὶ ἀπὸ ἐμᾶς, ὅταν φτάσουμε στὸ σημεῖο νὰ γίνεται μνημόνευση τοῦ ὀνόματος τοῦ Πάπα στὶς ὀρθόδοξες Θεῖες Λειτουργίες, τότε τί πρέπει νὰ κάνουμε;
Θὰ χωρίσουμε ἀπὸ αὐτοὺς καὶ δὲν θὰ ἔχουμε καμιὰ ἐπικοινωνία μαζί τους, γιατὶ ἂν τοὺς ἀκολουθήσουμε, θὰ πᾶμε μαζί τους στὴν κόλαση.
Εὐχόμεθα νὰ εἶναι Ὀρθόδοξοι καὶ νὰ μὴ εἶναι Μασόνοι
Γέροντα πιστεύουν μερικοὶ ὅτι ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ οἱ ἄλλοι Πατριάρχες, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πολλοὶ Ἐπίσκοποι δὲν εἶναι Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι ἀλλὰ εἶναι Μασόνοι ὑψηλόβαθμοι καὶ δὲν πιστεύουν στὸ Θεό. Λένε, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι αὐτοὶ Ὀρθόδοξοι, ἀφοῦ ἀσυστόλως καὶ ἀδεῶς παραβαίνουν τοὺς Ἀποστολικοὺς Κανόνες, τοὺς κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν συνόδων, ἀπορρίπτουν καὶ ἀθετοῦν τὴ διδασκαλία τῶν μεγάλων πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας; Ἀναρωτιοῦνται μήπως τελικὰ δὲν πιστεύουν στὸ Θεό, στὴν ἀθανα ασία τῆς ψυχῆς, στὸν ἀόρατο κόσμο, τοὺς Ἀγγέλους καὶ τοὺς δαίμονες, στὴν Κόλαση καὶ στὸν Παράδεισο, στὴ μέλλουσα Κρίση καὶ ἀνταπόδοση; Μήπως ὅλα αὐτά τὰ θεωροῦν παραμύθια;
Εὐχόμεθα νὰ εἶναι Ὀρθόδοξοι καὶ νὰ πιστεύουν στὸ Θεό. Μακάρι νὰ μὴ εἶναι μασόνοι καὶ ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας, καὶ ἀντίχριστοι. Ἂν αὐτοὶ εἶναι ὄντως μασόνοι καὶ ἄθεοι καὶ ἄπιστοι μὲ τὰ ὑψηλὰ διάσημά τους, θὰ καταλάβουν τὰ φρικτότερα μέρη τῆς Κολάσεως.
Τὰ ἀπαισιώτερα καὶ τὰ πλέον ἀποτρόπαια ὀνόματα Ἀρχιερέων ποὺ γνώρισε ὁ κόσμος σὲ ὅλες τὶς προχριστιανικὲς καὶ μεταχριστιανικὲς ἐποχὲς ἐν τῇ ροῇ τῶν αἰώνων εἶναι δύο: Ἄννας καὶ Καϊάφας, Χριστοκτόνοι καὶ Θεοκτόνοι.
Ἀπευθυνόμενος κανεὶς πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸ πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο μὲ ἀμείωτο τὸ σεβασμὸ πρὸς τὸν πάνσεπτο Οἰκουμενικὸ Θρόνο, πηγὴ καὶ ἀμύντορα τῶν Ὀρθοδόξων δογμάτων μέχρι τὸ τέλος τοῦ 19ου αἰῶνος θὰ ἠμποροῦσε νὰ τοῦ εἰπεῖ:
Οἱ λειτουργικὲς αὐτὲς φιέστες καὶ τὰ ὅσα ἀπαράδεκτα ὑπογράφονται ὡς συμφωνίες καὶ ὡς δῆθεν θεολογικὰ κείμενα, ὑπενθυμίζουν τὸ Ἰουδαϊκὸν Συνέδριον τοῦ Καϊάφα. Τὸ παράνομον ἐκεῖνο Συνέδριον εἰς τὸ ὁποῖον συνεφωνήθη ἡ Σταύρωσις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Πράγματι, βλέποντας κανεὶς καὶ μελετῶντας τὶς ὅλες κινήσεις, φέρει εἰς τὸν νοῦν του τὰ ὅσα, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἀναφέρει ἡ πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή: «Ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ παραδειγματίζοντας» (Ἑβρ. 6, 6). Τοῦτο, δηλαδὴ ἡ Ἀνασταύρωσις τοῦ Χριστοῦ συμβαίνει διότι ἂν καὶ ὑφίσταται ἡ πίστις εἰς τὴν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ, ὅμως ὅταν ἀλλοιοῦται ἡ ἀκριβὴς Δογματικὴ διδασκαλία, ὅπως αὐτὴ τὴν κατέχει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, τότε ἡ ἁπλὴ πίστις δὲν ὠφελεῖ καὶ δὲν ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν σωτηρίαν.
Καὶ ὁμολογουμένως ὁ Οἰκουμενισμὸς μὲ ὅλα του τὰ παρελκόμενα καταλύει τὴν Μοναδικὴ Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία διασφαλίζεται διὰ τῆς ἀκριβοῦς καὶ ἀναλλοιώτου Ὀρθοδόξου Δογματικῆς μας διδασκαλίας. Ἄλλωστε ὅπως γράφει καὶ ὁ Ἅγ. Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος στὴν καθολική του ἐπιστολή: «Σὺ πιστεύεις ὅτι ὁ Θεὸς εἷς ἐστι· καλῶς ποιεῖς· καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι» (Ἰακ. 2, 19).
Φέρεσθε ὡς σύγχρονοι «Ἄννες καὶ Καϊάφες». Στὶς φοβερὲς καὶ ἀντορθόδοξες ἐνέργειες, δηλώσεις σας κ.λπ., ποὺ ἐμεῖς ἀντιδροῦμε καὶ δὲν δεχόμεθα, φυσικά, ἐνῶ Ἐσεῖς δὲν διαρρηγνύετε τὰ ἱμάτιά σας, ὅμως ἄλλοτε ἱεροκρυφίως, ἄλλοτε φανερῶς, πιέζετε, ἐπιπλήττετε, ἀπειλεῖτε κ.λπ. ἡμᾶς τοὺς ὄντως Ὀρθοδόξους καὶ μᾶς ἔχετε βαπτίσει ἀντιοικουμενιστάς, φονταμενταλιστάς κ.λπ. Θέλετε δηλαδὴ νὰ συμφωνήσωμε καὶ νὰ ποῦμε «Ἆρον, ἆρον ἕνωσον ἡμᾶς, μὲ τὴν παπικὴν πλάνην» ὅπερ ἐστὶ Ἆρον, ἆρον Σταύρωσον Χριστὸν πάλιν καὶ πολλάκις.
Ὁ παπισμὸς ἰσχυρίζεται ὅτι δέχεται τὴν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀλλοίωση καὶ τὴν μὴ ἀποδοχὴ τῶν Δογμάτων στὴν οὐσία ἀρνεῖται καὶ ὑβρίζει τὴν Θεότητα. Ἐμεῖς δὲν συμφωνοῦμε καὶ δὲν πρόκειται νὰ δεχθοῦμε τὰ ὅσα πράττετε καὶ σχεδιάζετε.
Ἐμεῖς δεχόμεθα τὰς ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τὰς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων μας καὶ κηρύττουμε τὴν Μίαν Ἁγίαν Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.
Ορθόδοξος Τύπος, 16/1/2015.

Is God Trying to Get our Attention with the Floods, Earthquakes, and Heat?

I was recently asked to write something about earthquakes and other natural disasters. What do they mean from a spiritual view point? Are they an indication of God's dissatisfaction with us? Or, are they just random occurrences due to the unguided forces of nature?

My first thought was to avoid this question. I sensed that my own personal views might be at odds with the teachings of the Church. Without thinking very deeply about this, I would fall in the camp of those who say they are just random unfortunate events. This is an easy way to explain them away and say they have no spiritual meaning. My deeper spirit pushed me on to find a better answer based on the teachings of the Church. After all, there are many such lessons in Scripture and everything we do has a spiritual meaning.

The Orthodox view begins with the belief that all happens with the awareness of God. He is all powerful, Creator of all. If he wanted, he could prevent any natural calamity. Secondly, we believe that all God does is out of love for us. So, in understanding a natural disaster we have to realize that God lets them happen out of His Love for us. This Love wants to bring us into union with him with eternal life in Paradise as we were originally created.
Here are a few thoughts from the Wisdom of our Church Fathers:

St. Isaac the Syrian:

A time of trial is beneficial to everyone: the diligent are tried so that their wealth may increase; the lax, so that they may be preserved from harm; those spiritually asleep, so that they may prepare themselves for watchfulness; those whose who are far from God, so that they approach Him; those who are God’s close associates, so that they may come closer to Him in freedom of speech. St. Basil the Great says,

If no one makes an effort to repent over the causes of woeful manifestations: why there is drought, why rain, why thunderbolts, why hail? This is for us, who have unrepentant hearts, and who have not been converted until we are stricken.St. John Chrysostom speaks also about the need to correct our lives and place our hope in God:

"Leave to God the time for the end of calamity, and we shall only pray; we ourselves shall live piously; for it is our affair to turn to virtue, while it is God's affair to stop calamities.”
In another work, this great preacher warns:
”God is powerful to stop all catastrophes, but until He sees our conversion, He does not put a stop to our woes.”
Elder Paisios when asked, "Why God does allow a calamity to happen?" responded.:

There are all kinds of reasons. Sometimes God will allow something to happen so that something better may come out of it, and other times He wants to educate us. Some people are rewarded and others pay a debt; nothing is wasted. You know, whatever God allows, even when human being perish, it is done out of love for man, because God has a "heart."Elder Thaddeus of Vitovnica says,

By thoughts man often disturbs the order of creation. That is how the first people were destroyed––in a flood––because of their evil thoughts and intentions. This is true even today; our thoughts are evil, and therefore we do not bear good fruit. We must change. Saint Paul says,

"We rejoice in our sufferings, knowing that suffering produces endurance, and endurance produces character, and character produces hope, and hope does not disappoint us, because God’s love has been poured into our hearts through the Holy Spirit which has been given to us" (Romans 5: 3-5)From the Priest's Prayer for calamities

" O Lord Who alone art rich in mercy, and in the loving kindness of Thy goodness dost hearken to the supplication of us, Thy sinful and unworthy servants, arranging and directing us all toward our benefit, guiding our life by Thy wise providence, and in every way desiring our salvation; Who by nature art long-suffering and great in mercy; Who dost chastise and healest again; Who dost rebuke gently and with love for man, not to destroy the work of Thy hands, but to bring it to its primal goodness and to its original nobility, which we have destroyed in the feebleness of our understanding and by the counsel of the most accursed one;... Still Thy wrath, O Lord; absolve, O Lord; have mercy, O Lord, and forsake us not utterly because of our iniquities, neither punish Thou others with our wounds. Grant that we may become chaste through the sufferings of others. " Calamities and natural disasters are a mystery to mankind beyond our full comprehension. We only know the tribulation and suffering that occur because of them. We must remember that we live in a fallen world that is dominated by sin. The aim of life on this earth is to perfect our souls so that we will be saved, that we will find union with God, and live with Him eternally. What happens in this fallen world, death, sickness, natural disasters and all kinds of trials and tribulations make up the fire that purifies us.


Ο ιερός ναός είναι χώρος λατρείας και προσευχής. Δεν είναι χώρος κοσμικών ή κοινωνικών συναντήσεων και συζητήσεων.
Πριν μπεις μέσα σκέψου που πρόκειται να μπεις και τι πρόκειται να κάνεις.
Μπαίνεις μέσα με σιωπή και αργά βήματα, βγάζοντας αν φοράς, το καπέλο σου. Βγάζεις επίσης τα χέρια σου από τις τσέπες και δεν τα κρατάς ενωμένα πίσω σου.
Το πρώτο που κάνεις μπαίνοντας είναι να σταυροκοπηθείς με ευλάβεια.
Παραλαμβάνεις το κερί σου και το ανάβεις στο μανουάλι με προσοχή χωρίς να αφήνεις το νου σου να τρέχει απ” εδώ και απ” εκεί. Δεν σπρώχνεσαι αν υπάρχει συνωστισμός.
Μετά το άναμμα του κεριού κάνεις πάλι το σταυρό σου και προσκυνάς την εικόνα που βρίσκεται στο προσκυνητάρι, χωρίς να συζητείς με τους διπλανούς σου ή να κάνεις παρατηρήσεις και σχόλια.
Περπατάς ελαφρά πηγαίνοντας στη θέση σου χωρίς να κάνεις θόρυβο. Εκεί κάθεσαι σε στάση ευλάβειας. Δεν είναι στάση ευλάβειας το σταυροπόδι!
Φροντίζεις να μην ενοχλήσεις τους άλλους είτε με άσκοπες κινήσεις, είτε με θόρυβο ή παρατεταμένη τακτοποίηση σου.
Κοιτάζεις μπροστά σου χωρίς να περιφέρεις δεξιά και αριστερά το βλέμμα σου. Δεν ενδιαφέρεσαι να δεις ποιος μπαίνει ή βγαίνει.
Αφοσιώνεσαι στη λατρεία, αν είναι ώρα της ή στην ατομική σου προσευ­χή, αν μπήκες σε άλλη ώρα γι” αυτό στην εκκλησία.


Πολλοί δε γνωρίζουμε, πότε πρέπει να καθόμαστε και πότε να είμαστε όρθιοι στην εκκλησία. Έτσι είναι φυσικό να καθόμαστε όταν δεν πρέπει ή να στεκόμαστε όρθιοι χωρίς λόγο. Στο ναό υπάρχουν στασίδια ή καθίσματα, πού όμως δεν φθάνουν για όλους τους εκκλησιαζόμενους. Αυτό γίνεται γιατί ο χώρος είναι σχετικά μικρός και με την τοποθέτηση και άλλων καθισμάτων, θα μειωθεί η χωρητικότητα.
Κατ” αρχήν θα πρέπει να πούμε ότι, και όταν καθόμαστε, μπορούμε να προσευχόμαστε, μέσα στο ναό. Ωστόσο υπάρχουν μερικές στιγμές της Θείας Λειτουργίας, που όλοι πρέπει να στέκονται όρθιοι. Οι στιγμές αυτές είναι οι εξής, κατά σειράν:
– Στην αρχή της Θείας Λειτουργίας, όταν ο ιερέας απαγγέλλει το «Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός…». Όλοι είμαστε όρθιοι και στο άκουσμα των ονομάτων των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος κάνουμε το σταυρό μας, με ευλάβεια. Κατόπιν μπορούμε να καθίσουμε. Εάν λειτουργεί ο Μητροπολίτης, σηκωνόμαστε την στιγμή πού στα «Ειρηνικά» μνημονεύεται το όνομα του. Αυτό σε ένδειξη σεβασμού προς αυτόν και για να δεχθούμε την ευλογία, που μας δίδει εκείνη τη στιγμή.
– Σηκωνόμαστε πάλι, όταν γίνεται η Μικρά Είσοδος (λιτάνευση του ιερού Ευαγγελίου) και ο Χορός ψάλλει το γ” Αντίφωνο (απολυτίκιο της ημέρας ή του αγίου). Παραμένουμε όρθιοι μέχρι ο Ιερέας, να εισάγει το Ευαγγέλιο στο Ιερό Βήμα.
– Στη συνέχεια, στον Τρισάγιο ύμνο («Του Κυρίου δεηθώμεν …», έως «Άγιος ο Θεός, άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος, ελέησον ημάς»), είμαστε όρθιοι και κάνουμε τον Σταυρό μας ευλαβικά.
– Στην απαγγελία του Αποστόλου καθόμαστε. Σηκωνόμαστε μόλις δοθεί το παράγγελμα: «Σοφία, Ορθοί, ακούσωμεν του Αγίου Ευαγγελίου» και παραμένουμε όρθιοι μέχρι ο Ιερέας, να εισάγει το Ευαγγέλιο στο Ιερό Βήμα, μόλις τελειώσει η ανάγνωση του.
– Σηκωνόμαστε πάλι, όταν αρχίζει η Μεγάλη Είσοδος (λιτάνευση των Τιμίων Δώρων) και παραμένουμε όρθιοι μέχρι να τοποθετηθούν τα Τίμια Δώρα στην Αγία Τράπεζα.
– Σηκωνόμαστε κάθε φορά που μας θυμιατίζει ή μας ευλογεί ο ιερέας.
– Είμαστε όρθιοι, κατά την ανάγνωση του «Συμβόλου της Πίστεως».
– Σηκωνόμαστε, μόλις ο ιερέας δώσει το παράγγελμα: «Στώμεν καλώς. Στώμεν μετά φόβου …». Από το σημείο αυτό αρχίζει το σημαντικότερο τμήμα της Θείας Λειτουργίας που είναι η Αγία Αναφορά, ο Καθαγιασμός των Τιμίων Δώρων. Συνεχίζουμε να είμεθα όρθιοι μέ­χρι τέλους της Αγίας Αναφοράς, οπότε ο ιερέας μας ευλογεί από την Ωραία Πύλη λέγοντας το: «Και έσται τα ελέη του μεγάλου Θεού .…».
– Είμαστε όρθιοι, κατά την ανάγνωση του «Πάτερ ημών…» και παραμένουμε όρθιοι μέχρις ότου ακούσουμε το: «Πρόσχωμεν. Τα Άγια τοις Αγίοις».
– Σηκωνόμαστε πάλι, όταν ο ιερέας μπροστά στην Ωραία Πύλη καλεί τους πιστούς στην «Μετάληψη» λέγοντας «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε». Καλό είναι να παραμένουμε όρθιοι όση ώρα διαρκεί η «Μετάληψη».
– Τέλος σηκωνόμαστε κατά την «Απόλυση» («Εν ειρήνη προέλθωμεν …» έως «Δι” ευχών των αγίων πατέρων ημών …»), για να δεχθούμε την τελική ευλογία του ιερέα.


Οι περισσότεροι πηγαίνουμε πρόθυμα στην εκκλησία και αγωνιζόμαστε να μαζέψουμε τον «νου» μας μέσα στην καρδία μας και να μην τον αφήνουμε να τρέχει στα εξωτερικά και καθημερινά θέματα. Παρόλα αυτά όμως, αρκετές φορές, ο «νους» μας σκορπίζεται στα «έξω». Δεν πρέπει να ταραζόμαστε γι” αυτό, απλώς κάθε φορά να γυρίζουμε τον «νου» μας, στην εκκλησία και στον εαυτό μας. Και να το κάνουμε αυτό, πάλι και πάλι, όποτε ο «νους» τρέχει προς τα «έξω» και σε κάθε περίπτωση, να μην φεύγουμε «σωματικά», από την εκκλησία, εξ” αιτίας αυτού.
Αρκετές φορές, ο διάβολος βάζει, σε κάποιους από εμάς, την σκέψη – λογισμό: «Εσύ είσαι αγράμματος, αμαθής, αμόρφωτος και δεν καταλαβαίνεις εκείνα που λέγονται στην εκκλησία και επομένως γιατί πας τότε στην εκκλησία;». Μας απαντά λοιπόν, ένας «Γέροντας» και λέει: «Ότι, αν και εσείς δεν καταλαβαίνετε όλα όσα λέγονται στην εκκλησία, ο διάβολος τα καταλαβαίνει και για αυτό τρομάζει, φοβάται και φεύγει από εσάς και ακόμη ότι, ναι μεν δεν καταλαβαίνετε όλα όσα ακούτε στην εκκλησία, ωφελείσθε όμως ακόμη και με αυτά τα λίγα ή πολλά που καταλαβαίνετε». Και τέλος, σύμφωνα με τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, αν πηγαίνουμε συχνά στην εκκλησία και ακούμε τα Θεία λόγια, με τον καιρό θα καταλαβαί­νουμε εκείνα, που προηγουμένως δεν καταλαβαίναμε, γιατί ο Θεός βλέποντας την προθυμία μας, ανοίγει τον «νου» μας και τον φωτίζει έτσι ώστε να τα καταλαβαίνουμε.


Αρκετοί από εμάς, συνηθίζουμε να γονατίζουμε στο «Τα σα εκ των σων σοι προσφέρομεν…», κατά την «Αγία Αναφορά – Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων». Η ευλαβής αυτή συνήθεια, δείχνει το σεβασμό απέναντι στο ιερότατο Μυστήριο κατά την στιγμή της ευλογίας των τιμίων Δώρων, τότε δηλαδή που ο λειτουργός ιερέας επικαλείται την χάρη του Παναγίου Πνεύμα­τος για την μετατροπή και μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Όμως η ιερή αυτή συνήθεια απαγορεύεται κατά τις Κυριακές και κάθε χριστιανός οφείλει αυτή την ήμερα να μη γονατίζει καθόλου, παρά μόνο να κλίνει ελαφρώς τον αυχένα σε ένδειξη ταπείνωσης και τιμής προς τα «Τίμια Δώρα».
Την απαγόρευση καθορίζουν κανόνες της εκκλησίας μας, για τον κύριο λόγο ότι, η Κυριακή είναι ημέρα της Αναστάσεως του Κυρίου μας και επομένως και εμείς οφείλουμε να παραμέ­νουμε σε θέση αναστάσεως. Ο ιερός Νικόδημος ο Αγιορείτης διευκρινίζει, ότι απαγορεύεται, το να προσεύχεται κανείς γονατιστός τις Κυριακές και όχι η απλή μετάνοια, όταν για παράδειγμα «προσκυνούμε μια αγία εικόνα».
Κατά συνέπεια τις Κυριακές δεν πρέπει να γονατίζουμε στην εκκλησία, αλλά να προσευχόμαστε όρθιοι. Τις άλλες ήμερες είμαστε ελεύθεροι να γονατί­ζουμε όσο θέλουμε.
Γενικά πρέπει να γνωρίζουμε ότι η στάση κατά τη Θεία λατρεία δεν καθορίζεται από τη δική μας προσωπική ευλάβεια και διάθεση, αλλά από την παράδοση και τους κανόνες της Εκκλησίας.


Κατά την ορθόδοξη αντίληψη επικοινωνούμε με το Θεό «καρδιακά» και όχι διανοητικά. Η εκλογίκευση της πίστεως είναι σφάλμα μοιραίο για την ποιότητα της.
Ακολουθούμε το ρυθμό της Εκκλησίας στην κοινή λατρεία του Θεού, ανταποκρινόμενοι στα παραγγέλματα του λειτουργού ιερέα.
Παλαιότερα όλος ο λαός έψαλλε μαζί. Σήμερα αυτό, για τις περισσό­τερες ψαλμωδίες, είναι ανέφικτο, λόγω της απουσίας αντίστοιχης μουσικής κατάρτισης. Επισημαίνεται ότι η ψαλμωδία αν δεν γίνεται από όλους, αλλά μεμονωμένα, ενοχλεί τους γύρω μας και πρέπει να αποφεύγεται.
Ακραίες εκδηλώσεις ευλάβειας (π.χ. άκαιρες μετάνοιες ή εντυπωσιακές χειρονομίες) πρέπει να αποφεύγονται.
Προσπαθούμε να συλλάβουμε το νόημα της «κοινότητας», της «κοινωνίας» μέσα στη Θεία λατρεία, τόσο με το Θεό, όσο και με τον πλησίον.
Προσευχόμαστε κατά τα πρότυπα που μας δίδει η Εκκλησία, αγκαλιάζο­ντας με την αγάπη μας τους πάντες και τα πάντα.
Και τα προσωπικά μας αιτήματα δεν εξαιρούνται, ούτε οι αυτοσχέδιες προσευχές.

Μιλάμε στο Θεό σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο αποδεικνύοντας ότι αποτελούμε μια οικογένεια όλοι οι πιστοί. Την οικογένεια «Των τέκνων του Θεού».