Dormition of Theotokos, by hand of Georgios Kordis, egg tempera on wood
by Saint Maximos the Greek
The Only-Begotten Son and Word of God, who became a human person for us (though He was sinless), voluntarily underwent the crucifixion, death and burial so that our human nature, which the father of evil had caused to be cast out of paradise in olden times, could be elevated. Christ rose, however, and was elevated to His initial glory, and then sent the Comforter, the Holy Spirit, to his disciples and apostles. After the God/Man/Word ascended into heaven, the eye-witnesses and servants of the Lord were in the upper room, as Saint Luke tells us, and after they had received the Holy Spirit they were unwilling to neglect preaching the Word of God in order to wait on tables. So they appointed deacons in their place. When the preachers of salvation sat down at table, they placed on it a napkin with a loaf on it, which was the Saviour’s portion and similar to those He had eaten when He was still incarnate among them, before His passion.
When the holy apostles rose from the table, the oldest and first among them took the loaf in his hands, raised it up and proclaimed ‘Great is the name’. The other disciples of the Word responded ‘of the Holy Trinity’. Then the deacon who was serving said ‘Glory to You in the name of Christ the Saviour’. And the apostles again answered ‘Glory to You our God’. The name of the Holy Consubstantial Trinity without beginning was said once and ‘glory to You our God, glory to You’ twice, because of the two elements, divinity and humanity, the two energies and two natures, and their perfect union in the God/Man/Word.
The holy apostles performed this rite both when they were together and when they were apart, after they’d gone out to teach all the nations. At the Dormition of the Holy, Most Pure, Ever-Virgin Mary, the Sinless, Uncorrupt, Mother of the Word, the Most Honourable and Sublime of all celestial concepts, the renewal of our race, the most precious, God-receiving vessel of the whole of the Divinity, the apostles, who were at the ends of the known world, were taken up in clouds and transported to Gethsemane to offer their services at the burial of the most pure body of the Mother of God the Word. By God’s will, which sees and arranges all things, the holy and great Apostle Thomas was not with the others at the burial of the Mother of the Word, just as, when the Saviour appeared to His disciples behind closed doors after His resurrection and taught them about peace, Thomas wasn’t there and didn’t believe the other disciples and companions.
Because of this good disbelief, he taught us, through touching the most pure members of the Saviour’s body- the ribs and the hands- that we should believe that He Who suffered the Passion while still among us is indeed the perfect God. So, in this instance, too, by the ineffable and unspoken will of Him Who orders all things and governs all things well, Thomas wasn’t present at the funeral of the Mother of God. He came three days later, borne on a cloud and immediately hastened to the grave, together with the other apostles, in order to venerate the life-receiving body of the Mother of God. And so the whole of the human race was given salvation and the correct faith.
Just as the incarnate God rose from the dead, so the holy body of His Mother was taken up into the heavenly domain. On their return from the grave, the apostles talked to Thomas, the preacher of the truth, about how he was transported on the cloud. They recalled the words of the song of the Mother of God, her miracles and her final resting in the grave. He in turn related the persecutions, the temptations and the hardships he’d suffered on his journey. He named the cities, the residents of which had come to believe through his preaching, and also told them what he saw when he was taken up in the cloud. He told them all of this. Then they went to eat and thereafter began to elevate the portion which had been placed in honour of Christ the Saviour.
When the deacon who was performing this rite took this bread in his hands, he raised it and said ‘Great is the name’ and the apostles replied ‘of the Holy Trinity’. And when he said ‘Glory to you our God glory to you’- oh, how ineffable and delightful are Your mysteries, Christ our King, through which you perform miracles! Wishing to satisfy the great desire of the Apostle Thomas to see the All Holy and Ever-Virgin Mother of God, You allowed him to see You and Your holy Mother, all the heavenly powers and all those who had fallen asleep throughout the ages ascending from earth to heaven. The apostles gazed in terror at Our Lady and her Only-Begotten Son. And instead of saying ‘Glory to You, our God, glory to You’, they exclaimed ‘Most Holy Mother of God, help us!’ And other apostles shouted ‘Through her intercessions, God, have mercy upon us and save us!’ Since then, this elevation of the ‘Panayia’, Our Most Holy Lady, has been celebrated in commemoration of the Mother of God herself.
And so we celebrate the elevation of the ‘Panagia’ when we rise from the table, for the sanctifying of our souls and bodies. Who can praise in an appropriate way her innumerable miracles, which are still being performed to this day? Were we able to concentrate the eloquence of all orators into one mouth and a single voice, we still wouldn’t be able to find a way to tell the secrets of her wonders, which she performs on land and sea: illnesses disappear, demons are put to flight, prisoners are liberated from bitter enslavement, the down-trodden are freed from the misery that oppresses them. And from what I’ve seen and heard, anyone who raises a finger, a stone, or some plant in her memory and her name receives the same deliverance from tribulations as the person who elevates the bread in honour of the Ever-Virgin Mary, the Mother of God.
Her Son, our Lord Jesus Christ, took the bread in His hands and said ‘Take, eat; this is my body’ and ‘do this in remembrance of me’. Christ is the head, which is why those who partake of His great mystery, if they receive it worthily, will receive His glory and become gods by grace.
Those who instituted the sacraments were pleased to confirm that, because of this bread which is elevated in honour of the holy name of the Mother of God, we should be delivered from every evil and should partake of her holy body. And, thanks to her protection, that we should be delivered from eternal torments and be counted worthy of the eternal blessings, through her prayers and those of all the saints throughout the ages. Amen.
http://tokandylaki.blogspot.ca/2014/08/the-elevation-of-bread-in-honour-of.html
Source-Pemptousia.com
Σήμερα γιορτάζεις και μαζί με σένα γιορτάζουμε όλοι μας, κανείς δεν μένει έξω.
Τι περίεργο όμως;
Γιορτάζουμε το θάνατό σου, γιορτάζουμε τη φυγή σου απ' αυτή τη ζωή. Ανέβηκες πιο ψηλά, πήγες στους ουρανούς πλάτυνε η ματιά σου και από εκεί μας βλέπεις όλους
Βλέπεις τους καλούς, τους κακούς τους πονεμένους, τους κατατρεγμένους ...μας βλέπεις όλους. Μας νοιάζεσαι! Το νοιώθουμε...το καταλαβαίνουμε... κάποιες φορές περισσότερο, άλλωστε εσύ μας δίνεις αυτή τη γνώση
Παναγιά μου στη χαρά μου, Παναγιά μου και στη λύπη μου, Παναγιά μου στον πόνο μου, Παναγιά μου στο δρόμο μου, Παναγιά μου, Παναγιά μου... παντού!
Δεν ξέρω για το Παναγία, ξέρω όμως για το... μου!
Αυτό το "μου" είναι... το δικό μου, τους καθενός μας... όλων μας. Αυτό το "μου" δεν μας το παίρνει κανείς είναι δικό μας, εσύ μας το έδωσες Παναγιά μου.
Πόσα ξωκλήσια σε τιμούν, πόσες εκκλησιές σε δοξάζουν, πόσες ψυχές σε ανυμνούν!
Πες μου αν είδες άλλη φορά τόση αγάπη, τέτοια ΑΓΑΠΗ, το καταλαβαίνεις όπως κι΄εμείς το καταλαβαίνουμε και η αγάπη μας είναι μοναδική.
Μοναδικά σ΄αγάπησαν οι άγιοι Παναγιά μου, μοναδικά ψάλουν οι ψάλτες μας τους ύμνους τους γραμμένους απ' αγάπη για σένα, μοναδικά σε επικαλείται κάθε ανθρώπινη ψυχή γιατί είσαι η μοναδική μας Μάννα
Είσαι η Μάννα του παιδιού, μα και του μεγάλου η Μάννα, του νέου η παρηγοριά το στήριγμα του γέρου. Μάννα, μάννα μάννα όπως και να το πεις, όπως και να το γράψεις σ' εσένα καταλήγουν όλα.
Χρόνια σου πολλά, Παναγιά μου.
ΠΗΓΗ : http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/08/blog-post_5682.html
ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2013/08/simera-giortazeis-panagia-mou.html#ixzz2c4aDn9UQ
Since our sweet Jesus is so good, compassionate and kind, why should you despair ? We seek one small thing from Him, and He gives us so much! We ask for one beam of light , and He gives us Himself as all Light, Truth, and Love. So humble yourself and rest all your hope in Him.
Elder Joseph the Hesychast
Τὸ χειρότερο πρᾶγμα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι ὁ θάνατος: τὸ νὰ γίνω λάσπη, νὰ μεταβληθῶ σὲ σκουλήκια, σὲ πηλό! Ἀξίζει τάχα νὰ εἶναι κανεὶς ἄνθρωπος; Γιατὶ νὰ σὲ ἀγαπήσω, Θεέ μου, ἀφοῦ αὔριο θὰ μεταβληθῶ σὲ σκουλήκια καὶ πηλό;
Νά, ὅμως, ποὺ ὁ Κύριος Ἰησοὺς Χριστὸς σὲ σώζει ἀπὸ τὸν θάνατο διὰ τῆς Ἀναστάσεώς Του, ἐξασφαλίζει τὴν αἰώνιο ζωὴ γιὰ τὴν ψυχή σου καὶ τὸ σῶμα, ὅταν ἐκεῖνο θὰ ἀναστηθεῖ λαμπερό καὶ θά ἐνωθεῖ μὲ τὴν ψυχή.
Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος Ἰησοὺς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀποκαλεῖται ὁ Μόνος Φιλάνθρωπος, ὁ μόνος ἀπὸ κατασκευῆς κόσμου μέχρι τῆς Φοβερᾶς Κρίσεως.
Μονάχα ἐκεῖνος ποὺ νίκησε τὸν θάνατο εἶναι ὁ Μόνος Φιλάνθρωπος καὶ ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι ἁπλὲς φλυαρίες.
Καὶ οἱ κουλτούρες, οἱ πολιτισμοί, οἱ ἐπιστῆμες καὶ οἱ τέχνες; - Τὶ ἀστεῖα πράγματα! Μὰ τὶ νὰ τὴν κάνω τὴν τεχνολογία καὶ τὴν ἐπιστήμη ὅταν μὲ μεταβάλουν σὲ σκουλήκια καὶ λάσπη;
Ἐκεῖνος εἶναι ὁ μόνος φιλάνθρωπος, αὐτὸς ποὺ μὲ ἐλευθερώνει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸν θάνατο καὶ τὸν διάβολο. Γιατὶ ὁ διάβολος εἶναι ὁ ἐφευρέτης τῆς ἁμαρτίας καὶ μαζὶ μ' αὐτὴν καὶ τοῦ κακοῦ.
Αὐτὸ εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο: ἡ λύτρωση ἀπὸ τὸν θάνατο. Λέει ἡ δεύτερη μεγάλη ἐντολή: «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» .
Πότε ἁγαποῦμε λοιπόν πραγματικὰ τὸν ἄνθρωπο; Ὅταν τὸν λυτρώνουμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία του, ἀπὸ τὴν κόλαση... αὐτὴ εἶναι ἡ γνήσια ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο.
Ἀπατᾶ ἑαυτόν ὁποῖος νομίζει πῶς ἀγαπᾶ τὸν ἄνθρωπο ἐνῶ ἐγκρίνει τὶς ἁμαρτίες του καὶ ἀναπαύει τὰ πάθη του. Τότε ἀγαπᾶ τὸν θάνατό του καὶ ὄχι τὸν ἴδιο.
Μονάχα ὅταν ἀγαπᾶ κανεὶς τὸν ἄνθρωπο διὰ τοῦ Χριστοῦ -μέ ὅλη τὴν ψυχή καὶ τὴν δύναμή του- τότε τὸν ἀγαπᾶ ἀληθινά.
Θὰ ρωτήσει κάποιος: καὶ ἡ ἀγάπη τῶν γονέων πρὸς τὰ τέκνα; Καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ συζύγου πρὸς τὴν σύζυγο; Καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν πατρίδα; Δὲν εἶναι καὶ αὐτά ἀγάπη; Τὰ ἀνομάζουμε βέβαια ὅλα αὐτά ἀγάπη ἀλλὰ εἶναι ἄραγε ἔτσι;
Ὅλα αὐτά δὲν ἔχουν ἴχνος ἀγάπης ἐάν δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς ἡ δύναμη ἐκείνη μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία ἀγαπᾶμε. Ἄν ὁ πατέρας δὲν ἀγαπᾶ τὰ τέκνα του μὲ τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἄν δὲν τὰ παιδαγωγεῖ στὸ ἀγαθό, ἄν δὲν τὰ ὁδηγεῖ στὸν ἴσιο δρόμο, ἄν δὲν τὰ διδάσκει νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, παρὰ μονάχα τὰ χαϊδεύει καὶ τὰ κολακεύει, τότε τὰ μισεῖ καὶ τὰ φονεύει.
Ἄν πάλι, ὁ σύζυγος ἀγαπᾶ τὴν σύζυγο μονάχα σαρκικά, γίνεται ὁ φονιάς της. Ἔτσι συμβαίνει μὲ κάθε γήινη, σαρκικὴ ἀγάπη.
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
A hideous and impure passion! All evil catches a fish in this murky water! God does not even want to hear about a proud person! He takes all grace away from him, so that he might stumble—maybe then he will become humble, as the Scripture says (cf. 1 Pet. 5:5). He abandons him, and that person becomes a great abomination; He takes from him all sense of beauty, leaves him to roam around in chaos, in all manner of filthy back alleys of the world. He has no image, or likeness, or healthy reason. The holy fathers say truly, “Wherever there was a fall, pride first did its work.” No other passion will liken you to a devil like pride. All passions can, let’s say, be excused due to nature and bad life circumstances; but pride cannot be justified by anything! It has an unbearable insolence—it attaches itself to any virtue if it can, and it even hides behind humility, which serves as its shield. We see this very often, and to prove what I am saying, it is as one father said: “That proud one is so humble!” Because it is so dangerous and so broadly present in all ages and ranks, it would be good if no one would disdain any person, no matter how unimportant he may be—for Christ is within him—and would even ask his opinion, even if it is for a lark. This would be the first step, one length along the path of the Gospels. It would be good to ask everyone’s opinion, no matter who you are; for who knows? After all, God’s grace rests more often upon the simple and unnoticed. Make a prostration, as they say, if only for the sake of humbling the body—for this also shows good manners—and you will see how much you need these people with whom God has assigned you to live. You will see, and will be convinced in life that wisdom really does abide more in places where there is humility—for God is there. Lucifer fell irreparably; his grandiose fall happened due to one word only: “I”. Having fallen, he became an adversary for eternity, an abomination of desolation. Let no one be deceived, thinking that without true purification in the only water of humility he can enter into the Kingdom from which the angels fell! These are, in brief, my thoughts and exhortations about this, so that one might realize that God created us beautiful only for Himself!
Elder Arsenie of Romania
...Την ώρα πού μπήκα στο δωμάτιο του, ήταν εκεί οι γιατροί, πού έκαναν την καθημερινή επίσκεψη τους στους θαλάμους των ασθενών. Κατά σύμπτωση οί γιατροί εκείνοι ήταν πρώην φοιτητές μου στο Πανεπιστήμιο. Έτσι, μόλις με είδαν, ήρθαν κοντά μου καί με ενημέρωσαν για την κατάσταση της υγείας του Γέροντα. Όταν τελείωσαν κι έφυγαν οί γιατροί, πήγα καί κάθησα δίπλα στο Γέροντα Ιάκωβο, ό οποίος, μόλις με είδε, μου είπε το εξής, το όποιο μ' εκανε πραγματικά ν' άνατριχιάσω,γιατί ήταν κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ.
- Δεν σε ξέρω. Πρώτη φορά σε βλέπω. Άλλα βλέπω ότι πίσω σου στέκεται ό άγγελος σου.
Με συγκλόνισε κυριολεκτικά αυτό πού μου είπε. Δεν το λέω για υπερηφάνεια, Καί πρόσθεσε: - Όλοι οι άνθρωποι έχουν άγγελο. Άλλα τον δικό σου τον είδα. Πρόσεξε να μη τον διώξεις από κοντά σου. Ανατριχιάζω ολόκληρος κάθε φορά, πού το σκέφτομαι, το ίδιο όπως την ώρα εκείνη. Κι ολοκλήρωσε ό Γέρων Ιάκωβος: -Αυτός ό άγγελος έχει κατονομασθεί την ήμερα της βαπτίσεώς σου. Από την ήμερα της βαπτίσεώς σου σε συνοδεύει καί δεν πρέπει να φεύγει από κοντά σου. Είναι αυτός, ό οποίος τελικά θα πάρει την ψυχή σου στα χέρια του καί θα την οδηγήσει την ήμερα της Κρίσεως. Κι όταν θα έρχονται οί δαίμονες καί θα λένε «αυτός έκανε εκείνο, έκανε το άλλο, διέπραξε αυτή την αμαρτία καί την άλλη», τότε ό άγγελος σου θα λέει «ναι, τα έκανε αυτά, αλλά ταυτόχρονα έκανε κι αυτό το καλό, έκανε καί το άλλο καλό». Αυτός είναι ό δικηγόρος, πού θα σε υποστηρίξει. Πρόσεξε, λοίπόν, να μην τον απομακρύνεις. Τον είδα να είναι κοντά σου. Από εκείνη την ώρα, ουδέποτε σταμάτησα να έχω την αίσθηση ότι δίπλα μου υπάρχει ένας άγγελος, ό δικός μου, προσωπικός άγγελος. Αυτό είναι ένα μέγα μήνυμα χαράς προς όλους όσους βαπτιστήκαμε Όρθόδοξοι χριστιανοί.
http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/08/blog-post_5368.html
-Γέροντα, τι είναι οι γητευτές;
-Μάγοι είναι. Χρησιμοποιούν τους Ψαλμούς του Δαβίδ, ονόματα Αγίων κ.λ.π. και ανακατεύουν και επικλήσεις δαιμόνων. Ενώ δηλαδή εμείς διαβάζοντας το Ψαλτήρι επικαλούμαστε την βοήθεια του Θεού και δεχόμαστε την θεία Χάρη, εκείνοι, με τον τρόπο που το χρησιμοποιούν, βρίζουν τον Θεό, αρνούνται την θεία Χάρη, και έτσι τους κάνουν μετά τα δαιμόνια το χατήρι. Μου έλεγαν για ένα παιδί ότι είχε πάει σε έναν μάγο, για να πετύχει κάτι. Εκείνος του διάβασε κάτι από το Ψαλτήρι και το παιδί πέτυχε αυτό που ήθελε. Έπειτα όμως από λίγο καιρό άρχισε να σβήνει, να λιώνει το φουκαριάρικο. Τι είχε κάνει ο μάγος; Είχε πάρει κάτι ξηρούς καρπούς στα χέρια του και άρχισε να του διαβάζει τον 50ο Ψαλμό. Όταν έφθασε στον στίχο «θυσία τω Θεώ» , πετούσε τους ξηρούς καρπούς, κάνοντας θυσία στους δαίμονες, για να του κάνουν το χατήρι. Έτσι έβριζε τον Θεό με το Ψαλτήρι.
-Γέροντα, μερικοί που ασχολούνται με μαγικά χρησιμοποιούν τον σταυρό, εικόνες…
-Ναι, το ξέρω, από’ δω να καταλάβεις τι απάτη κρύβεται πίσω από όσα κάνουν! Έτσι ξεγελιούνται οι καημένοι οι άνθρωποι. Βλέπουν ότι χρησιμοποιούν κεριά, εικόνες κ.λ.π. και τους εμπιστεύονται. Να, μου είπε κάποιος ότι, στην πόλη που μένει, μια Τουρκάλα έχει βάλει μια εικόνα της Παναγίας πάνω σε μια πέτρα και λέει: "Η πέτρα που βοηθάει τον κόσμο"! δεν λέει η «Παναγία», αλλά «η πέτρα». Οι Χριστιανοί μπερδεύονται, γιατί βλέπουν την εικόνα της Παναγίας, και μερικοί που έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας τρέχουν εκεί, με τον λογισμό ότι θα βοηθηθούν, και μετά ο διάβολος τους αλωνίζει. Γιατί, όταν η Τουρκάλα λέει ότι η πέτρα βοηθάει τον κόσμο και όχι η Παναγία, από’ κει και πέρα μπαίνει στην μέση ο διάβολος, επειδή αυτό είναι περιφρόνηση της Παναγίας. Απομακρύνεται η Χάρις του Θεού και αρχίζει ο δαιμονισμός. Και τρέχουν οι Χριστιανοί να τους κάνει καλά η πέτρα- η πέτρα και το ταγκαλάκι!-, και τελικά σακατεύονται, γιατί από τον διάβολο τι βοήθεια να έχεις; Αν είχαν λίγο μυαλό θα σκέφτονταν· «Τουρκάλα, Μουσουλμάνα, τι δουλειά έχει με την εικόνα της Παναγίας;. Ακόμη και να έλεγε ότι η Παναγία βοηθάει, αφού είναι Μουσουλμάνα, τι σχέση έχει με την Παναγία; Πόσο μάλλον τώρα που λέει ότι η πέτρα τους βοηθάει ! είπα σε κάποιον να ενημερώσουν την Μητρόπολη και να λάβουν μέτρα, για να φυλαχθεί ο κόσμος.
-Γέροντα, ο κόσμος μας ζητάει φυλαχτά.
-Καλύτερα να δίνετε σταυρουδάκια, όταν σας ζητούν φυλαχτό. Μην κάνετε φυλαχτά, γιατί και οι μάγοι τώρα κάνουν φυλαχτά, αλλά μέσα έχουν διάφορα μαγικά. Βλέπουν οι άνθρωποι την εικόνα ή τον σταυρό και μπερδεύονται. Να, πριν από μέρες μου έφεραν ένα φυλαχτό από έναν Τούρκο Ιμπραήμ, που είχε και σταυρό κεντημένο επάνω. Έχω μάθει για έναν αθεόφοβο ότι τυλίγει διάφορες εικονίτσες και μέσα βάζει τρίχες, ξυλάκια, καρφίτσες, χάνδρες (4) κλπ.. Όταν η Εκκλησία τον ήλεγξε, είπε: «είμαι μέντιουμ», γιατί είναι ελεύθερα τα μέντιουμ, και έτσι κάνει ό,τι θέλει. Είπα σε κάποιον που είχε πάθει ζημιά από αυτόν: «Να πας να εξομολογηθείς γιατί δέχεσαι επιδράσεις δαιμονικές». Πήγε, εξομολογήθηκε. Έρχεται μετά και μου λέει: «Δεν ένοιωσα καμία διαφορά». «Βρε, μήπως έχεις τίποτε επάνω σου απ’ αυτόν τον πλανεμένο;», τον ρωτάω. «Ναι μου λέει, έχω ένα μικρό κουτάκι σαν μικρό Ευαγγέλιο». Το παίρνω, το ανοίγω και βρίσκω μέσα διάφορες εικονίτσες τυλιγμένες. Ξετυλίγω-ξετυλίγω και πιο μέσα είχε κάτι χάντρες, κάτι τρίχες, κάτι σαν ξύλα! Το πήρα και ελευθερώθηκε ο άνθρωπος. Βλέπεις τi τεχνίτης είναι ο διάβολος!
Φορούν οι καημένοι άνθρωποι κάτι τέτοια φυλαχτά, δήθεν για να βοηθηθούν, και ταλαιπωρούνται. Aυτά πρέπει να τα κάψουν και να παραχώσουν την στάχτη ή να τα πετάξουν στην θάλασσα και να πάνε να εξομολογηθούν. Είχε έρθει στο Καλύβι ένας νεαρός που είχε πολλά προβλήματα και βασανιζόταν σωματικά και ψυχικά πάνω από τέσσερα χρόνια. Ζούσε αμαρτωλή ζωή και τον τελευταίο καιρό είχε κλεισθεί στο σπίτι του· δεν ήθελε να βλέπει άνθρωπο. Δύο φίλοι του, που έρχονταν τακτικά στο Άγιον Όρος, τον έπεισαν μετά από πολλές δυσκολίες να τον πάρουν μαζί του στο Όρος, με σκοπό να τον φέρουν στο Καλύβι. Στην διαδρομή από την Ουρανούπολη μέχρι την Δάφνη, κάθε φορά που το καράβι έπιανε σε σκάλα μοναστηριού, ο νεαρός σωριαζόταν κάτω. Οι φίλοι του με τους πατέρες που ήταν στο καράβι προσπαθούσαν να τον συνεφέρουν λέγοντας την ευχή. Με πολύ δυσκολία έφτασαν στον Καλύβι. Ο καημένος μου άνοιξε την καρδιά του, μου μίλησε για την ζωή του. Είδα ότι βασανιζόταν από κάποια δαιμονική επήρεια. Του είπα να πάει να εξομολογηθεί εκεί σε έναν πνευματικό, να κάνει ό,τι του πει, και θα γίνει καλά. Πράγματι πήγε και εξομολογήθηκε. Όταν μπήκαν στο καράβι για να επιστρέψουν, είπε στου φίλους του ότι ο πνευματικός του είπε να πετάξει στην θάλασσα το φυλαχτό που του είχε δώσει κάποιος γνωστός του και το φορούσε επάνω του, αλλά του ήταν αδύνατο να το κάνει. Όσο και αν οι φίλοι του τον παρακαλούσαν να σηκωθεί να το πετάξει, εκείνος έμενε σαν άγαλμα. Δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κάθισμα. Τότε τον έπιασαν και με πολύ κόπο τον έβγαλαν έξω στο κατάστρωμα. Με την βοήθεια τους ο νεαρός κατάφερε να βγάλει το φυλαχτό και να το αφήσει να πέσει στην θάλασσα, γιατί δεν είχε την δύναμη να το πετάξει. Αμέσως αισθάνθηκε να ελευθερώνονται τα χέρια του και το ταλαιπωρημένο σώμα του απέκτησε δύναμη, άρχισε από την χαρά του να χοροπηδά στον διάδρομο γεμάτος ζωντάνια και να δοκιμάζει την δύναμη των χεριών του στα σίδερα και στα τοιχώματα του πλοίου.
Άγιος Παΐσιος
Therefore, do not fear the path of Christ, for a smooth and wide path ends in hell, but a thorny and narrow one leads to Heaven.
St. Innocent of Alaska
- Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι, ενώ πίστευαν, έχασαν την πίστη τους;
- Αν δεν προσέχει κανείς στα θέματα της πίστεως και της λατρείας, σιγά-σιγά ξεχνιέται και μπορεί νά γίνει αναίσθητος, νά φθάσει σέ σημείο νά μην πιστεύει τίποτε.
- Μερικοί, Γέροντα, λένε οτι ή πίστη τους κλονίζεται, όταν βλέπουν να υποφέρουν καλοί άνθρωποι.
- Ακόμη κι αν κάψει ό θεός όλους τους καλούς, δεν πρέπει νά βάλει κανείς αριστερό λογισμό, άλλα νά σκεφθεί πώς ό Θεός, ο,τι κάνει, οπό αγάπη το κάνει. Ξέρει ό Θεός πώς εργάζεται. Γιά νά επιτρέψει νά συμβεί κά ποιο κακό, κάτι καλύτερο θά βγεί.
- Γέροντα, σήμερα ακόμη και τά πιστά παιδιά άμφιταλαντεύονται, γιατί στά σχολεία υπάρχουν καθηγητές πού διδάσκουν την αθεΐα.
- Γιατί νά άμφιταλαντεύωνται; Ή Άγια Αικατερίνη δεκαεννιά χρονών ήταν και διακόσιους φιλοσόφους τους άποστόμωσε μέ την κατά Θεόν γνώση και τήν σοφία της. Ακόμη και οι Προτεστάντες τήν έχουν προστάτιδα τής επιστήμης.
Στα θέματα τής πίστεως και στα θέματα τής πατρίδος δεν χωράνε υποχωρήσεις· πρέπει να είναι κανείς αμετακίνητος, σταθερός.
- Γέροντα, παλιά προσευχόμουν με πίστη στον Θεό και ο,τι ζητούσα μου το έκανε. Τώρα δέν έχω αυτήν την πίστη. Που οφείλεται αυτό;
- Στην κοσμική λογική πού έχεις. Ή κοσμική λογική κλονίζει τήν πίστη. «Έάν έχητε πίστιν καί μή διακρίθήτε, πάντα όσα έάν αίτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε», είπε ό Κύριος. "Ολη ή βάση εκεί είναι. Στην πνευματική ζωή κινούμαστε στο θαΰμα. "Ενα σύν δύο δέν κάνει πάντα τρία- κάνει και πέντε χιλιάδες και ένα εκατομμύριο!
Χρειάζεται καλή διάθεση και φιλότιμο.
Γιατί, αν ό άνθρωπος δέν έχει καλή διάθεση, τίποτε δέν καταλαβαίνει. Νά, και γιά τήν Σταύρωση τοϋ Χριστού, τόσες λεπτομέρειες είχαν πει οι Προφήτες - μέχρι και τί θά κάνουν τά ιμάτια Του, τί θά κάνουν τά χρήματα της προδοσίας, ότι θά αγοράσουν μ' αυτά τόν αγρό τοϋ Κεραμέως, γιά νά θάβουν τους ξένους -, άλλα οι Εβραίοι πάλι δέν καταλάβαιναν. «Ό δέ παράνομος Ιούδας ουκ ήβουλήθη συνιέναι»...
Άγιος Παΐσιος
http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/08/blog-post_6894.html
An astonishing miracle for a newborn from St. Ephraim of Nea Makri (amateur translation)
I wish, in my own manner, to thank God and St. Ephraim for the miracle which I was made worthy to experience.
I was pregnant, and 12/29/01 was my given due date. When that date came, and I still was not in labor, my doctor gave me another week. On the morning of January 2nd 2002 I began to experience strong pains, and I went to the Hospital. I was checked, and told that my Obstetrician would be called, because I was most likely in labor.
In a short time, the next day (January 3rd), the day of St. Ephraim, I gave birth. The child was born with a dark color, however, due to the lack of Oxygen, and began to cry after 30 minutes. This had occurred within me (as my labor was delayed), and I was in immediate danger also. The child was suffering from apnea, and they did not remove him from the incubator, so that they could support him with Oxygen, with the result being suffering continuous seizures. They took him that evening to the Children's Hospital “Agia Sophia”, and the physicians there diagnosed that the child was suffering from cerebral edema. The ground fell from beneath my feet, and the doctors did not give us much hope...They told us to pray that he leave this life (the child would either die, or we would receive him as a vegetable, for the seizures had destroyed his internal organs, and my baby's beating heart was weak). His situation remained critical, and our only hope was God and St. Ephraim, both of whom we entreated daily.
In 13 days, there was a second encephalogram, when the doctors did not want to tell us to results, so that we not be given hope. After two days, they announced the new results, that our child was totally well, and they did not understand how this occurred, as they thought he was doomed. Here I should say that during these 13 days, St. Ephraim revealed himself to us many ways.
My one aunt saw a dream: she was within a Church of St. Ephraim, and there was a little boy who was crying continuously. She picked him up to calm him down, and she got up and walked. When my aunt told us this, she went with my mother to the same Church. On the road, my mother asked St. Ephraim to show her some sign. As she was lighting her vigil lamp, it went out, and she thought that this was a sign that my child had died. When she went to light it again, before she could get the lighter out, it lit itself again alone. Then she understood that my child was alive, and that the very powerful St. Ephraim would help him. In my house, we heard knocking from our icons, and the odor of incense filled all of our rooms.
My baby stayed 17 days in the NICU. After all that I related above, he remained another 13 days in a normal room, where they began to slowly feed him some milk. After this, we were able to bring him home.
Time passed, and we had to go for follow-up in two months. A few days before, my other aunt saw a dream: she was in my house for a visit, and there was a young man with her with a white shirt and black pants. The young man came for the first time to my house, and I began to welcome him. Before I could show him his bedroom, he entered my room by himself, where I had the baby, and began to unbutton his cufflinks. When I prepared something to treat him, my aunt called him, and he told her: “Go ahead, I will stay to watch over the child.”
Then I felt at ease, because I knew that my child would have a protector throughout his life. At his first check-up, we saw a very good professor at the Hospital, and when she read his history, she called her co-workers, saying: “Come see the miracle of the century.”
The whole episode which my child endured left him only with damage to his auditory nerve, for which he wears a hearing aid. I thank the All-powerful God from the depths of my heart, for He is always with us, and grants His might to the Saints to work wonders, and to protect us during the difficult times of our lives.
Through the prayers of our Holy Fathers, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us and save us! Amen!
http://full-of-grace-and-truth.blogspot.ca/2012/12/a-miracle-for-newborn-from-st-ephraim.html
