Priest: Have mercy on us, O God, according to your great mercy, we pray to you, hear us and have mercy.
People: Lord, have mercy. (3) (Chanted after each petition)
Priest: Again we pray for all pious and Orthodox Christians.
Again we pray for our Archbishop (N) and our Bishop (N), and all our brothers and sisters in Christ.
Again we pray for mercy, life, peace, health, salvation, visitation, forgiveness and remission of sins of the servants of God who celebrate this sacred feast (and he mentions them by name) together with their spouses, children, parents, brothers, sisters and relatives, and let us ask for their health and salvation.
Again we pray for the preservation of this holy Church, and this city and parish, and every city and land, from the wrath of God, pestilence, famine, earthquake, flood, fire, the sword, invasion by enemies, civil war and sudden death, and that our God who loves mankind will be merciful, gracious and favourable toward us, and will fend off and turn away all the wrath and every illness that threatens us, and will deliver us from his righteous chastisement impending against us, and will have mercy on us.
Again we pray that the Lord our God will hear the voice of the petition of us sinners, and have mercy on us.
People: Lord, have mercy. (3)
Priest: Hear us, O God, our Saviour, the hope of all the ends of the earth, and of those who sail the distant seas, and be gracious and show mercy, O Master, upon our sins and be merciful to us. For you are a merciful God who love mankind, and to you we ascribe glory, to the Father and to the Son and to the Holy Spirit, now and ever, and to the ages of ages.
People: Amen.
Priest: Peace be with all.
People: And with your spirit.
Priest: Let us bow our heads to the Lord.
People: To you, O Lord.
Priest: O most merciful Master, Lord Jesus Christ our God, through the intercessions of our most pure Lady Theotokos and ever-Virgin Mary, by the power of the precious and life-giving Cross; through the protection of the venerable bodiless powers in heaven; through the prayers of the venerable and glorious prophet and forerunner John the Baptist; of the holy, glorious and all-praised Apostles; of the holy, glorious and victorious martyrs; of our righteous and God-bearing Fathers; of our Fathers among the saints the great hierarchs and Ecumenical teachers: Basil the Great, Gregory the Theologian and John Chrysostom; Athanasius, Cyril and John the Almsgiver, Patriarchs of Alexandria; of our Father among the saints Nicholas, Bishop of Myra of Lycia the miracle-worker; of the holy and glorious great Martyrs: George the victorious, Demetrios the Myrrh-flowing, Theodore Tiron and Theodore the General, Menas the miracle-worker, and the priest-Martyrs Haralambos and Eleftherios; of the holy and righteous ancestors of our Lord God Joachim and Anna, of Saint(s) (N), whose memory we celebrate, and of all your saints, make our petition acceptable to you; grant us the remission of our transgressions; shelter us under the cover of your wings; banish from us every foe and adversary; make our life peaceful; Lord, have mercy on us and your world, and save our souls, for you are a good God who love mankind.
Priest Censes around the table with loaves, chanting
Priest: Hail, O Virgin Theotokos, Mary full of grace, the Lord is with you; blessed are you among women and blessed is the fruit of your womb; for you have borne the Savior of our souls.
[Note: During Bright Week (Week after Pascha) we chant: Christ has Risen…]
Priest: Let us pray to the Lord.
People: Lord, have mercy.
Priest: Blesses the loaves, saying:
O Lord Jesus Christ our God, who blessed the five loaves in the wilderness and with them fed the five thousand: Do you, the same Lord, bless these loaves, the wheat, the wine and the olive oil, and multiply them in this city, country and parish, in the homes of those who have brought these gifts, and in all your world; and sanctify all your faithful servants who partake of them.
For it is you, O Christ our God, who bless and sanctify all things, and to you we ascribe glory, together with your beginningless Father and your all-holy and good and life-giving Spirit, now and ever, and to the ages of ages.
People: Amen.
Priest Kisses one of the loaves, chanting
Wealthy ones went bankrupt and met starvation; but all those who seek the Lord, shall never be in want of any good thing. (3)
'Οταν έχει Λιτή και Αρτοκλασία, η τάξην κατά το τυπικόν της Εκκλησίας της Κύπρου έχει ως εξής: Όταν Ο Ιερεύς εκφωνεί εις τον Εσπερινόν Είη το κράτους της Βασιλείας σου ευλογημένον, και δεδοξασμένον, και πριν τα Απόστιχα, ο Χορός, ψάλλοντας την Λιτή της εορτή, τα Εξαπτέρυγα, ο Σταυρός, ο Ιερεύς και ο Διάκονος θυμιάζοντας την Εικόνα της εορτής, και όλος ο λαός, εξέρχονται της εκκλησίας δια της Δυτικής Πύλης και κάνουν περιφορά της εκκλησίας. Φτάνοντας πάλιν εις την Δυτική Πύλη, η Εικόνα κρατείται ψηλά και ο λαός περνά από κάτω. Μετά η Εικόνα τοποθετείται σε προσκυνητάριον έξω της εκκλησίας (η μέσα στο συνήθη προσκυνητάριον) και λέγει ο Ιερέυς η ο Διάκονος:
Σώσον ο Θεός τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου, επίσκεψαι τον κόσμον σου εν ελέει και οικτιρμοίς, ύψωσον κέρας χριστιανών ορθοδόξων και κατάπεμψον εφ' ημάς τα ελέη σου τα πλούσια, πρεσβείαις της παναχράντου δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού, προστασίαις των τιμίων επουρανίων δυνάμεων ασωμάτων, ικεσίαις του τιμίου, ενδόξου, προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου, των αγίων, ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων, του αγίου ενδόξου και πανευφήμου Αποστόλου Βαρνάβα - ιδρυτού και προστάτου της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Κύπρου, των εν αγίοις πατέρων ημών μεγάλων ιεραρχών και οικουμενικών διδασκάλων Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Αθανασίου και Κυρίλλου, Ιωάννου του Ελεήμονος πατριαρχών Αλεξανδρείας, Νικολάου του εν Μύροις, Σπυρίδωνος επισκόπου Τριμυθούντος των θαυματουργών των αγίων ενδόξων και καλλινίκων Μαρτύρων, των αγίων ενδόξων μεγάλων μαρτύρων Γεωργίου του Τροπαιοφόρου και Δημητρίου του μυροβλήτου, Θεοδώρου του Τήρωνος και Θεοδώρου του Στρατηλάτου· των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών, των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, [του αγίου της ημέρας] ου και την μνήμην επιτελούμεν, και πάντων σου των Αγίων· ικετεύομεν σε, μόνε πολυέλεε Κύριε, επάκουσον ημών των αμαρτωλών δεομένων σου και ελέησον ημάς.
ΧΟΡΟΣ
Κύριε ελέησον[3].[και μετά από κάθε αίτηση]
Έτι δεόμεθα υπέρ των ευσεβών και Ορθοδόξων Χριστιανών.
Έτι δεόμεθα υπέρ του Πατρός και Αρχιεπισκόπου ημών [του διένος], και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος.
Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, (δεινά) των επιτελούντων την αγίαν εορτήν ταύτην.
Έτι δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθήναι την αγίαν εκκλησίαν ταύτην, την νήσον ταύτην, και πάσαν πόλιν και χώραν από λοιμού, λιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας, επιδρομής αλλοφύλων, εμφυλίου πολέμου και αιφνιδίου θανάτου· υπέρ του ίλεων, ευμενή και ευδιάλλακτον γενέσθαι τον αγαθών και φιλάνθρωπον Θεόν ημών, του αποστρέψαι και διασκεδάσει πάσαν οργήν και νόσον την καθ' ημών κινουμένην και ρύσασθαι ημάς εκ της επικειμένης δικαίας αυτού απειλής και ελεήσαι ημάς.
Έτι δεόμεθα υπέρ του εισακούσαι Κύριον τον Θεόν φωνής της δεήσεως ημών των αμαρτωλών και ελεήσαι ημάς.
ΙΕΡΕΥΣ:
Επάκουσον ημών, ο Θεός, ο Σωτήρ ημών, η ελπίς πάντων των περάτων της γης και των εν θαλάσση μακράν, και ίλεως, ίλεως γενού ημίν, Δέσποτα επί ταις αμαρτίαις ημών και ελεήσαι ημάς.
Ελεήμων γαρ και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
ΧΟΡΟΣ: Αμήν.
Ο Ιερεύς ευλογών τον λαόν
ΙΕΡΕΥΣ: Ειρήνη πάσι.
ΧΟΡΟΣ: Και τω πνεύματί σου.
ΙΕΡΕΥΣ / ΔΙΑΚΟΝΟΣ:Tας κεφαλάς ημών τω Κυρίω κλίνωμεν.
ΧΟΡΟΣ: Σοι, Κύριε.
ΙΕΡΕΥΣ
Δέσποτα πολυέλεε, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, πρεσβείαις της παναχράντου δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού, προστασίαις των τιμίων επουρανίων δυνάμεων ασωμάτων, ικεσίαις του τιμίου, ενδόξου, προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου, των αγίων, ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων, του αγίου ενδόξου και πανευφήμου Αποστόλου Βαρνάβα - ιδρυτού και προστάτου της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Κύπρου, των εν αγίοις πατέρων ημών μεγάλων ιεραρχών και οικουμενικών διδασκάλων Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Αθανασίου και Κυρίλλου, Ιωάννου του Ελεήμονος πατριαρχών Αλεξανδρείας, Νικολάου του εν Μύροις, Σπυρίδωνος επισκόπου Τριμυθούντος των θαυματουργών των αγίων ενδόξων και καλλινίκων Μαρτύρων, των αγίων ενδόξων μεγάλων μαρτύρων Γεωργίου του Τροπαιοφόρου και Δημητρίου του μυροβλήτου, Θεοδώρου του Τήρωνος και Θεοδώρου του Στρατηλάτου· των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών, των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, [του αγίου της ημέρας] ου και την μνήμην επιτελούμεν, και πάντων σου των Αγίων· ευπρόσδεκτον ποίησον την δέησιν ημών· δώρησαι ημίν την άφεσιν των παραπτωμάτων ημών· σκέπασον ημάς εν τη σκέπη των πτερύγων σου· αποδίωξον αφ' ημών πάντα εχθρόν και πολέμιον· ειρήνευσον ημών την ζωήν· Κύριε, ελέησον ημάς και τον κόσμον σου και σώσον τας ψυχάς ημών, ως αγαθός και φιλάνυρωπος.
ΧΟΡΟΣ: Αμήν.
Και όσον χρόνον ο Ιερεύς και ο λαός προσκυνούν την εικόνα, ο χορός ψάλλει:
Ήχος β΄
Πρόσδεξαι, Κύριε, την δέησιν ημών των αμαρτωλών, ως προσεδέξω Άβελ τα δώρα, Αβραάμ την θυσίαν και Πέτρου την μετάνοιαν, του τελώνου τον στεναγμόν και της πόρνης τα δάκρυα, των μυροφόρων γυναικών τα θυμιάματα, του ληστού την ομολογίαν, την επί του Σταυρού και επάκουσον ημών δεομένων σου.
Της οργής σου την αγανάκτησιν εις ειρήνην μετάβαλε και σώσον τον κόσμον σου, μόνε αγαθέ και φιλάνθρωπε.
Χαίρε, Μαρία Θεοτόκε, ο ναός ο ακατάλυτος, μάλλον δε ο άγιος· καθώς βοά ο προφήτης, άγιος ο ναός σου, θαυμαστός εν δικαιοσύνη.
Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ, του Θεού, φύλαξον με υπό την σκέπην σου.
Και αμέσως μετά ο χορός ψάλλει τα Απόστιχα.
Είτα την ωδήν Συμεών του θεοδόχου (Λουκ. β' 29).
Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ο ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών, φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού σου Ισραήλ.
ΤΡΙΣΑΓΙΟΝ
Άγιος ο Θεός, Άγιος ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς. [3]
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε, ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματος σου.
Κύριε, ελέησον. Κύριε, ελέησον, Κύριε, ελέησον.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομα σου, ελθέτω η βασιλεία σου, γενηθήτω το θέλημα σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δός ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.
ΙΕΡΕΥΣ
Ότι σου εστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα, του Πατρός, και του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων.
ΧΟΡΟΣ: Αμήν.
Ο χορός ψάλλει τα Απολυτίκια αλλά όχι το Θεοτοκίον. Ο Ιερεύς έρχεται με το θυμιατό επί το τραπέζι με τους άρτους ψάλλοντας το Νυν και αεί... Ο Διάκονος στέκει απέναντι του Ιερέως κρατώντας εικόνα της Θεοτόκου και λαμπάδα. Είτα ο Ιερεύς θυμιά σταυροειρώς ψάλλοντας το:
Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία· ο Κύριος μετά σου· ευλογημένη συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου...
ΧΟΡΟΣ: ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών.
ΙΕΡΕΥΣ / ΔΙΑΚΟΝΟΣ: Του Κυρίου δεηθώμεν.
ΧΟΡΟΣ: Κύριε ελέησον.
ΙΕΡΕΥΣ
Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ο ευλογήσας τους πέντε άρτους εν τη ερήμω, και εξ αυτών πεντακισχιλίους άνδρας χορτάσας, Αυτός ευλόγησον και τους άρτους τούτους, τον σίτον, τον οικον και το έλαιον, και πλήθυνον αυτά εν τη αγία Εκκλησία, τη πόλει (Μονή, Κώμη) και τη νήσω ταύτην, εν τοις οίκοις των εορταζόντων και εις τον κόσμον σου άπαντα· και τους εξ αυτών μεταλαμβάνοντας πιστούς δούλους σου αγίασον.
Ότι συ ει ο ευλογών και αγιάζων τα σύμπατα, Χριστέ ο Θεός ημών, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν συν τω ανάρχω σου Πατρί και το παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου Πνεύματι, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων.
ΧΟΡΟΣ: Αμήν.
Και υψώνει ο Ιερεύς, έναν άρτον, και τυπώσας εν αυτώ Σταυρόν, ψάλλει το:
Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν· οι δε εκζητούντες τον Κύριον, ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού.
Είτα εισέρχεται ο Ιερεύς εις το Ιερό. Οι δε Χοροί επαναλαμβάνουσι το αυτό δίς και ευθύς το:
Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον από του νυν και έως του αιώνος. [3]
ΙΕΡΕΥΣ / ΔΙΑΚΟΝΟΣ: Του Κυρίου δεηθώμεν.
ΧΟΡΟΣ: Κύριε ελέησον.
Ο Ιερεύς εξερχόμενος ευλογεί τον λαόν λέγων
Ευλογία Κυρίου και έλεος Αυτού έλθοι εφ’ ημάς, τη αυτού θεία χάριτι και φιλανθρωπία πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
ΧΟΡΟΣ: Αμήν.
ΙΕΡΕΥΣ: Δόξα σοι ο Θεός ημών, δόξα σοι.
ΧΟΡΟΣ
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Κύριε, ελέησον.[3] Πάτερ Άγιε ευλόγησον.
ΙΕΡΕΥΣ
[Ο Αναστάς εκ νεκρών] Χριστός ο αληθινός Θεός ημών, ταις πρεσβείαις της παναχράντου και παναμώμου αγίας αυτού μητρός, δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού, προστασίαις των τιμίων επουρανίων δυνάμεων ασωμάτων, ικεσίαις του τιμίου, ενδόξου, προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου, των αγίων, ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων, του αγίου ενδόξου και πανευφήμου Αποστόλου Βαρνάβα - ιδρυτού και προστάτου της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Κύπρου, του εν αγίοις πατρός ημών Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου, των αγίων ενδόξων και καλλινίκων Μαρτύρων, του αγίου ενδόξου Μεγαλομάτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών, των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, [του αγίου της ημέρας] ου και την μνήμην επιτελούμεν, και πάντων των Αγίων, ελεήσαι και σώσαι ημάς, ως αγαθός και φιλάνθρωπος και ελεήμων Θεός.
ΧΟΡΟΣ
Στερεώσαι Κύριος ο Θεός την αγίαν και αμώμητον πίστιν των ευσεβών και ορθοδόξων Χριστιανών, συν τη αγία Εκκλησία και κώμη ταύτη εις αιώνας αιώνων. Αμήν.
Αιωνία η μνήμη των μακαρίων και αοιδίμων κτητόρων της αγίας Εκκλησίας ταύτης και πάντων των ορθοδόξων.
ΙΕΡΕΥΣ
Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς.
ΧΟΡΟΣ: Αμήν.
Πίεζε τον εαυτό σου να ξυπνάς νωρίς το πρωί με σταθερό ωράριο. Μόλις ξυπνήσεις, στρέψε το νου σου στο Θεό:
Κάνε το Σημείο του Σταυρού και ευχαρίστησε Τον για τη νύχτα που πέρασε και όλους τους οικτιρμούς Του προς εσένα.
Ζήτησε Του να καθοδηγεί όλες σου τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες, ώστε οτιδήποτε λες ή κάνεις να είναι ευάρεστο σε Αυτόν.
Καθώς ντύνεσαι, να θυμάσαι ότι είναι παρών ο Κύριος και ο Φύλακας Άγγελός σου. Ζήτησε από τον Κύριο Ιησού Χριστό να σου φορέσει το χιτώνα της σωτηρίας.
Αφού πλυθείς, ξεκίνα την πρωινή προσευχή.Να προσεύχεσαι γονατιστός, με συγκέντρωση, σεβασμό και πραότητα, όπως αρμόζει μπροστά στα μάτια του Παντοδύναμου. Ζήτησε Του να σου δώσει πίστη, ελπίδα και ευσπλαχνία, καθώς και την ήρεμη δύναμη για να αποδεχθείς όλα όσα μπορεί να σου φέρει η νέα ημέρα – τις δυσκολίες και τα προβλήματα. Ζήτησε Του να ευλογεί τους κόπους σου.
Ζήτησε βοήθεια, για να ολοκληρώσεις κάποιο συγκεκριμένο έργο που εκτελείς, για να καταφέρεις να μείνεις αλώβητος από κάποια συγκεκριμένη αμαρτία.
Αν γνωρίζεις ανάγνωση, διάβασε κάτι από την Αγία Γραφή, ειδικά από την Καινή Διαθήκη και τους Ψαλμούς. Διάβασε με προσήλωση για να λάβεις τον πνευματικό φωτισμό, που θα φέρει την καρδιά σου στη μετάνοια.
Αφού διαβάσεις λίγο, να σταματάς και να συλλογίζεσαι αυτά που διάβασες, και έπειτα να συνεχίζεις παρακάτω και να αφουγκράζεσαι όσα ο Κύριος λέει στην καρδιά σου.
Προσπάθησε να αφιερώσεις τουλάχιστον δεκαπέντε λεπτά συλλογιζόμενος τις διδασκαλίες της Πίστης μας και την ψυχική ωφέλεια από αυτά που διάβασες.
Πάντοτε να ευχαριστείς τον Κύριο που δε σε άφησε να χαθείς μέσα στις αμαρτίες σου, αλλά φροντίζει για σένα και με κάθε πιθανό τρόπο σε οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών.
Με αυτά που σου είπα, να ξεκινάς κάθε πρωί σαν μόλις εκείνη τη στιγμή να αποφάσισες να γίνεις Χριστιανός και να ζήσεις σύμφωνα με τις εντολές του Θεού.
Πηγή
Σήμερα έχουμε μεγάλους Ιερούς Ναούς, που τις περισσότερες φορές πλημμυρίζουν από το πλήθος των Χριστιανών. Πολλά πνευματικά κέντρα και αίθουσες, που κι αυτές γεμίζουν. Έχουμε δεκάδες φιλανθρωπικές δραστηριότητες σε όλες τις Μητροπόλεις της Ελλάδος και μάλιστα μερικές εξ αυτών είναι πολύ επαινετικές, αξιέπαινες. Μέριμνα υπάρχει για τους φυλακισμένους, φροντίδα για τους ναρκομανείς, Ιδρύματα για τους απόρους, γέροντες και γερόντισσες της τρίτης ηλικίας και αναπηρίας, συσσίτια και φιλόπτωχα ταμεία πάμπολλα καθώς και έντονη δραστηριότητα για την εξωτερική Ιεραποστολή. Επίσης οι περισσότεροι από τους σημερινούς Κληρικούς μας διακόνους και Επισκόπους είναι μορφωμένοι, κατέχουν πτυχία Θεολογίας, και άλλοι κατέχουν μάστερ και ντοκτορά.
Όλα αυτά είναι πολύ καλά και μάλιστα άριστα και η παρουσία τους μαρτυρεί την παρουσία μιας ζωντανής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Παρά ταύτα έχω την αίσθηση, και μπορεί βέβαια να κάνω λάθος και γι’ αυτό να με διορθώσετε ότι λείπει από όλην αυτήν την ευλογημένη δραστηριότητα και παρουσία των Κληρικών και λαϊκών, η ζωντανή προσευχή. Έχουμε έργα αλλά δυστυχώς πιστεύουμε στην εργοσωτηρία, δηλαδή στα έργα μας. Πολλές και οι ποιμαντικές δραστηριότητές μας, αλλά βασιλεύουν και κυριαρχούν σ’ αυτά τα πάθη μας. Λείπει η καθαρή και συντετριμμένη προσευχή, και αυτή είναι η δυστυχία μας.
Αν γνωρίζαμε ως Χριστιανοί την παντοδυναμία της προσευχής στο όνομα του Ιησού Χριστού, θα είχαμε αποκτήσει νέα ζωή, με νέους και καθαρούς τρόπους σκέψεως και ενεργείας. Με λόγια χαριτωμένα, παρηγορητικά, καλοσυνάτα. Και με πράξεις στη ζωή μας καθαρά Ευαγγελικές.
π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος
Πηγή
Christ does not commend killing people with cruel behavior and sending souls to Paradise, but He wants us to help our fellow men so that we might all go to Paradise together. Those who endure martyrdom from Christians receive a greater reward than the Martyrs, if they suffer with joy and do not judge those who torture them, but are grateful to them for the recompense of their sins, or, if they were not blameworthy in their life, for the reward and crown they will receive from Christ.
Elder Paisios
CHRIST HAS CONQUERED THE WORLD. This victory is further unveiled and fulfilled in the fact that He built His Church. In Christ and through Christ the unity of mankind was brought about truly for the first time, for those who believed in His Name become the Body of Christ. And through uniting with Christ they unite likewise with each other in a most sincere concord of love. In this great unity all empirical distinctions and barriers are done away with: differences of birth in the flesh are effaced within the unity of a spiritual birth. The Church is a new people filled with grace, which does not coincide with any physical boundaries or any earthly nation-neither Greeks nor Jews, and a struggle of faith, through the "Mystery of water," through a union with Christ in the "Mysterious font," through the "grace of becoming sons" ; i.e. "sons of God" for Whom were all things created that are in heaven and that are in earth." In Holy Christening the one to be enlightened leaves "this world" and forsakes its vanity, as if freeing himself and stepping out of the natural order of things; from the order of "flesh and blood" one enters an order of grace. All inherited ties and all ties of blood are severed. But man is not left solitary or alone. For according to the expression of the Apostle "by one Spirit are we all baptized," neither Scythians nor Barbarians-and this nation does not spring through a relationship of blood but through freedom into one Body. The whole meaning of Holy Christening consists in the fact that it is a mysterious acceptance into the Church, into the City of God, into the Kingdom of Grace. Through Christening the believer becomes a member of the Church, enters the "one Church of angels and men," becomes a "co-citizen of the saints and ever with God," according to the mysterious and solemn words of St. Paul-one comes "to mount Zion, and to the city of the Living God, the heavenly Jerusalem, and to an innumerable company of angels, to the general assembly and Church of the firstborn, which are written in heaven, and to God the judge of all, and to the spirits of just men made perfect." And in this great throng he is united unto Christ. For, "unus Christianus-nullus Christianus."* ["one Christian-no Christian." Webmaster]
The essence of the Church is in its unity, for the Church is the Mansion of the One Spirit. This is not an external and empirical unity or catholicity. The Ecumenical character of the Church is not something external, quantitative, spacial, not even any geographical quality, and does not at all depend on the universal dispersal of believers. The visible unity of the Church is merely a result but not a foundation for the catholicity of the Church. Geographical "universality" is a derivative and not an essential necessity. The catholicity of the Church was not diminished in the first ages of Christianity when communities of the faithful were scattered like small islands, almost lost in the immense world of unbelief and resistance. It is likewise not diminished now when the majority of mankind is not with Christ. "Though a town or even a province fall away from the Ecumenical Church," says Metropolitan Philaret, "the Ecumenical Church will always remain a complete and incorruptible body." Likewise the Church will remain Ecumenical in the "last days" when it will be compressed into the "little flock," when the mystery of "retreat" will be revealed and when faith will hardly be found on earth. For the Church is Catholic according to its nature.
If one seeks for external definitions, then perhaps the Ecumenical nature of the Church is best expressed by the feature of its "all-timeness" (of its running through all times). For believers of all ages and all generations, who are alive now, who lived, and who will be born, belong to it in the same way. They all form one body, and through the same prayer are united into one before the one throne of the Lord of Glory. The experience of this unity through all times is revealed and sealed in the whole cycle of Divine worship. In the Church time is mysteriously overcome. The outpouring of grace seems to stop time, to stop the run of minutes and seasons, to overcome even the general order of consecutiveness and the disconnectedness of those things which took place at different times. In a unity with Christ through grace, in the gift of communion with the One different epochs and generations become our Spirit, men of living contemporaries. Christ reigns equally in the Church among the departed and among the living, for God is not God of the dead but of the living.
The Church is a Kingdom not of this world but an eternal Kingdom, for it has an eternal King-Christ. The Church is a kind of mysterious image of eternity and a foretaste of the Resurrection of all. For Christ the Head of the Body is "the life and the resurrection" of His servants and brothers. The measure of births has not yet been filled and the stream of time still flows. The Church is still in its historical wanderings but even now time has no power and no strength in it. It is as if the Apocalyptic moment is forestalled-when there shall be no more time and all time shall cease. Earthly death, the separation of the soul from the body, does not sever the tie between those who have faith, does not part and does not separate co-members in Christ, does not exclude the deceased from the limits and composition of the Church. In the prayer for the departed and in the order for burial we pray Christ "our immortal King and God" to send the souls of the departed to the habitations of the holy, "to the abodes of the righteous," "to the bosom of Abraham," where all the righteous are at rest. And with special expressiveness in these parting prayers we remember and call on the hosts of the righteous, and on the Mother of God, and on the powers of heaven, and on the holy martyrs and on all the saints as on our heavenly co-citizens in the Church. With powerful emphasis the all-timely and catholic consciousness of the Church is disclosed in the order of burial. The faithful who attain to a genuine union with Christ Himself in their struggle and in the saving "mysteries" cannot be parted from Him even by death. "Blessed are they who die in the Lord-their souls shall abide with the blessed." And the prayers for the departed are a witness and measure of the catholic consciousness of the Church.
Reverently the Church watches for any signs of grace which witness and confirm the earthly struggle of the departed. By an inner sight the Church recognizes both the righteous living and departed, and the feeling of the Church is sealed by the witness of the priesthood of the Church. In this recognition of its brothers and members who have "attained to perfection" consists the mystical essence of that which in the Christian West is termed the "canonization of saints," and which is understood by the Orthodox East as their glorification, magnification and blessedness. And firstly it is a glorification of God "Wonderous is the Lord in His saints." "God's saints," said St. John of Damascus, "reigned over and mastered their passions and kept uninjured the likeness unto the image of God, according to which they were created; they of their own free will united themselves with God and received Him into the habitation of their heart, and having thus received Him in communion, through grace, they became in their very nature like unto Him." In them God rests-they became " the treasures and the pure habitations of God." In this the mystery was accomplished. For as the ancient fathers said-the Son of God became man so that men could be deified, so that sons of men should become sons of God. And in the righteous who attain to love this measure of growth and "likening" unto Christ is fulfilled. "The Saints in their lifetime already were filled with the Holy Spirit," continues St. John of Damascus, "and when they died the grace of the Holy Spirit was still present with their souls and with their bodies in the graves, and with their images and with their holy ikons not because of their nature but because of grace and its activity... the saints are alive and with daring they stand before the Lord; they are not dead ... the death of saints is more like falling asleep than death," for they "abide in the hand of God"; that is, in life and in light... and 11 after He Who is Life itself and the source of life was ranked among the dead, we consider no more as dead those who depart with a hope of resurrection and with faith in Him." And it is not only to get help and intercession that the Holy Spirit teaches every believer to pray to the glorified saints but also because this calling on them, through communion in prayer, deepens the consciousness of the catholic unity of the Church. In our invocation of the saints our measure of Christian love is exhibited, a living feeling of unanimity and of the power of Church unity is expressed; and, conversely, doubt or inability to feel the intercession of grace and the intervention of saints on our behalf before God witnesses not only to a weakening of love and of the brotherly and Church ties and relationships but also to a decrease in the fulness of faith in the Ecumenical value and power of the Incarnation and Resurrection.
One of the most mysterious anticipations of the Orthodox Church is the contemplation of the "Protecting Veil of the Mother of God," of Her constant standing in prayer for the world, surrounded by all the saints, before the throne of 'God. "Today the Virgin stands in the Church and with hosts of saints invisibly prays to God for us all; angels and high priests worship; apostles and prophets embrace each other-it is for us that the Mother of God prays unto the Eternal God!" Thus the Church remembers the vision which was once seen by St. Andrew, the fool for Christ's sake. And that which was then visibly revealed remains now and will stand for all ages. The "Contemplation of the Protecting Veil" of the Mother of God is a vision of the celestial Church, a vision of the unbreakable and ever-existent unity of the heavenly and the earthly Church. Arid it is also a foreseeing that all existence beyond the grave, of the righteous and the saints, is one untiring prayer, one ceaseless intercession and mediation. For love is the "union of all perfection." And the blessedness of the righteous is an abiding in love. The Great Eastern saint St. Isaac the Syrian, with incomparable daring, bore witness to the all-embracing power which crowns a Christian's struggles. According to his words this struggle for God acquires fulness and completeness and attains its aim in purity-and purity is "a heart which is merciful to every created being." And what is a heart that has its mercy? asks the saint, and answers: "A burning of the heart for all creation for men, birds, beasts, demons and all creatures. And from remembrance of them and contemplation of them such a man's eyes shed tears: because of a great and strong compassion which possesses his heart and its great constancy, he is overwhelmed with tender pity and he cannot bear, or hear of, or see any harm or any even small sorrow which creatures suffer. And therefore he prays hourly with tears for the dumb animals, and for the enemies of Truth and for those who harm him that they should be guarded and that they should be shown mercy; and also for all the reptiles he prays, from this great compassion which is constantly aroused in his heart in likeness to God." And if even on earth so fiery is the prayer of saints, even with a more fiery flame it burns "there" in the "embrace of the Father" on the bosom of Divine Love, close to God, Whose Name is Love, Whose care about the World is Love. And in the Church Triumphant prayers for the whole Catholic Church do not cease. As St. Cyprian said-Christian prayer is for all the world; everyone prays not only for himself but for all people, for all form one, and so we pray not with a particular individual prayer but with one common to all, with one soul in all. The whole deed of prayer must be determined by an ecumenical consciousness and unanimous love, which includes likewise those whose names are known to God alone. It is not characteristic of a Christian to feel himself alone and separated from all, for he is saved only in the unity of the Church. And the crown of all prayer is that flaming love which was expressed in the prayer of Moses: "Forgive their sin; and if not, blot me, I pray Thee, out of Thy book which Thou hast written... " The center of Church worship is Eucharistic worship. Here the whole Church is united also. Here a sacrifice is made and prayers are offered "for all and for all things," here the whole Church is remembered the militant and the triumphant. In the mystery-action of the Liturgy "the powers of heaven invisibly celebrate with us," they are present and celebrate with the celebrating priest. And unto great saints it was granted sometimes by God's grace to contemplate in visible form that which is hidden from the sight of the sinful-the co-celebration of the angels. Thus it is known that St. Seraphim of Sarov on one occasion was granted to see the triumphant entrance of the Lord of Glory surrounded by hosts of angels. Such an entrance of the Lord of Glory is often represented in ikon form on the walls of the holy Altar, and not only as a symbol but likewise as an indication that invisibly all this actually takes place. And all the ikon decoration of the Church generally speaks of the mysterious unity, of the actual presence of the saints with us. "We picture Christ, the King and the Lord, without separating Him from His army, for, the Army of the Lord are the saints"-said St. John of Damascus. Holy ikons are not only images of remembrance, "images of the past and of righteousness," not only pictures, but are actually sacred things with which, as the fathers explained, the Lord is "present" and by grace is "in communion 11 with them. There exists some mysterious objective tic between the "image" and the "Prototype," between the likeness and the one who is represented, which is specially marked in miracle-working ikons which show God's power. "A venerating worship" of holy ikons clearly expresses the idea of the Church's conception of the past: it is not only a remembrance directed to something gone, but a vision by grace of something fixed in eternity, a vision of something mysterious, a presence by grace of those who are dead and parted from us, "a joyful vision of a unity of all creation."
All creation has a Head in Christ. And through His Incarnation the Son of God, according to the wonderful expression of St. Irenaeus of Lyons, "again commenced a long row of human beings." The Church is the spiritual posterity of the Second Adam and in its history His redemptive work is fulfilled and completed, while His love blossoms and flames in it. The Church is a fulfillment of Christ and His Body. According to the bold words of St. John Chrysostom, "only then is the Fulfiller the Head when a perfect body shall be formed." There is some mysterious movement-which started from the awe-filled day of Pentecost, when in the face of the first chosen few it was as if all creation received a fiery christening by the Spirit towards that last aim, when in all its glory the New Jerusalem shall appear and the Bridal Feast of the Lamb shall begin. In the stretch of ages the guests and the chosen are being collected. The people of the eternal Kingdom are being assembled. The Kingdom is being selected and set aside beyond the limits of time. The fulfillment shall be accomplished in the last resurrection-then the complete fulness and glory and the whole meaning of Church catholicity shall be revealed.
From Creation and Redemption, Vol. III of the Collected Works of Georges Florovsky (Belmont, MA: Nordland Publishing Co.), 1976, pp. 201.208.
http://orthodoxinfo.com/general/florov_veneration.aspx
“Γιατί να σου μιλήσω για ουρανό, όταν εσύ κλείνεις τα μάτια σου με μανία για να μη τον δεις” ;;;;;
“Γιατί να προσευχηθώ για εσένα όταν εσύ δε θέλεις” ;;;;;
– Φασαρία μεγάλη τις τελευταίες ημέρες. Διαβάζω:
“Η Εκκλησία γυρίζει την πλάτη της στον κόσμο”. “Η Εκκλησία με αυτή τη κίνηση θα χάσει κόσμο”. Απαιτήσεις !!! λες και η Εκκλησία είναι ένα κλαμπάκι που φοβάται μήπως χάσει την πελατεία της. Όχι ! Ο καθένας είναι ελεύθερος να πράξει κατά το δοκούν. Ο ιδρυτής της Εκκλησίας, ο Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός δε προσπάθησε να αποπλανήσει, αλλά μίλησε καθαρά: “Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει το σταυρό του κι ας με ακολουθεί” (Μαρκ.8.34).
– Γιατί λοιπόν η Εκκλησία ως σύναξη ανθρώπων εν Χριστώ, να προσευχηθεί στον Θεό για την ανάπαυση ενός ανθρώπου που ο ίδιος όχι μόνο δε πίστεψε στην αιώνια ζωή, μα έκαψε και το σώμα του, για να μην αφήσει τίποτα πάνω στη γη που να τον θυμίζει; Μηδενισμός! Ζητάς να καείς γιατί θεωρείς πως δεν υπάρχει τίποτα να σε σώσει. Ζητάς να καείς γιατί μέσα σου έχει ριζώσει το τίποτα. Η μαύρη τρύπα του θανάτου.
– Μα ο Χριστός φωνάζει “Εγώ είμαι η Ανάσταση και η Ζωή. Αυτός που πιστεύει σε μένα, και αν πεθάνει, θα ζήσει” (Ιωάν.11.25). Απόδειξη; Η Ανάσταση Του. Οι παρουσίες των Αγίων μας μέσα από τα θαύματα τους, που φανερώνουν την μετά θάνατον ζωή. Τέλος; Τα άφθαρτα λείψανα πολλών Αγίων μας. Η πίστη λοιπόν στον Χριστό είναι η πεποίθηση της ένωσης κτιστού και ακτίστου. Η πεποίθηση της αιώνιας ζωής, ο εναγκαλισμός με τον Θεό. Αιώνια ζωή Όχι ως ζόμπι, ή ως μούμιες, αλλά ως ζωντανοί άνθρωποι που επειδή θα βιώνουμε την παρουσία του Θεού μέσα στην ολότητα της, θα είμαστε “μικροί θεοί”.
– Αν τα διαβάζεις και λες, “παραμύθια”. Αν δε πιστεύεις στον λόγο του Χριστού, τότε ποιος ο λόγος να ζητήσεις την ευχή της Εκκλησίας;
– Ορισμένοι Έλληνες διαμαρτύρονται πως η Εκκλησία γυρνάει την πλάτη. Όχι. Ο Έλληνας είναι μπερδεμένος μέσα του γιατί μέχρι τώρα γνώριζε ως μοναδικό τρόπο ταφής τον θρησκευτικό. Συγχέει αυτά τα 2 πράγματα. Μα υπάρχει ο θρησκευτικός για όσους πιστεύουν στη διδασκαλία του Χριστού και ο πολιτικός σε όσους όχι.
– Η ελευθερία που διδάσκει ο Απόστολος Παύλος είναι η απαλλαγή από τα δεσμά του ιουδαϊκού Νόμου, από την τυραννία της αμαρτίας και τέλος από τον θάνατο, και μάλιστα από τον φόβο του θανάτου που παραλύει τον άνθρωπο και τον κάνει δια παντός του ζην δούλο αυτού του φόβου (βλ. Εβρ. 2,15). Γράφει στους Ρωμαίους: «Τώρα είσθε ελεύθεροι πια από την αμαρτία και ανήκετε στον Θεό. Καρπός της καινούργιας ζωής σας είναι η αγιοσύνη και το τέλος της πορείας σας είναι η αιώνια ζωή”1.
– “Ο χριστιανός στη ζωή του, παύει να κυριαρχεί το εγώ του εφόσον τώρα κυριαρχεί μέσα του ο Χριστός. Είναι πολύ σημαντική η φράση του Αποστόλου στο σημερινό ανάγνωσμα (2/11/2014). «Έχω πεθάνει στον σταυρό μαζί με τον Χριστό. Τώρα πια δεν ζω εγώ αλλά ζει στο πρόσωπό μου ο Χριστός» (2,19-20), μια φράση που εκφράζει το Χριστοκεντρικό βίωμα του Παύλου αλλά και τον στόχο του συνειδητού χριστιανού”2.
1,2 βλέπε: http://www.amen.gr/article19609
Για τον Άγιο Μακάριο έλεγαν, πως κάποτε, καθώς πήγαινε στην εκκλησία των κελλίων για τη συνήθη ακολουθία, βλέπει έξω απ’ το κελλί ενός αδελφού ένα μεγάλο πλήθος από δαίμονες, που ήταν μετασχηματισμένοι, άλλοι σε γυναίκες, που μιλούσαν αναίσχυντα, άλλοι σε νεαρούς με το στόμα τους όλο βρισιές, άλλοι να χορεύουν κι άλλοι να μεταλλάζουν διάφορες μορφές και σχήματα.
Ο Γέροντας που ήταν διορατικός, εστέναξε, λέγοντας:
- Οπωσδήποτε, ο αδελφός που μένει σε τούτο το κελλί πρέπει να ζει πολύ απρόσεχτα, για να ‘ναι μαζεμένα και να περικυκλώνουν το κελλί του, ασχημονώντας, τόσα πονηρά πνεύματα!
Όταν τελείωσε η ακολουθία, επιστρέφοντας, μπήκε στο κελί εκείνου του αδελφού και του λέγει:
- Είμαι πολύ στενοχωρημένος, αδελφέ, γιατί ζω με πολλήν αμέλεια μα έχω εμπιστοσύνη σε σένα, και γνωρίζω καλά, πως αν εσύ προσευχηθείς για μένα, οπωσδήποτε ο Θεός θα με ανακουφίσει από τους πονηρούς λογισμούς.
Ο μοναχός έβαλε μετάνοια στον Γέροντα και του λέγει:
- Γέροντα, εγώ δεν είμαι άξιος να προσευχηθώ για σένα.
Μα ο Γέροντας επέμενε, παρακαλώντας τον και λέγοντάς του.
- Δεν φεύγω από ‘δω, αν δεν μου δώσεις τον λόγο σου, πως κάθε νύχτα θα κάνεις μια προσευχή για μένα.
Ο αδελφός υπάκουσε στην εντολή του Γέροντα. Κι αυτή την εντολή, βέβαια, την έδωκε ο Γέροντας, θέλοντας να δώσει στον μοναχό μια αφορμή για ν’ αρχίσει να προσεύχεται τις νύχτες.
Σηκώθηκε, λοιπόν, ο μοναχός τη νύχτα κ’ έκαμε την προσευχή για τον Γέροντα. Κι όταν την τελείωσε, ένοιωσε τέτοια κατάνυξη, που συλλογίστηκε μέσα του: «δυστυχισμένη μου ψυχή! Για έναν τόσο καλό Γέροντα προσευχήθηκες, και για σένα την ίδια δεν προσεύχεσαι;».
Κ’ έτσι, έκαμε και για τον εαυτό του μια μεγάλη προσευχή. Και μ’ αυτό τον τρόπο πέρασε μια βδομάδα, δηλ. κάθε βράδυ έκαμνε μια προσευχή για τον Γέροντα και μια για τον εαυτό του. Την Κυριακή, πηγαίνοντας πάλι προς την εκκλησία ο αββάς Μακάριος, ξαναβλέπει τους δαίμονες έξω απ’ το κελλί του μοναχού να στέκουν πολύ στενοχωρημένοι. Κι ο Γέροντας ικανοποιήθηκε, γνωρίζοντας πως οι δαίμονες στενοχωρήθηκαν εξαιτίας της προσευχής του αδελφού. Κι όταν, επιστρέφοντας, μπήκε χαρούμενος στο κελλί του μοναχού, του λέγει:
- Κάμε μου τη χάρη, αδελφέ, και πρόσθεσε άλλη μια προσευχή τη νύχτα για μένα.
Κι όταν, την ερχόμενη νύχτα, έκαμε ο αδελφός τις δυό προσευχές για τον Γέροντα, πάλι ένοιωσε μεγάλο κύμα κατανύξεως μέσα του, και λέει με το νου του: «αχ, ταλαίπωρη ψυχή μου! Δεν προσθέτεις και για τον εαυτό σου άλλη μια προσευχή, που τόσον έχεις ανάγκη;» Και μ’ αυτό τον τρόπο, δηλ. με τέσσερις προσευχές κάθε νύχτα, πέρασε άλλη μια βδομάδα.
Την άλλη Κυριακή ο Γέροντας, περνώντας πάλι είδε τους δαίμονες στενοχωρημένους και σιωπηλούς, κ’ ευχαρίστησε το Θεό. Κι όταν μπήκε πάλι στο κελλί του μοναχού, τον παρακάλεσε να προσθέσει άλλη μια προσευχή για κείνον, κάθε νύχτα. Κι ο μοναχός πρόσθεσε κι άλλη μια προσευχή για τον εαυτό του, κ’ έτσι τις έκανε έξι τις προσευχές για κάθε νύχτα του.
Όταν πια την άλλη Κυριακή, ξανάρθε ο Γέροντας να ιδεί το μοναχό, οι δαίμονες θύμωσαν πολύ μαζί του κι άρχισαν να τον βρίζουν, γιατί έβλεπαν στενοχωρημένοι τη σωτηρία του μοναχού. Τότε ο αββάς Μακάριος εδόξασε το Θεό για την προκοπή του αδελφού, κι αφού τον παρακάλεσε να μην αμελεί μα να προσεύχεται χωρίς διακοπή, τον άφησε κ’ έφυγε για το κελλί του. Τότε και οι δαίμονες, βλέποντας την προθυμία και την προσοχή που έβαλε ο νέος μοναχός στην προσευχή του, με τη χάρη του Χριστού, έφυγαν εντελώς απ’ το κελλί του.
http://agiameteora.net/
