In our spiritual life we are asked to continually grow becoming more and more like Christ. Saint Basil the Great tells us that if we are advancing in virtue we are ever changing. This change involves an inner change. This is a change that affects our attitude towards the world, our friends and our enemies, our entire world view.
He writes,
'When I was a child' it is said, I spoke as a child, I felt as a child, I thought as a child. Now that I have become a man, I have put away the things of a child' (1 Cor. 13.11) Again, when he had become a man, he did not rest from his work, but 'forgetting what was behind, he strained forward to what was before, he pressed on towards the goal to the prize of the heavenly calling' (Cf. Phil. 3.13, Cf. n. 10 supra.) There is a change, therefore, of the inner man who is renewed day by day.... This inner change does not come to just any one. It comes to one who is seeking change, one who seeks the love of God each and every day. It is change where we are participants, where we have to make use of our free will, and to discipline our mind and body. It is change that involves a shift in the orientation of our heart.
Saint Basil writes,
It is not the privilege of any chance person to go forward to the perfection of love and to learn to know Him who is truly beloved, but of him who has already 'put off the old man, which is being corrupted through its deceptive lusts, and has put on the new man' (Eph. 4.22, 24) which is being renewed that it may be recognized as an image of the Creator. Moreover, he who loves money and is aroused by the corruptible beauty of the body and esteems exceedingly this little glory here, since he has expended the power of loving on what is not proper, he is quite blind in regard to the contemplation of Him who is truly beloved. He is saying that we need to make sure that our motivations are not about the love of money, our the glamorization of our physical looks, or our accomplishment and recognition in worldly affairs. Instead the change we seek is only about the "perfection of love" towards our God. Our effort is to be direct towards the commandment of our Lord: 'Thou shalt love the Lord thy God with thy whole heart, and with thy whole soul, and with thy whole mind.' (Mark 12.30) Saint Basil helps us understand the meaning of "whole heart." It has to do with being a true friend of God.
He writes,
The expression, 'With thy whole,' admits of no division into parts. As much love as you shall have squandered on lower objects, that much will necessarily be lacking to you from the whole. Because of this, of all people few have been called friends of God, as Moses has been described as a friend; (Cf. Exod. 33.11) likewise, John: 'But the friend' he says, 'of the bridegroom, who stands, rejoices exceedingly,' (John 3.29) that is to say, he who has a steadfast and immovable love for Christ, he is worthy of His friendship. WHo is a friend? "He who has a steadfast and immovable love for Christ." True friendship is based on true love. WHen we love someone we are continually seeking to be with them and to please them. Being a friend of God means we seek Him above all else and desire with our whole being to please Him, doing His will. It is the Lord's disciples that we can see as models for this true friendship.
Basil writes,
Therefore, the Lord said to His disciples who were already perfect: 'No longer do I call you servants,' but friends; 'because the servant does not know what his master does.' (John 15.15) Accordingly, it is the privilege of a perfect man truly to recognize the Beloved. In reality, only holy men are the friends of God and friends to each other, but no one of the wicked or stupid is a friend. The beauty of friendship does not fall into a depraved state, since nothing shameful or incongruous can be capable of the harmonious union of friendship. Ask yourself these questions: Are you His friend? Or, are you only an acquaintance? Or, maybe even an enemy? How would you describe the intensity of your love for Him? Are you only a servant carrying out His commandments? To be His friend one needs to be ever changing with ever increasing love. He needs to be working on perfecting this friendship each and every day.
A friend of God is one who has "a steadfast and immovable love for Christ."
Reference: Saint Basil's Commentary on the Psalms, Homily 17
http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/04/what-does-it-mean-to-be-friend-of-god.html
Ο π. Κλεόπας το 1977 είχε πάει στο Άγιο Όρος να προσκυνήσει. Πήγε σε πολλά μοναστήρια και όταν έφθασαν στο γέροντα Παΐσιο, ο π Κλεόπας του ζήτησε μια συμβουλή:
«Πατέρα Παΐσιε θα ήθελα να παραμείνω στο Άγιο Όρος, εσείς τι συμβουλή μου δίνετε;»
Ο γέροντας Παΐσιος είχε το διορατικό χάρισμα και του είπε: «Πατέρα Κλεόπα αν μείνεις στο Άγιο Όρος θα είσαι ένα λουλούδι που θα προστεθεί στα άλλα πνευματικά λουλούδια του Αγίου Όρους. Αλλά αν θα πας στη Ρουμανία –και αυτό να κάνεις, να πας –θα θεωρείσαι ένας απόστολος!».
Αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια. Και τότε ο π Κλεόπας υπάκουσε, βλέποντας πως αυτός ο λόγος βγήκε από το στόμα του Θεού, αν και είχε μεγάλη αγάπη για το Άγιο Όρος και την Παναγία…
http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/04/blog-post_1614.html
http://www.agioritikovima.gr/didaches/geronta-paisiou/19029-umbouli-tou-ge
Saint Theophan the Recluse gives us clear advice on Prayer in his four homilies on prayer. He encourages us to work hard at our prayer because its rewards are great. I like him particularly because he is not writing to monastics, but to us working folks. Yet, he holds for us the highest aims in our spiritual life. He talks about two kinds of prayer. The first is where we begin - our morning and evening prayers. Next, we need to reach out to call on God throughout the day. He sees this as two logical steps in the development of our life of prayer.
Saint Theophan writes:
Do not think that we are talking about something very lofty which is an unattainable state for living people. No. It truly is a lofty state, but attainable by all...
The work of prayer consists of a proper completion of the two types of prayer
...pious, attentive, and feeling completion of our usual prayers, and then
...training of the soul to frequently ascend to God through divine contemplation, turning of all things to the glory of God, and frequent crying to God from the heart.
We pray in the morning and the evening: there is a great distance between them. If we only turn to God at these times, then even if we pray whole-heartedly, during the day or night, everything will fall apart, and when it is time again to pray, the soul will feel cold and empty, as before. One can pray again whole-heartedly, but if you become cold and fall apart again, what use is it? This is just building and destroying, building and destroying; it is only labor.
If now we resolve not only to pray with attention and feeling in the morning and the evening, but also to spend every day in contemplation of God, doing all things to the glory of God, and frequently calling to God from our hearts with short words of prayer, then this long period between morning and evening prayers and from evening to morning prayers will be filled with frequent turnings to God and pure prayerful actions.
Although this prayer is not yet unceasing, it is still prayer repeated very frequently, and the more often it is repeated, the closer it comes to being constant. All of this work is towards this final and necessary goal....
From frequent calling out to God, or from frequent pious movements toward God in our hearts we will constantly call upon the name of God with warmth and love. When these three things: the fear of God, the remembrance of God, or walking before God, and this turning of the heart toward God with love (loving repetition of the sweet name of the Lord in the heart) then certainly the spiritual fire of which I spoke earlier will catch in the heart, and it will bring with it profound peace, constant sobriety, and living boldness. At that point, a man enters into that state where he needs no longer to desire anything greater or unnecessary on earth, and which is truly the beginning of the blessed state which awaits all in the future.
Saint Theophan the Recluse
http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/04/calling-on-god-throughout-day.html
Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου
Ποια είναι η διαφορά μεταξύ Ορθοδόξων και αιρετικών
εκ του βιβλίου Πατερική Θεολογία
Νομίζω την βασική διαφορά μπορούμε να την κατανοήσωμε, αν πάρωμε για παράδειγμα την Ιατρική επιστήμη. Εκεί έχομε τους γιατρούς που ανήκουν στον Ιατρικό Σύλλογο. Αν δεν είναι κάποιος γιατρός μέλος του Ιατρικού Συλλόγου, δεν μπορεί να εξασκήση το επάγγελμα του γιατρού. Για να είναι ένας γιατρός νόμιμος, πρέπει όχι μόνο να είναι απόφοιτος μιας ανεγνωρισμένης Ιατρικής Σχολής, αλλά και μέλος του Ιατρικού Συλλόγου. Τα ίδια ισχύουν και για τους δικηγόρους. Στις επιστήμες αυτές υπάρχει μία συνεχής δοκιμασία· διότι, αν παρεκτραπή κάποιος, ως προς την ορθή εξάσκηση του επαγγέλματός του, τότε δικάζεται από το αρμόδιο όργανο του επαγγελματικού Συλλόγου στον οποίο ανήκει και αποβάλλεται του επαγγελματικού Σώματος.
Το ίδιο όμως συμβαίνει και στην Εκκλησία. Η αντίστοιχη διαδικασία μέσα στο Σώμα της Εκκλησίας, η αποβολή δηλαδή ή αποκοπή κάποιου μέλους Της, ονομάζεται αφορισμός· προκειμένου δε περί εκκλησιαστικού αξιώματος, καθαίρεσις. Έτσι οι αιρετικοί αφορίζονται από το Σώμα της Εκκλησίας. Όπως στον ιατρικό χώρο σε έναν κομπογιαννίτη (ψευτογιατρό) δεν είναι δυνατόν να του επιτραπή να θεραπεύη, έτσι και στην Εκκλησία δεν είναι δυνατόν να επιτραπή σε έναν αιρετικό να θεραπεύη τις ψυχές των ανθρώπων. Διότι, επειδή είναι αιρετικός δεν γνωρίζει, δεν μπορεί να θεραπεύη. Οπότε, όπως δεν είναι δυνατόν να γίνη ποτέ ένωση μεταξύ κάποιου Συλλόγου κομπογιαννιτών γιατρών και του Ιατρικού Συλλόγου, έτσι δεν είναι ποτέ δυνατόν να γίνη ένωσις μεταξύ των Ορθοδόξων και των αιρετικών. Ένας πραγματικός γιατρός δεν είναι εκείνος που απλώς διαβάζει πολλά ιατρικά βιβλία, αλλά εκείνος που έχει μεν αποφοιτήσει από την Ιατρική Σχολή ενός Πανεπιστημίου, συγχρόνως όμως έχει μαθητεύσει για ένα σημαντικό διάστημα κοντά σε έναν πεπειραμένο καθηγητή αποδεδειγμένης ικανότητος να θεραπεύη αρρώστους.
Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου, Καθηγητού Πανεπιστημίου από το βιβλίο «Πατερική Θεολογία»
Όσοι έχουν διαβάσει το συγκεκριμένο άρθρο συνήθως διαβάζουν επίσης τα παρακάτω:
Μνήμη π. Ιωάννου Ρωμανίδη
Του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Μεταλληνού Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών... (14/9/2010)
http://impantokratoros.gr/91FF6241.el.aspx
Before beginning his discussion of the Lord’s Prayer, Gregory of Nyssa warns us about babbling in prayer. He challenges us to consider that we my have the habit of praying like a child, praying for things that are not practical, mere fantasies - great success, wealth, fame and so forth. He warns that these kind of prayers are the the result of our vanity and all we are doing is asking God to join us in our foolish passions. He says, “These and similar soap bubbles and vain inventions rise up in the hearts of the most foolish.” He points out that many of us fail to attend to the benefit of our soul, but instead seek to feed the self-centered passionate movements of our minds. He says, “That person is truly a sort of fool and babbler because he prays to make God the coworker and servant of his own vanities.”
Gregory uses the image of a poor person who regards common clay pots as precious and who approaches the all powerful king of his place who can grant many benefits, asking the king to shape a clay pot that he fancies for himself instead of the kind of benefits a king could provide. This is the same as one who comes to prayer without fully understanding the power of God and the benefits he can bestow and presents him with his own desires based on his passions. One may even ask God to defeat an enemy or even something as foolish as to win a sports contest. Do we not often fail to ask to be forgiven of our sinfulness, for help to overcome our slavery to this condition, but instead to ask Him to support our sinful tendencies. Praying for benefits of this world that go beyond our basic survival needs, that our fantasies come true, while neglecting the health of our soul and our critical need to be healed, to seek union with God so He can help us become capable to do His will is what Gregory calls babbling in prayer.
Jesus says, “When you are praying, do not heap up empty phrases...” (Mat 6:7). Let us not engage in our vanities when we pray to God and not try and make God a coworker and servant of our vanities.
http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/04/babbling-in-prayer.html
Όλοι όσοι θέλουν να ζουν ευσεβώς, θα διωχθούν" (Β΄ Τιμ. 3/γ: 12) είπε ο απόστολος Παύλος. Αυτό το "όλοι", δεν είναι τυχαίο. Ακόμα και ο Ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, διώχθηκε: "Καταφρονημένος και απορριμμένος από τους ανθρώπους· άνθρωπος θλίψεων και δόκιμος ασθένειας· και σαν άνθρωπος από τον οποίο κάποιος αποστρέφει το πρόσωπο, καταφρονήθηκε, και τον θεωρήσαμε σαν ένα τίποτα" (Ησαίας 53/νγ: 3).
Και το ίδιο είπε ότι θα συνέβαινε στους ακολούθους Του: "Να θυμάστε τον λόγο, που εγώ σας είπα: Δεν υπάρχει δούλος μεγαλύτερος από τον κύριό του. Αν εμένα δίωξαν, θα διώξουν και σας· αν φύλαξαν τον λόγο μου, θα φυλάξουν και τον δικό σας" (Ιωάννης 15/ιε: 20).
Και όχι μόνο από διωγμούς θα έπασχαν οι πιστοί, αλλά από κάθε είδους θλίψη: "Μέσα στον κόσμο θα έχετε θλίψη· αλλά, να έχετε θάρρος· εγώ νίκησα τον κόσμο" (Ιωάννης 16/ις: 33). Και δήλωσε: "Αν κάποιος θέλει νάρθει πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, κι ας σηκώσει τον σταυρό του, κι ας με ακολουθεί. Επειδή, όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει· και όποιος χάσει τη ζωή του, εξαιτίας μου, θα τη βρει" (Ματθαίος 16/ις: 23,24).
Έχοντας υπ' όψιν αυτά τα λόγια, που πολλοί από εμάς τα έχουμε βιώσει "στο πετσί μας", παίρνουμε θάρρος μέσα από τις θλίψεις, καθώς βιώνουμε καθημερινά τα λόγια του αποστόλου Παύλου: "σε κάθε τι συνιστώντας τον εαυτό μας ως υπηρέτες τού Θεού, με πολλή υπομονή, με θλίψεις, με ανάγκες, με στενοχώριες, 5. με ραβδισμούς, με φυλακές, με ακαταστασίες, με κόπους, με αγρυπνίες, με νηστείες· 6. με καθαρότητα, με γνώση, με μακροθυμία, με αγαθότητα, με Πνεύμα Άγιο, με αγάπη ανυπόκριτη· 7. με λόγο αλήθειας, με δύναμη Θεού· με τα όπλα τής δικαιοσύνης, τα δεξιά και τα αριστερά· 8. με δόξα και ατιμία, με συκοφαντία και με εγκωμιασμό· σαν πλάνοι, όμως κάτοχοι της αλήθειας· 9. σαν αγνοούμενοι, αλλά είμαστε καλά γνωστοί· σαν να φτάνουμε στον θάνατο, αλλά, δέστε, ζούμε· σαν να περνάμε από παιδεία, αλλά δεν θανατωνόμαστε· 10. σαν λυπούμενοι, αλλά πάντοτε έχουμε χαρά· σαν φτωχοί, όμως πλουτίζουμε πολλούς· σαν να μη έχουμε τίποτε, όμως τα πάντα κατέχουμε" (Β΄ Κορ. 6/ς: 4-10).
Θυμάμαι σαν σήμερα, τα λόγια ενός φίλου απίστου, για τη ζωή του νονού μου, τον οποίο ο Θεός ευλόγησε με χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, αλλά κατά κόσμον θλιβόταν υπερβολικά ως τον θάνατό του. Μου είπε ο άπιστος εκείνος: "Μα πώς είναι δυνατόν ο Θεός να επιτρέπει να βασανίζεται τόσο ένας δικός Του; Αν είχατε την αληθινή πίστη, δεν θα ήταν η ζωή του ένα βασανιστήριο. Να μην έχει δουλειά, να τον κοροϊδεύουν οι εργοδότες, να αρρωσταίνει, να γκρεμίζεται το σπίτι του, να θλίβεται τόσο πολύ!
Αυτό δεν είναι πίστη, είναι πλάνη!" Και πράγματι, είχα δει κι εγώ αυτόν τον ευλογημένο άνθρωπο, να προσεύχεται με δάκρυα, να ζητάει από τον Θεό να τον πάρει "ΤΩΡΑ!". (Και πράγματι, έφυγε νέος, όταν ο αγώνας του έφθασε στην τελείωση). Απάντησα στον άπιστο φίλο μου, ότι αυτή είναι η εν Χριστώ ζωή.
Όχι χαρά και διασκέδαση, αλλά θλίψη και πόνος, και δοκιμασία. Αλλά δεν μπορούν αυτό να το δεχθούν όλοι. Μάλιστα θα έλεγα, ότι αν κάποιος δεν βιώνει αυτή τη θλίψη στη Χριστιανική του ζωή, κάτι δεν πάει καλά με αυτόν. Θα πρέπει να ανησυχεί! Γιατί δεν γνωρίζω ΚΑΝΕΝΑΝ που να προοδεύει στην εν Χριστώ ζωή, χωρίς να υφίσταται δοκιμασίες και θλίψεις.
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης
http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/04/blog-post_9790.html
«Εάν κάποιος θέλει να αγιάσει και για κάποιο λόγο δεν μπορεί να πάει σε μοναστήρι ας μετατρέψει το δωμάτιο του σε κελί.
Εκεί κρυφά από τους ανθρώπους ας κάνει όλα τα πνευματικά του καθήκοντα, δηλ. ακολουθίες, αναγνώσεις, μετάνοιες, κομποσχοίνια κ.λπ.
Ένας, για παράδειγμα, μπορεί να πηγαίνει στο ναό να κοινωνεί και μετά να γυρίζει στο σπίτι του και να συμπεριφέρεται όπως οι ερημίτες στα κελιά τους.
Δόξα τω Θεώ υπάρχουν πολλοί τέτοιοι στον κόσμο, μπροστά στους οποίους ντρεπόμαστε εμείς που ονομαζόμαστε μοναχοί».
http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/04/blog-post_395.html
The best of all memorials we can do for the deceased is to live careful lives, and undertake the struggle to do away with our shortcomings in order to brighten our souls. This is because our freedom from material things and the passions of the soul, besides bringing us relief, it brings also comfort to our departed ancestors of all our generations. The departed feel joy when one of their offspring is near to God. If we are not in good spiritual condition, then our parents, our grandparents, and our great-grandparents of all generations suffer. "See what offspring we have made!" say the sad ones. If we are in good spiritual condition, however, they rejoice, because they helped us to be born and God somehow is obligated to help them.
Therefore, that which will give joy to the deceased is for us to strive for us to please God with our lives, that we may meet with them in Paradise and live together in eternal life. Hence, it is worthwhile to beat upon our old self to become new, to neither harm ourselves or other people, but to help ourselves and others, either living or fallen asleep.
St. Paisios
Αληθινό χθεσινό περιστατικό :
Φίλος μου από την Κύπρο βρέθηκε με ηλικιωμένο γέροντα και κουβέντα στην κουβέντα ο παππούς του ανέφερε ότι κατάγεται από τα κατεχόμενα.
Σε ερώτηση του φίλου μου "πώς τα βλέπεις τα πράγματα παππού;"
αυτός απάντησε ότι "σύντομα θα γυρίσουμε πίσω!" με αφοπλιστική βεβαιότητα!
"Και πώς είσαι τόσο σίγουρος;" τον ρώτησε πάλι ο φίλος μου.
"Άκουσε να δεις παιδί μου :
Ο εγγονός μου που είναι 10 ετών είδε στον ύπνο του σε όραμα, τον γέροντα Παΐσιο να τον παίρνει από το χέρι και να τον οδηγεί στο σπίτι μου στα κατεχόμενα, λέγοντάς του ¨εδώ θα επιστρέψεις και θα ζήσεις την υπόλοιπη ζωή σου αγόρι μου¨!
Όταν ρώτησα τον μικρό πώς ήταν το σπίτι μας, το οποίο δεν έχει δει ποτέ ούτε σε φωτογραφία, αφού μου το περιέγραψε είπε συγκεκριμένα πως ¨έχει άσπρα ψηλά κάγκελα και γύρω-γύρω μικρές τούρκικες σημαίες¨ κάτι που δεν ταίριαζε με τα κάγκελα που είχαμε αφήσει εμείς και ήταν μαύρου χρώματος.
Έτσι αποφάσισα, να πάω στα κατεχόμενα να το δω από κοντά έπειτα από πάρα πολλά χρόνια.
Όταν πήγα έμεινα κατάπληκτος αφού το σπίτι πλέον ήταν ακριβώς όπως το περιέγραψε ο εγγονός μου.
Γι' αυτό σου λέω, σύντομα θα γυρίσουμε πίσω..."
Υ/Σ.
Ο ηλικιωμένος γέροντας είναι από το χωριό Κυθρέα όπου είναι κοντά σε στρατοκρατούμενη περιοχή όπου μένουνε πολλοί τούρκοι αξιωματικοί σε σπίτια Ελληνοκυπρίων.
http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/04/10.html
When praying, do everything with understanding. When you pour oil into the lamp burning before an icon, represent to yourself that the Life-giver every day, every hour, every minute supports your life by His Spirit, and, as daily by means of sleep in bodily respects, through prayer and the Word of God in spiritual respects, pours into you the sacred oil of life, by means of which your soul and body burn. When you place a candle before an icon, remember that your life is like a burning candle, that it will burn out and be extinguished, or that some other reasons, such as the passions, surfeiting, wine and other pleasures, make it burn faster than it should.
During prayer, before the icons or without them, it is necessary to always have full hope of receiving that which we ask for — for instance, deliverance from afflictions, spiritual sickness, and sins, because we have already a thousand times experienced that we do clearly obtain mercy from the Lord or Our Lady; and therefore, not to hope to obtain that which we ask in prayer, or to doubt in the fact of our prayers being heard, would be the greatest foolishness and blindness.
It is an excellent custom with Christians, and one pleasing to God, to have an icon of the Saviour and to pray to Him before it. This is a crying necessity of our soul. The Lord Himself, with the love which is proper to Him, desires to be formed in us, as the Apostle says: "My little children, of whom I travail in birth again until Christ be formed in you"[1230] ; or "that Christ may dwell in your hearts by faith."[1231] But how can I form Christ in my heart if I do not first represent Him sensibly before my eyes? Thus we have images of the Saviour, of the Mother of God, and others. The love of Christians for them, desiring to always carry their images in their thoughts and hearts, as well as our nature, which is both carnal and spiritual, has called forth the necessity of representing Them on painted icons, placing them in the most honoured places of the house, as in our hearts or the chambers of our soul, and of reverencing them by bowing to them, first spiritually, and then bodily. And how in accordance with God's intention our veneration of icons is! Heaven itself replies to us from the icons, as the Lord in olden times replied from the mercy-seat in the Hebrew tabernacle; many of them shine by miracles.
Every place is the place of God's presence and sovereignty. Hence it is undoubtedly true that the Lord looks upon us with the eyes of the holy icons as with His own, and can speak to us by the mouths of the holy icons as by His own. Also, owing to the fact that the Lord is in every place, His cross, His name work miracles. His icons show themselves to be wonder-working, and are in every case places of His gracious presence.
An Excerpt from the diary of St. John of Kronstadt On Holy Icons, Images and Symbols.
http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/04/praying-before-icons.html
