Λόγια αγνα - π. Ανδρέα Κονάνου

The Devil Dies When He Does Not Receive the Pleasure of the Senses ( Saint Nicodemos The Hagiorite )

Since the devil has as nourishment the passions and pleasures of the senses, he too will die as he is deprived of this nourishment. “The strong lion perishes for lack of prey” (Job 4:11). St. Neilos has noted that the devil is often referred to as an “ant-lion,” just as the passions are. This means that at first these passions appear as something very small, but later become great and strong like lions. Do you see, dear brother, what great enemies you have to defeat? Do you see that by cutting off the passions of the senses, you are also going to put Satan to death? But alas this cutting off and this victory cannot be won without a war. It is like the external wars, no one can win a victory without first waging a war against the enemy. It is certain that you have to experi­ence a great struggle in each of your senses both from the point of view of habit and of the enemy.


For the bad habit desires to draw each sense toward its pleasurable object when it is present. On the other hand, the enemy desires to wage a great battle in the memory and imagination of the mind in order to achieve its consent to enjoy that pleasure, so that, in doing so, the devil can also enjoy the same pleasure. But you must stand courageously and never consent to the will of the enemy. Say to yourself that iambic proverb of St. Gregory the Theologian: “No one can excel by beginning from cowardice; it is the victories that bring praise.”
An ancient people recognized their children to be their genuine offspring only after placing before them a viper and observing them catch it courageously. You too, dear brother, must make the enemy realize that you are a true child of Christ Who is your heavenly Father, and who has overcome the passions and the devil-through the cour­age you demonstrate in fighting against the evil passions of your senses. And if the enemy stands to fight you, be not afraid to tell him what that brave Spartan said to Xerxes: “Oh king, you managed to sail the sea and to cut a channel across the peninsula of Athos, but you will not pass the side of one armed Spartan.” For this reason then show the enemy that you are not a slave of your senses, but lord and king. Show that you are not only flesh and blood, but a rational mind, appointed by God to be leader and sole ruler over the irrational passions of the body. Say to yourself that wise proverb about evil habits: “The best learning for man is to unlearn evil.” Now, if I have learned, wrongly, to give to my senses their sensual objects, and this wrong learning has brought about a bad habit, and this bad habit a still further bad condi­tion, why can I not now learn to do the opposite? Let, therefore, the good learning become a good habit and the good habit a good and permanent condition. If, in doing this, I am to experience difficulties and bitterness at first, let me experience them. Afterward I will be able to experience both ease and joy. The first efforts to learn and practice the virtues and establish the habit of virtuous living are often very bitter and most difficult for the senses. The activity that follows after these initial efforts to acquire the habit of virtuous living is very easy, ineffably sweet, and enjoyable. Briefly we can say that angels are invisibly present, holding crowns in their hands. Christ himself is the one Who will crown you every time you are victorious in the battle against the evil passions of the senses and you do not succumb to them. St. Basil said: “Suffering brings glory, and tribulation brings crowns.” But you have been beaten once or twice (I hope not!). Be not completely overcome. Stand firm and courageous, calling upon God for help. If you do so, the grace of God will come directly to your help and will not leave you to be completely overcome by the enemy. Do you want to be sure of this? Follow me and let us travel to Sodom. Have you come? Behold the five kings of Sodom mentioned in Holy Scripture (Gen 14), who were then under the hegemony of the Assyrian king Chedorlaomer and who were paying tribute to him and to the other kings with him for ten years. In the thirteenth year they rebelled and did not want to pay the tribute to the Assyrian king, who then declared war on them. It appeared soon afterward that the five kings were subdued and captured by the Assyri­ans. What happened next? When Abram heard about this, he ran to their aid; he fought, he won, and he liberated them for the sake of his nephew Lot.

St. Nicodemos of the Holy Mountain - A Handbook of Spiritual Council – Chapter 8; Guarding All the Senses in General pp. 136-145 (“The Classics of Western Spirituality” series.)

Greek Miracles of St. Seraphim of Sarov

This story was told to us by a pious Greek Orthodox family who lives in England, but often visits its homeland. On one of their visits to the holy places of Greece, they were travelling on the Cassandra peninsula and stopped along the way at and unknown church. They went inside. It was an ordinary Greek church, but what surprised these visitors was the unusual veneration of St. Seraphim of Sarov, which could be seen from the church’s interior. Besides the usual large icon of the saint, there was also by the wall an original looking reliquary with an icon—an epitaphion (symbolical burial shroud), depicting the reposed God-pleaser, St. Seraphim.

As our Greek friends explained to us, very many people now know of Fr. Seraphim in Greece. Furthermore, the Russian Seraphim has become so dear to the hearts of simple believers that they take him to be their own Greek saint, and the less educated might even say that Sarov is somewhere in Greece. Nevertheless, it was not clear what made this particular church venerate him so, especially since it was located in “the boondocks”.

Soon a priest showed up and answered the visitors’ question, that this church was dedicated to St. Seraphim. Why and how this happened is a whole story, which he graciously offered to tell them over a cup of tea.

The story turned out to be quite extraordinary, even miraculous. Fr. Nectarios, as the church’s rector was named, once labored in obedience as a simple monk at the Lord’s Sepulchre in Jerusalem. It was his duty to arrange the schedule of services and molebens amongst the different Orthodox jurisdictions, as well as for the heterodox. There was a specific time set aside there for the Russian nuns of the Jerusalem convent who came there to chant and read akathists.

Well, one day it seemed to Fr. Nectarios that the time allotted to them was too long. So he decided to shorten it by nearly half. The nuns’ tearful pleading had no effect on the self-assured administrator. “The decision’s been made; kindly follow it—otherwise you will lose your right to pray here at all.”

The cell where Fr. Nectarios rested at night was located on the second floor of the church building itself. That night, no one remained in the church to pray, and all the doors were locked. Suddenly, a light rapping at the door of his room was heard. Fr. Nectarios was extremely amazed. Who could it be? At the second knock, he opened the door. He was not frightened, but he was puzzled. Perhaps someone had remained in the church by accident.

Before him stood an unfamiliar, gray-haired old man, who pointed a threatening finger at Fr. Nectarios and said, “Do not dare to offend my daughters!” It was said in perfect Greek, but the custodian could not make out what these words were referring to. After repeating them, the elder disappeared into the darkness of the church.

Walking around the church one more time, Fr. Nectarios did not find anyone, and went back to his cell to rest. In the morning he was almost sure that it had been just a dream. But when the Russian nuns came to the church and after setting up their little icons began to pray, the monk’s heart constricted from reverent fear. On one of the icons was depicted the very elder who had appeared to him the night before. The voice again sounded in the custodian’s ears as from someone present, saying: “Do not dare to offend my daughters!”

Falling down in prostration before the icon and kissing it reverently, Fr. Nectarios found out from the nuns the name of the saint about whom he previously knew nothing, and gave them back their time for prayer at the Lord’s Sepulcher.

Soon after that, yet another unusual event happened in the life of Fr. Nectarios. Long before the event described at the Lord’s Sepulcher, an elderly Russian bishop came and prayed so long and late there, that Fr. Nectarios invited him to rest in his cell. He gave the bishop his bed, and intended to rest on the trestle bed in the corner. But the elder-bishop did not close his eyes all night, only “pulled his prayer rope”, sitting in the armchair. Fr. Nectarios felt uncomfortable going to sleep, and so he also prayed all night with his prayer rope. Well, a couple of days after the appearance of St. Seraphim and the custodian’s subsequent repentance, Fr. Nectarios suddenly received a package from that same bishop. As it turned out, the elder-bishop had reposed in the Lord, and bequeathed the monk-custodian nothing other than a piece of the relics of St. Seraphim of Sarov.

Fr. Nectarios’s compunction and gratefulness knew no bounds. What mercy the saint has shown him, how quickly he had forgiven him, and how wondrously blessed him! Then and there he made a vow, that at the end of his service at the Lord’s Sepulcher, after he returns to Greece, he would build a church in honor of St. Seraphim. He built the grave-covering by the wall so that after his death he could be buried on the other side of that wall, outside the church, but next to the Saint!

Hieromonk Kirill (Zinkovsky), Hieromonk Methodius (Zinkovsky)

Translation by OrthoChristian.com

ΨΑΛΤΟΤΡΑΓΟΥΔΟ - ΧΑΡΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΖΟΥΝ

Η Παναγία και ο βλάσφημος ψαράς...

Στο πίσω Λιβάδι της Πάρου, προπαραμονή Δεκαπενταύγουστου 1931, βρίσκονταν τρεις ομάδες ψαράδων, που ψάρευαν τις νύχτες με τα γρι-γρι στο στενό μεταξύ Πάρου και Νάξου.

Εκείνη τη νύχτα η μία ομάδα έμεινε στο μικρό λιμάνι. Οι ψαράδες το έριξαν στο πιοτό, το πιοτό έφερε το κέφι, κι εκείνο παρεξηγήσεις και βαρείες κουβέντες.

Ούτε την Παναγία δεν σεβάστηκαν οι βλάσφημοι. Του κάκου προσπαθούσαν ο λιμενοφύλακας και ο μαγαζάτορας του μικρού λιμανιού να τους συγκρατήσουν.

Απότομα ο ουρανός βάρυνε. Η θάλασσα άρχισε να μουγκρίζει. Σε μισή ώρα το κύμα σηκώθηκε βουνό, παρασύροντας το ψαροκάικο και τις βάρκες με τις λάμπες, μέχρι που τις πέταξε σπασμένες στη στεριά.

Κατόπιν η θάλασσα γαλήνεψε, κι ένα καΐκι από τη Νάξο φάνηκε να μπαίνει στο λιμανάκι. Ο καπετάνιος του απόρησε βλέποντας τα συντρίμμια στη στεριά.

- Πως έγινε αυτό; ρώτησε. Εγώ ταξίδευα με θάλασσα γυαλί!
- Ήταν θαύμα της Παναγίας, εξήγησε ένας από τους ψαράδες του γρι-γρι.

Οι περισσότεροι συμφώνησαν. Δύο-τρεις όμως μίλησαν ειρωνικά κι έδωσαν άλλη εξήγηση:
- Ήταν ανεμοστρόβιλος. Καλά που δεν μας σήκωσε στον ουρανό τις βάρκες.

Ένας μάλιστα, ο Γρηγόρης Λιάκουρας, πρόσθεσε:

- Άντε μωρέ, που ήταν θαύμα! Όρεξη δεν είχε η Παναγιά - να μην τη στολίσω και τώρα - να καταπιάνεται με μας τους ψαράδες.

Αυτά είπε και πήγε να δει τη ζημιά που είχε πάθει η δική του ψαρόβαρκα. Τη βρήκε σμπαραλιασμένη. Έφτυσε τότε έξαλλος πάνω στα συντρίμμια, βλαστήμησε πάλι την Παναγία και αποσύρθηκε να κοιμηθεί.

Μόλις ξάπλωσε, είδε ολοζώντανη την Παναγία, - σαν σε όνειρο, σαν σε ξύπνιο - να τον πλησιάζει και να τον ερωτά:

- Γιατί, παιδί μου, δεν με σέβεσαι;
- Τι είναι αυτά που μου λες, κυρά μου; θύμωσε εκείνος. Δεν σε ξέρω καθόλου. Πότε δεν σε σεβάστηκα;
- Δεν με ξέρεις; Τότε γιατί όλο με βλαστημάς;

Στα λόγια αυτά τινάχτηκε όρθιος. Έκανε να φωνάξει, να τρέξει, αλλά δεν μπορούσε. Τα πόδια του είχαν βυθιστεί ως τα γόνατα στην άμμο. Έκανε τον σταυρό του. Και τότε είδε πάλι, ξεκάθαρα πια, την Παναγία και την άκουσε να του λέει:

- Έλα στο σπίτι μου, στην Εκατονταπυλιανή, στην Παροικία της Πάρου. Έλα εκεί να με προσκυνήσεις.

Ο Λιάκουρας έφυγε την ίδια στιγμή σχεδόν τρέχοντας. Έφθασε στην Εκατονταπυλιανή λίγο μετά την ανατολή του ηλίου. Έτρεξε γρήγορα στο εικόνισμα της Θεοτόκου. Στη θεία της μορφή αναγνώρισε τη γυναίκα του οράματός του. Γονάτισε και προσευχήθηκε ώρες ολόκληρες.

Μάνα μου Παναγία, σου μιλώ σαν μάνα…

Μάνα μου Παναγία, σου μιλώ σαν μάνα…
λίγες σκέψεις και λίγα άτεχνα λόγια, ως έκφραση της ευγνωμοσύνης μου για την βοήθεια της Παναγίας μας στον αγώνα της μητρότητας.


Μάνα Παναγία, σε Εσένα προστρέχουμε, γιατί μας νιώθεις σαν μάνα…


Σε Εσένα, γλυκιά Παναγία, προστρέχει ο πιστός λαός Σου ολοχρονίς και περισσότερο αυτές τις μέρες του ευλογημένου μήνα Σου. Και απολαμβάνει τις ευλογίες που σκορπάς απλόχερα, «προς το συμφέρον της αιτήσεως».


Οι μάνες , όμως, θαρρώ πως σε νιώθουμε πιο κοντά μας. Γιατί και εσύ έγινες μητέρα και απευθυνόμαστε στη Χάρη Σου και τολμάμε να σου μιλήσουμε, ως μάνα σε μάνα…


Σε Εσένα προστρέχουμε, Παναγία Μητέρα, από την πρώτη εκείνη στιγμή που νιώθουμε
να κυοφορούμε στα σπλάγχνα μας μια νέα ζωή: «Με το καλό να γεννηθεί, Παναγία μου!


Χάρισέ το μου γερό και ευλογημένο!», δεόμαστε με ιδιαίτερη θέρμη μπροστά στην Πάναγνη μορφή Σου.


Με την έγνοια της ζωούλας που κουβαλάμε μέσα μας, άλλες με δυσκολίες και καρδιοχτύπια και άλλες πιο ομαλά, φτάνουμε μέχρι την ευλογημένη ώρα του τοκετού. Και όπως όλοι μας εύχονται: «Καλή λευτεριά!», αυτό επιθυμούμε και εμείς και ζητούμε από Εσένα, Ελευθερώτρια Παναγιά.


Μέχρι πριν λίγα χρόνια, με την ελλειπή ιατρική περίθαλψη των παλαιοτέρων εποχών, η επίτοκος ήταν “με το ένα πόδι μέσα στον τάφο” και μαζί της κινδύνευε και η αγέννητη ζωούλα. Αλλά και σήμερα, παρ΄ όλες τις φροντίδες που απολαμβάνουμε στη γέννα, η αγωνία για αίσια έκβαση φουντώνει μέσα μας… και την καταθέτουμε στα πόδια Σου για να μας «ελευθερώσεις με το καλό» και «με έναν πόνο» να γεννήσουμε , γιατί δειλιάζουμε μπροστά στις ωδίνες…. Μας νιώθεις, Μάνα μας, αν και Εσύ χωρίς πόνους, «ανωδύνως και αλοχεύτως» γέννησες τον Μονογενή Υιό Σου.


Και όταν- τι χαρά, τι αγαλλίαση- έρθει στο φως το νεογέννητο πλασματάκι μας, και όταν αρχίσουν οι ατέλειωτες φροντίδες , οι ευθύνες και τα βάρη μιας ζωούλας που κρέμεται κυριολεκτικά από τα άπειρα χέρια μας, όταν πελαγώνουμε με την ανατροφή και τον θηλασμό του μωρού μας… πάλι σε Εσένα καταφεύγουμε, Παναγία Γαλακτοτροφούσα, Γαλακτινή, Γλυκογαλούσα. Γιατί και Εσύ θήλασες τον Υιό Σου, για τρία χρόνια, σύμφωνα με την παράδοση και τις συνήθειες εκείνης της εποχής.


Κάποτε δεν υπήρχαν βρεφικά γάλατα και η επιβίωση του βρέφους εξαρτώνταν από το γάλα της μάνας. Και σήμερα όμως έχουμε ανάγκη την βοήθειά Σου, Παναγία μας, γιατί ξεμάθαμε στον κόπο και τα θέλουμε όλα ξεκούραστα, προγραμματισμένα με το ρολόι , σύμφωνα με τα δικά μας «θέλω» …και οι ανάγκες του βρέφους μας πολλές φορές φαντάζουν δυσβάστακτες για τα χέρια μας…


Δώσε μας Εσύ, Παναγία Γαλακτοτροφούσα, την φώτιση, την καθοδήγηση, την χαρούμενη διάθεση, να μεγαλώνουμε τα μωρά μας με το γάλα μας και να τους προσφέρουμε απλόχερα την ζεστή αγκαλιά μας και την στοργή που έχει ανάγκη η ψυχούλα τους περισσότερο και από την τροφή που ζητάει το σώμα τους, για να αναπτυχθεί…


Μεγαλώνουν και ξεπετάγονται τα μωρά μας… άλλοτε με γέλιο και με χαρούμενες φωνούλες, άλλοτε με κλάματα , με δυσκολίες, με ατέλειωτα ξενύχτια, με απρόσμενες αρρώστιες, με ξαφνικούς πυρετούς, με μικροατυχήματα και με αγωνίες. Και πάλι στην Χάρη Σου προστρέχουμε, Εσύ είσαι η πρώτη μας καταφυγή.


Μεγαλώνουν τα βλαστάρια μας με φροντίδα και αγώνα, όχι μόνο για να αναπτυχθούν κατά “ηλικία” αλλά και για να γεμίσει η ψυχούλα τους με αγάπη για τον Υιό και Θεό Σου και για Εσένα, Παναγία μας. Πού αλλού θα βρουν πιο “ασφαλή λιμένα” τις τρικυμίες της ζωής που ξανοίγεται μπροστά τους;…


Και όταν πια αρχίζουν να φεύγουν από το ασφαλές περιβάλλον του σπιτιού, όταν αρχίσουν αν πηγαίνουν στο σχολείο και να λείπουν ώρες από την δική μας φροντίδα και επίβλεψη… πού αλλού να τα εμπιστευτούμε παρά στην δική Σου άγρυπνη ματιά , στην δική Σου στοργική Σκέπη;…


Περνούν τα χρόνια… και αρχίζουν οι προκλήσεις της εφηβείας και της ενηλικίωσης’ εκεί που φαίνεται τι χτίσαμε τόσα χρόνια στην ψυχή τους. Μας τρομάζουν οι αντιδράσεις τους, ανησυχούμε υπερβολικά για την πορεία της ζωής τους. Για πόσο όμως ακόμα μπορούμε να τα συμβουλεύουμε και να τα καθοδηγούμε;…”Πες τα στην Παναγία και εκείνη θα μιλήσει με μυστικό τρόπο στην ψυχή των παιδιών”, έλεγε ένας αγιασμένος Γέροντας.


Περνούν τα χρόνια… και τα μικρά που κάποτε κρατούσαμε στην αγκαλιά μας και στηρίζαμε στα πρώτα τους βήματα, ξανοίγονται μόνα τους στο πέλαγος της ζωής. Οι ευχές και οι προσευχές μας τα συνοδεύουν και έχουμε την βεβαιότητα, Μάνα μας Παναγία, ότι οι μητρικές σου φροντίδες που όλα αυτά τα χρόνια επικαλούμασταν, θα συνεχίσουν απλόχερα να παρέχονται από Εσένα… και η αγάπη τους για το λατρευτό Σου πρόσωπο να είναι το στήριγμα και η καταφυγή τους, ο οδοδείκτης για την ‘Όντως Ζωή.


Πώς να σε ευχαριστήσουμε, Παναγία μας;… τα λόγια είναι φτωχά για να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη μας, η καρδιά μας σου στέλνει το πιο μεγάλο «ευχαριστώ» για όλα!

God invites us to paradise ( St. Paisios )

Inasmuch as the Good God treats us with love and kindness and invites us to Paradise, so must we not treat our fellow men barbarously, setting our conscience at rest with the thought that we send souls to Paradise with our cruel ways.

St. Paisios

Αληθινή ελευθερία

Κάποτε ένας άπιστος έλεγε στον ιερό Αυγουστίνο:

- Οι εντολές της πίστεως είναι ένα φορτίο που περιορίζει την ανθρώπινη ελευθερία. Αληθινά ελεύθερος είναι μόνο εκείνος πού κάνει ό,τι θέλει ο ίδιος.

Κι ο ιερός Αυγουστίνος τού απάντησε με την εξής εικόνα:

- Τα φτερά του χελιδονιού είναι ένα πρόσθετο βάρος στο σώμα του. Όμως, ακριβώς χάρη σ’ αυτό το πρόσθετο βάρος, το σώμα του χελιδονιού δεν μένει χάμω στη γη, αλλά διασχίζει τους αιθέρες. Το ίδιο συμβαίνει και στον άνθρωπο. 

Οι εντολές του Θεού φαίνονται βαριές. Αλλά μονάχα χάρη σ’ αυτές ο άνθρωπος υψώνεται από τη λάσπη και τη δουλεία της αμαρτίας στους ουρανούς της θείας μακαριότητας και ελευθερίας.

On How Devoutness is Transmitted ( St. Paisios )

-Elder,how can I acquire devoutness?

-The Fathers say that to acquire devoutness one must associate with devout people and observe how they behave.When Saint Paisios the Great was asked,"How can I acquire the fear of God?"he answered,"you must associate with people who love God and have fear of God in their heart,so that you, too,may acquire such divine fear."This, of course,does not mean that you should do outwardly whatever you see others doing without feeling it within you,for this would not be true devoutness,it would be false.Anything false is abhorrent.Devoutness is the Grace of God in man.Whatever the devout person does,he does because he feels it in his heart.Of course,there is natural devoutness within us,but,if we don't cultivate it,the devil will use our forgetfulness to make us insensitive and not devout.But the behaviour of the devout awakens devoutness in us again.

-Elder,why do the Fathers speak only of devoutness when they advise us to acquire it by associating with those who are devout?Why do they not say the same about other virtues also?

-Because devoutness is a transmittable virtue.The movements and behaviour of a devout person are transmitted like perfume,provided the recipient possesses good will and humility.And let me tell you,if one is not devout,one has nothing.A devout person can clearly recognize all things sacred as they truly are,even though he may not be educated.For example,he will not err in anything that has to do with divine meanings.It is much like small children who do not have any negative thoughts about their father and mother,because they love and respect them,and are able to see clearly and properly what their parents are doing.How much more so in this case,where we have to do with God.Who is incomparable and perfect in all things!One who is not devout falls into errors and falsehoods regarding the doctrine of the faith.I can see what errors are made when those who are not devout write interpretations and commentaries on the sacred texts of Holy Scripture.
All spiritual things require devoutness and heart.When everything begins with devoutness,everything is sanctified.Specifically,in order to write a Service for a Saint,one must love the Saint,and have reverence and devoutness for that Saint,so that everything one writes will be heartfelt and exude authentic devoutness.When one reaches a state of divine eros,divine madness,the verses flow naturally from within.

-What else can help us acquire devoutness?

-Study with the mind everything that is sacred and truly digest these readings,but also make use of any opportunities afforded;this will gradually awaken devoutness in us.For instance,if I have the chance to pass by a Church to pray and I don't take it,I am deprived of Grace.But if I want to go and something prevents me then I am not deprived of Grace,because God sees my good intention.Much help in acquiring devoutness is also found in becoming familiar with the Saints of our region,our country,so that we can love them and feel a link with them.God rejoices when we love the Saints and show devotion to them.And if we show devotion to the Saints,our devotion to God will of course be greater!

-Elder,what can help us to move about in Church with devout reverence?

-When you set out to go to the Church,you should say to yourself,"Where am i going?I am now entering the House of God.What do i do?I revere the holy Icons and I worship God Himself."From your monastic cell or from your assigned obedience,you go to the Church.From the Church you go to Heaven and beyond Heaven to God himself.

-How is this done?

-The Church is the "House"of God.And our own true home is in Paradise.Here the nuns are chanting.There the Angels,the Saints...If we politely knock at the door,wipe our feet,and sit reservedly upon entering a worldly home,how are we then to behave when we enter the House of God where Christ is being sacrificed?With one drop of divine Blood He once redeemed us from sin,and now continues to heal us with kilos of His Blood and to nurture us with His all-Holy Body.Therefore,when we recall all these awe-inspiring divine events,it helps us to move about in the Church devoutly.But I see in the Divine Liturgy,even when the priest says,Let us lift up our hearts,and we respond,We have lifted them up to the Lord,few are those who truly raise their mind to the Lord Jesus Christ!Perhaps it is better for us to pray with our mind,"May our hearts be raised to the Lord,"Because both our mind and our heart have a tendency to be drawn downward.Otherwise,we are lying when we say,"We have raised them to the Lord,"when in fact our mind is not there at all.Of course,if our heart is indeed turned toward Heaven,then everything will surely go toward Heaven.

-How does it help to chant with contrition?

-Keep yor mind focused on the divine meanings of the hymns and approach them devoutly;don't grasp the divine meanings as literature,but with your heart.Devoutness is one thing,and art-the art of chanting-another.Art without devoutness is-paint.When the chanter chants devoutly,the chanting overflows from his heart,and he chants with contrition.When one is in a wholesome spiritual state,everything will be all right.This is why one must be well-ordered inside to be able to chant with his heart,with devoutness,in order to actually chant with contrition.If someone has negative,inappropriate thoughts,what kind of chanting can he possibly offer?He cannot possibly chant with the heart.Why does the Sacred Scripture say,Is any among you cheerful?Let him chant praise.When Saint John Koukouzelis once chanted,while pasturing the goats,the goats got up and stood upright.This is how people realized that he was indeed Koukouzelis,the chanter of the imperial court.Whatever you do,do it with your heart,and do it for Christ.Put devoutness even into your embroidery,for it will be used with sacred vessels,and even those you make for the (katzion).When someone is devout,his spiritual beauty is apparent in everything he does;it shows in his reading and in his chanting,even in his mistakes.

-In his mistakes?

-Yes,you can see that even the mistakes a devout person happens to make will profess devoutness,a certain kind of modesty.

(Katzion)-A large censer used to cense the Church,at certain points in the liturgical services

Taken from the Book ELDER PAISIOS OF MOUNT ATHOS,Spiritual Counsels Vol 2"Spiritual Awakening"

Ὁ Γέρων Γαβριὴλ τοῦ Ἁγ. Ὄρους «ξεσκεπάζει» ὅλας τὰς αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ καὶ ἐξηγεῖ διατὶ ὁ Πάπας εἶναι πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου

Γέρων Γαβριήλ

ΕΚ ΤΟΥ Ι. ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΑΝΟΥ ΚΕΛΛΙΟΥ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Ὁ Γέρων Γαβριὴλ τοῦ Ἁγ. Ὄρους «ξεσκεπάζει» ὅλας τὰς αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ καὶ ἐξηγεῖ διατὶ ὁ Πάπας εἶναι πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου
Μία ἀποκαλυπτικὴσυνομιλία, εἰς τὴν ὁποίαν τονίζει ὅτι ὁΠαπισμὸς δὲν ἔχει μυστήρια, διότι δὲν εἶναι Ἐκκλησία. Χαρακτηρίζει τὸν Πάπαν Πρύτανιν ὅλων τῶν αἱρετικῶν διδασκαλιῶν, νοθευτὴν τῶν ὀρθῶν δογμάτων τῆς Πίστεως, καινοτόμον καὶ μεταρρυθμιστὴν τῶν Ἀποστολικῶν καὶ Πατερικῶν παραδόσεων. ΔιατὶΠατριάρχαι, Ἀρχιεπίσκοποι καὶκληρικοὶ παραβιάζουν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας, τὰς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων.

Αἱλειτουργικαὶφιέσται τοῦΟἰκουμενικοῦΠατριάρχου μετὰτῶν Παπικῶν ὑπενθυμίζουν τὸἸουδαϊκὸν συνέδριον τοῦΚαϊάφα. Δὲν ὀφείλομεν ὑπακοὴν εἰς τοὺς πνευματικούς μας, ὅταν οὗτοι δὲν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγον τῆς Ἀληθείας.
Ἡ συνομιλία
Παραθέτομεν κατωτέρω ὁλόκληρον τὴν συνομιλίαν, ἡ ὁποία ἐπραγματοποιήθη τὴν 18ην Νοεμβρίου εἰς τὴν Πυλαίαν Θεσσαλονίκης. Αὕτη ἔχει ὡς ἀκολούθως:
«- Γέροντα Γαβριὴλ εὐλογεῖτε.
Ὁ Θεὸς νὰ εὐλογεῖ ἐσᾶς καὶ ὅλους τοὺς δικούς σας σὲ ὅλη σας τὴν ζωὴ καὶ σὲ ὅλη τὴν αἰωνιότητα. Εὔχομαι νὰ χαρίσει ὁ Θεὸς σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους εἰρήνη καὶ μετάνοια. Ὅταν ἀναστήθηκε ὁ Κύριός μας ἐμφανίστηκε στοὺς μαθητές Του καὶ τοὺς εἶπε «Εἰρήνη ὑμῖν». Τὰ ὑπέροχα αὐτὰ λόγια, τὴν εἰρήνη αὐτὴν εὔχομαι κι ἐγὼ σὲ ὅλους. Εὔχομαι ἐπίσης ὁ Κύριος νὰ ἀναστήσει τὴν Ἑλλαδίτσα μας καὶ νὰ τὴν βγάλει ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἀδιέξοδα τὰ πνευματικὰ καὶ τὰ οἰκονομικά. Νὰ ἔχουν ὅλοι οἱ Ἕλληνες δουλειὰ καὶ νὰ ζοῦνε μὲ ἀξιοπρέπεια.
Ἀρχηγὸς τῶν αἱρέσεων –Πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου
- Γέροντα ὁ Πάπας τί εἶναι τελικά; Τί ἰσχύει γι᾽ αὐτὸν σύμφωνα μὲ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας;
Ὁ Πάπας εἶναι ἀρχηγέτης τῶν αἱρέσεων καὶ Πρύτανις τῶν αἱρετικῶν διδασκαλιῶν. Πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου κατὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες. Ὁ μεγαλύτερος ἀρχιαιρεσιάρχης καὶ παναιρεσιάρχης ὅλων τῶν αἰώνων καὶ τῶν ἐποχῶν. Ἐπινοητὴς τῶν μὴ ὀρθοδόξων δογμάτων ἐπιδεξιότατος. Ἐφευρέτης τῆς διαστροφῆς τῆς ἀλήθειας ἱκανότατος. Μέγιστος καινοτόμος καὶ μεταρρυθμιστὴς τῶν Ἀποστολικῶν καὶ Πατερικῶν παραδόσεων. Ἀρχηγὸς καὶ θεμελιωτὴς τῶν παντοίων κακοδοξιῶν. Νοθευτὴς τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας τὸ παντάπαν ἀσυναγώνιστος. Νοθευτὴς τῶν ὀρθῶν δογμάτων πάντῃ ἀμίμητος. Διαστροφεὺς τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας ἁπαντάπασι ἀπαράβλητος. Ὁ Πάπας εἶναι ἡ τελεία προσωποποίησις τῆς πλάνης καὶ ἡ ἀπόλυτος ἐνσάρκωσις τῆς αἱρέσεως. Ἄριστος ἰθυντὴρ τῆς διαβρώσεως καὶ ἀλλοτριώσεως τῆς ἀληθείας. Εἰσηγητὴς καὶ πρωταγωνιστὴς τῶν ἀντικανονικῶν καὶ ἀντιπαραδοσιακῶν πρωτοβουλιῶν ὁλωσδιόλου ἀσύμβλητος.
Ὕπατος καταλύτης καὶ περιφρονητὴς τῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων καὶ τῶν Κανόνων τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν συνόδων. Διαιρέτης καὶ καταστροφεὺς τοῦ ἄνωθεν ὑφαντοῦ χιτῶνος τῆς Ἐκκλησίας τὸ παράπαν ἀπαράμιλλος. Πλήρης ἑωσφορικοῦ καὶ ἄκρατου ἐγωισμοῦ, ἀφοῦ ἀνακηρύττει τὸν ἑαυτό του ἀλάθητο καὶ τὸν τοποθετεῖ ἐπάνω ἀπὸ τὶς Τοπικὲς καὶ Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Ὀξυνούστατος εὑρετὴς τῶν καινοτομιῶν καὶ τῶν ἡμαρτημένων διδασκαλιῶν. Εἶναι ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας ἄσπονδος, καὶ φίλος τοῦ διαβόλου παμφίλτατος. Ἀπὸ τοὺς Ἀρειανοὺς εἰς τοὺς Παπικούς Φορεὺς μονώτατος τῶν αἱρετικῶν φρονημάτων καὶ κακοδοξιῶν. Καινοτόμος καὶ μεταρρυθμιστὴς τῶν Ἀποστολικῶν καὶ Πατερικῶν Παραδόσεων ποὺ δὲν ἔχει ἰσάμιλλό του εἰς τὴν ἀνθρωπίνη καθόλου ἱστορία. Ἔργον μοναδικὸν καὶ ἀποκλειστικὸν τοῦ Πάπα εἶναι αἱ παντοῖαι καινοτομίαι καὶ κακοδοξίαι ποὺ εἰσήγαγε εἰς τὴν ἀνθρωπότητα καὶ τὸ νὰ μὴ ἀκολουθεῖ τὰ δόγματα τῶν Ἀποστόλων, τῶν Διδασκάλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων.
Εἰσηγητὴς πολύτροπος τῶν μυρίων καινοτομιῶν εἰς τὴν πίστιν, τὴν ζωὴν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν. Πρωτοστατεῖ εἰς πᾶν κακὸν καὶ ὀλέθριον διὰ σύνολον τὴν ἀνθρωπότητα. Κατὰ τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων μας ὁ Πάπας εἶναι ψευδόχριστος καὶ ἀντίχριστος, ὁ μεγαλύτερος αἱρετικὸς ὅλων τῶν αἰώνων καὶ τῶν ἐποχῶν. Ὅτι ἦταν οἱ ἀρειανοὶ τὸν 4ο αἰῶνα εἶναι καὶ τώρα οἱ παπικοί.
Ὁ γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους σύγχρονους πολέμιους τοῦ παπισμοῦ καὶ τῶν παπολατρῶν, ἔλεγε πὼς ὁ παπισμὸς εἶναι πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου.
Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ φλογερὸς ἰσαπόστολος καὶ ἐθνομάρτυρας κήρυττε «Τὸν Πάπα νὰ καταρᾶσθε, διότι αὐτὸς θὰ εἶναι ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ» (90ὴ Προφητεία).
Ὁ ὅσιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, αὐτὸς ὁ μεγάλος σύγχρονος Σέρβος ἅγιος, μᾶς δίδαξε πώς «Εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ὑπάρχουν τρεῖς κυρίως πτώσεις: Τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Πάπα» (Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος).
- Γέροντα Γαβριὴλ ἡ Παπικὴ ἐκκλησία εἶναι Ἐκκλησία;
Ἡ Παπικὴ ἐκκλησία δὲν εἶναι Ἐκκλησία. Δὲν ἔχει Μυστήρια. Ὁ Χριστὸς πάνω στὸν πλανήτη τῆς Γῆς ἵδρυσε μία Ἐκκλησία. Ὅταν λέμε τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως τί ὁμολογοῦμε; Ὅτι πιστεύουμε «Εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν». Δὲν ἵδρυσε ὁ Χριστὸς πολλὲς Ἐκκλησίες. Δὲν εἶναι Ἐκκλησία ὁ Πάπας. Δὲν ἔχουν Μυστήρια οἱ παπικοί.
Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης λέει μέσα στὸ Πηδάλιο ὅτι οἱ παπικοὶ εἶναι παμπάλαιοι αἱρετικοί, εἶναι ἀβάπτιστοι (Ἑρμηνεία ΜΖ´ Ἀποστολικοῦ Κανόνος). Τὰ ἐγκλήματα εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Παπισμοῦ τὰ διαπραχθέντα εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος
- Γέροντα γιὰ τοὺς παπικοὺς τί ἰσχύει στὴν πραγματικότητα;
Οἱ παπικοὶ εἶναι ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας. Στὸ θαῦμα μὲ τὸν ἁγιορείτη Ζωγραφίτη μοναχὸ ποὺ ζοῦσε σὲ ἕνα κελλὶ στὴν ἐποχὴ ποὺ ἦρθαν ἐδῶ οἱ Λατῖνοι νὰ πείσουν τοὺς πατέρες νὰ κάνουν τὴν ἕνωση ἐπὶ Μιχαὴλ Η´ καὶ Βέκκου Πατριάρχου, ἡ ἴδια ἡ Παναγία λέει τί εἶναι στὴν πραγματικότητα οἱ παπικοί. Τότε τὸν Ἅγιο Πρῶτο τὸν ἀπαγχονίσανε, τὸν ἅγιο Κοσμᾶ, τοὺς ἄλλους Καρεῶτες μοναχοὺς τοὺς καρατομήσανε. Τοὺς Ἰβηρῖτες τοὺς πνίξανε. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἔξω ἀπὸ τὸ Βουλγαρικὸ τὸ μοναστήρι σὲ ἕνα κελλὶ ἦταν ἕνα γεροντάκι. Καὶ ἕνα βράδι ποὺ ἔλεγε μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας τοὺς Χαιρετισμοὺς καὶ ἔφτασε καὶ εἶπε «Χαῖρε, νύμφη ἀνύμφευτε», τοῦ μίλησε καὶ ἡ Παναγία μας καὶ τοῦ λέει: Χαῖρε κι ἐσὺ γέρων τοῦ Θεοῦ. Τὸ γεροντάκι φοβήθηκε καὶ τοῦ λέει ἡ Παναγία: Μὴ φοβᾶσαι. Τρέξε στὸ μοναστήρι καὶ πὲς στοὺς πατέρες πὼς οἱ ἐχθροί μου καὶ οἱ ἐχθροὶ τοῦ Υἱοῦ μου ἔρχονται. Κι ὅσοι θέλουν ἂς φύγουν στὰ δάση νὰ γλυτώσουν. Ὅσοι θέλουν ἂς μείνουν νὰ ἀγωνιστοῦν. Τότε τὸ γεροντάκι ἔτρεξε στὸ μοναστήρι καὶ εἶπε στοὺς πατέρες αὐτὰ ποὺ τοῦ εἶπε ἡ Παναγία. Μερικοὶ πατέρες φύγαν στά δάση. Εἰκοσιέξι πατέρες μὲ τὸν ἡγούμενο κλείστηκαν στὸν πύργο, καὶ ἡ Παναγία πῆγε ἐκεῖ μόνη της νὰ τοὺς ἐμψυχώσει. Πῆγαν οἱ Λατῖνοι καὶ τοὺς εἶπαν νὰ ἀναγνωρίσουν γιὰ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας τὸν Πάπα. Ἀρνήθηκαν καὶ εἶπαν ἐμεῖς μόνο τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ἀναγνωρίζουμε γιὰ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας. Τοὺς κάψαν. Τὰ ὀνόματά τους εἶναι στὰ βουλγαρικὰ ὡρολόγια καταγραμμένα. Ἀναφέρεται ἀκόμη ὅτι ἕνας ἀσκητὴς εἶδε ἔξω ἀπὸ τὸ κελλί του ἕνα βράδυ τὴν Παναγία μας μὲ δυὸ ἱεροπρεπεῖς ἄνδρες. Ἔτρεξε ἔβαλε μετάνοια καὶ λέει: Παναγία νά ᾽ρθεῖς νὰ εὐλογήσεις τὸ κελλί μου. Καὶ ἡ Παναγία τοῦ λέει: Δὲν ἔρχομαι γιατὶ ἔχεις μέσα τὸν ἐχθρό μου. Ὁ γέροντας στεναχωρήθηκε. Δὲν εἶχε κανένα μέσα. Μπροστὰ ἀπὸ καιρὸ εἶχε δανειστεῖ ἕνα βιβλίο ἀπὸ ἕνα ἄλλο ἀσκητή. Καὶ διαβάζοντας στὸ τέλος εἶχε δύο λόγους τοῦ Νεστορίου κατὰ τῆς Παναγίας μας, ποὺ τὴν ἀποκαλοῦσε Χριστοτόκο καὶ ἀνθρωποτόκο καὶ ὄχι Θεοτόκο. Αὐτὸ ἦταν ἡ αἰτία ποὺ ἡ Παναγία μας εἶπε δὲν ἔρχομαι, γιατὶ ἔχεις μέσα τὸν ἐχθρό μου.
Ὅποιος ἔχει φιλίες μὲ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας γίνεται αὐτόματα καὶ αὐτὸς ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας καὶ θὰ χαθεῖ μαζί τους. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει: «ὁ τοῖς ἐχθροῖς τοῦ βασιλέως συμφιλιάζων, οὐ δύναται τοῦ βασιλέως φίλος εἶναι, ἀλλ᾽ οὐδὲ ζωῆς ἀξιοῦται, ἀλλὰ σὺν τοῖς ἐχθροῖς ἀπολεῖται».
Πότε δικαιολογεῖται ἡ ἀνυπακοὴ εἰς τοὺς πνευματικούς
- Πολλοὶ Πατριάρχες καὶ Δεσπότες γέροντα ἀκοῦμε νὰ λένε πὼς ὁ Πάπας εἶναι ὄντως Ἐκκλησία. Ἐμεῖς τί πρέπει νὰ κάνουμε; Πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοὴ σὲ αὐτούς;
Ὀφείλουμε ὑπακοὴ στοὺς Δεσποτάδες μας, στοὺς πνευματικούς μας, ὅταν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας. Ὅταν ὅμως δὲν ὀρθοτομοῦν τὸ λόγο τῆς ἀληθείας καὶ λένε αἱρετικὰ πράγματα, ὄχι μόνο σὲ αὐτοὺς δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή, ἀλλὰ καὶ σὲ ἕνα Ἄγγελο ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἂν κατέβει καὶ μᾶς πεῖ ἀντίθετα μὲ αὐτὰ ποὺ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή.
Ἔχουμε καθήκοντα πρὸς τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες καὶ καθήκοντα πρὸς τὸν Θεό. Τὰ καθήκοντα πρὸς τὸν Θεὸν εἶναι ὑπέρτερα τῶν καθηκόντων πρὸς τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες. Ἂν ἕνα καθῆκον πρὸς τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες συγκρούεται μὲ τὸ καθῆκον μας πρὸς τὸν Θεόν, τότε παύει νὰ ἰσχύει, καταργεῖται.
Παράδειγμα ἔχουμε τὴν Ἁγία Γραφή. Τί διαβάζουμε στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων; Οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, οἱ Ἰουδαῖοι ἀρχιερεῖς ἤτανε οἱ πνευματικοὶ ἡγέτες στὴν ἐποχὴ τοῦ Κυρίου μας. Πιάσαν τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς βάλαν φυλακὴ καὶ τοὺς εἶπαν νὰ μὴ κηρύττουν. Πῆγε Ἄγγελος Κυρίου καὶ τοὺς ἔβγαλε καὶ τοὺς εἶπε νὰ κηρύξουν. Τοὺς ξαναπιάσαν καὶ τοὺς εἶπαν: Τί σᾶς εἴπαμε; Γιατί δὲν κάνετε ὑπακοή; Ἐμεῖς εἴμαστε οἱ πνευματικοὶ ἡγέτες! Τότε ἀπολογήθηκε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος: «Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» (Πράξ. 5, 29).
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τί λέει πρὸς τοὺς Γαλάτας· (1, 8) «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾽ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω». Ἦταν δυνατὸν ποτὲ ἕνας Ἄγγελος νὰ πάει στοὺς Γαλάτας καὶ νὰ κηρύξει ἀντίθετα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ δίδαξε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος; Ὄχι βέβαια! Ἔ, τότε γιατί τὸ γράφει ὁ Ἀπόστολος αὐτό; Ἄσκοπο εἶναι; Περιττὸ εἶναι; Ἄστοχο εἶναι; Ἔτσι εἰκῇ κι ὡς ἔτυχε τὸ ἔβαλε; Τὸ ἔβαλε γιὰ νὰ μὴ παρασυρθοῦμε καὶ ποῦμε ὁ Δεσπότης μας εἶναι Ἅγιος. Μὲ τὴν προσευχή του ἀνασταίνει νεκρούς, ἀνορθεῖ παραλύτους, ἀνοίγει τὰ μάτια ἀπὸ τυφλούς, μετακομίζει ὄρη μὲ ἕνα πρόσταγμά του. Ὅλα νὰ τὰ κάνει αὐτά, ἐφόσον λέει κάτι ποὺ δὲν συμφωνεῖ μὲ τὴν Ἐκκλησία, δὲν πρέπει νὰ τὸν κάνουμε ὑπακοή.
Διαβάστε στὸ βίο τοῦ Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου: Ὁ Ἅγιος θέλει νὰ φύγει ἀπὸ ἡγούμενος καὶ καλεῖ τὸν νέο ἡγούμενο καὶ ὅλη τὴν ἀδελφότητα καὶ τοὺς δίνει συμβουλές. Στὸ τέλος τί τοὺς λέει; Ἂν καὶ αὐτὸς σὰν ἄνθρωπος κάνει κάτι ποὺ δὲν συμφωνεῖ μὲ τὴν Ἐκκλησία, μὲ αὐτὰ ποὺ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία, τότε προσωρινὰ νὰ κάνετε ὑπακοὴ καὶ οἱ γεροντότεροι νὰ πᾶνε νὰ τὸν ποῦνε νὰ κάνει διόρθωση. Καὶ ἂν δὲν κάνει διόρθωση, ὄχι μόνο σὲ αὐτὸν νὰ μὴ κάνετε ὑπακοὴ ἀλλὰ οὔτε καὶ σὲ Ἄγγελο ἐξ οὐρανοῦ, ἂν ἔρθει νὰ σᾶς τὸ πεῖ. Αὐτὰ εἶναι λόγια τοῦ Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου.
Ἔρχονται μερικοὶ ἱερεῖς στὸ κελλὶ καὶ μοῦ λένε: Μοῦ εἶπε ὁ Δεσπότης νὰ στεφανώσω ἕνα ὀρθόδοξο μὲ ἕνα ἑτερόδοξο. Καὶ ὅταν τοῦ λέω ὅτι αὐτὸ ἀπαγορεύεται, οἱ κανόνες, ὁ Ἅγιος Νικόδημος στὸ Πηδάλιο. Λέει δὲν εἶναι Ἅγιον. Ἐμεῖς εἴμαστε! Θὰ κάνεις ὑπακοὴ σὲ μᾶς. Τὶ λέει ὁ Ἀπόστολος; «Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε…» (Ἑβρ. 13:17). Καὶ ἀπαιτοῦνε ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς νὰ κάνουν ὑπακοὴ καὶ σὲ πράγματα ποὺ εἶναι ἀντίθετα μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.
Πῶς ἑρμηνεύει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τό «Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε…»; Ρωτάει ὁ Ἅγιος: Τὶ οὖν, φησίν, ὅταν πονηρός, ᾖ, καὶ μὴ πειθώμεθα;
Καὶ ρωτάει καὶ προτρέπει ὡς ἑξῆς: Πονηρός, πῶς λέγεις; εἰ μὲν πίστεως ἕνεκεν, φεῦγε αὐτὸν καὶ παραίτησαι, μὴ μόνον ἂν ἄνθρωπος, ᾖ, ἀλλὰ κἂν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ κατιών.
Διδάσκουν καὶ τὴν ἀνυπακοὴν οἱ Μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας Λένε μερικοὶ χριστιανοί: Ἀφοῦ τὸ εἶπε ὁ Δεσπότης πρέπει νὰ τὸν κάνουμε ὑπακοή! Κι ἐμεῖς ρωτᾶμε: Ἂν ὁ Δεσπότης σοῦ ἔλεγε νὰ μὴ φᾶς γιὰ ἕνα ἑξάμηνο θὰ ἔκανες ὑπακοή; – Ὄχι! Σὲ αὐτὸ δὲν κάνουμε ὑπακοή! Στὴν ὑλικὴ τροφὴ λοιπὸν δὲν κάνουμε ὑπακοή, γιατὶ μᾶς βλάπτει αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Δεσπότης. Στὰ πνευματικὰ ποὺ μᾶς βλάπτουν καὶ ἀφοροῦν τὴν αἰωνιότητα πῶς κάνουμε ὑπακοή;
Ὅταν λέει κάτι ὁ Δεσπότης ποὺ εἶναι σύμφωνο μὲ τὴν Ἐκκλησία θὰ κάνουμε ὑπακοή. Ἀλλὰ, ὅταν λέει κάτι ποὺ δὲν συμφωνεῖ μὲ τὴν Ἐκκλησία, πῶς θὰ κάνουμε ὑπακοή; Σέ αὐτοὺς ποὺ λένε πὼς πρέπει νὰ κάνουμε ἀδιάκριτη ὑπακοή, ἕνας ἅγιος μακαριστὸς γέροντας ἁγιορείτης ἔλεγε: Αὐτοὶ εἶναι εὐλαβεῖς βλαμμένοι!
Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ στῦλος τῆς ὀρθοδοξίας, λέει στὰ συγγράμματά του: «Ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι, Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον ἢ μετ᾽ αὐτῶν ἐμβληθῆναι ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός» (P.G. 35, 33-ΒΕΠΕΣ 33, 199).
Ἐκεῖ θὰ πᾶμε μὲ τὸν Ἄννα καὶ τὸν Καϊάφα στὴν γέεννα τοῦ πυρός, ἂν ἀκολουθήσουμε τοὺς Δεσποτάδες μας, ποὺ λένε ὅτι ὁ Πάπας εἶναι Ἐκκλησία καὶ ἔχει Μυστήρια καὶ πρέπει νὰ ἑνωθοῦμε. Ἂν ἕνας, Πατριάρχης εἶναι αὐτός, Ἀρχιεπίσκοπος εἶναι, Ἐπίσκοπος, ὅ,τι καὶ νὰ εἶναι δὲν σέβεται τοὺς Ἀποστολι- κοὺς Κανόνες, δὲν σέβεται τοὺς Κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν συνόδων, δὲν τηρεῖ αὐτὰ ποὺ δίδαξαν οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας αὐτὸς δὲν εἶναι ποιμένας. Τί εἶναι; Μᾶς τὸ λέει ἕνας μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας τοῦ 1ου αἰῶνος. «Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα ἢ πράσσων, κἂν ἀξιόπιστος ᾖ, κἂν νηστεύῃ, κἂν παρθενεύῃ, κἂν σημεῖα ποιῇ, λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ φθορὰν προβάτου κατεργαζόμενος» (Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος P.G. 5, 912).
Αὐτὸς ὁ Πατριάρχης, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ὁ Ἐπίσκοπος, ὅποιος καὶ νὰ εἶναι, ποὺ λέει πράγματα ποὺ δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν Ἐκκλησία, μὲ αὐτὰ ποὺ δίδαξαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, δὲν εἶναι ποιμένας, εἶναι λυκοποιμένας καὶ ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας.
Λένε πολλοί: Ἀφοῦ εἶναι ἐπίσκοπος καὶ τὸ λέει αὐτό, θὰ κάνουμε ὑπακοή. Τότε ὅταν ὁ Νεστόριος, ποὺ ἦταν Πατριάρχης, ἔλεγε γιὰ τὴν Παναγία ὅτι ἦταν ἀνθρωποτόκος καὶ Χριστοτόκος ἔπρεπε οἱ χριστιανοὶ νὰ κάνουν ὑπακοὴ σὲ αὐτόν; Ἐπειδὴ ἦταν Πατριάχης; Καὶ νὰ ποῦνε ἀφοῦ τὸ λέει ὁ Πατριάρχης θὰ κάνουμε ὑπακοή; Τί θὰ γινόταν ἔτσι; Θὰ γίνονταν ὅλοι αἱρετικοὶ καὶ θὰ χάνονταν. Δὲν θὰ σωζόταν κανένας, ἂν τὸν ἀκολουθοῦσαν.
Ἔρχονται στὸ κελλί μου μερικοὶ ὑποψήφιοι ἱερεῖς καὶ μοῦ λένε· ἔχει εὐλογία νὰ γίνω ἱερέας; Τοὺς ρωτάω: Εἶχες σχέση ὁλοκληρωτικὴ μὲ γυναῖκα ἢ ἄνδρα πρίν…; Ἢ μέσα στὸ γάμο σου μήπως μοίχευσες; Καὶ μοῦ λένε: – Μὰ ὁ Δεσπότης εἶπε πὼς μπορῶ. Τοὺς ἀπαντῶ: Ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως δὲν θὰ σὲ κρίνει ὁ Δεσπότης ἀλλὰ ὁ Δεσπότης Χριστός. – Μοῦ εἶπαν πὼς ἂν ὑπάρχει πραγματικὴ μετάνοια, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ σκεπάσει. Σημασία δὲν ἔχει τί λέω ἐγὼ ἢ τί λέτε ἐσεῖς ἢ τί σᾶς λένε ἄλλοι. Σημασία ἔχει τί λένε οἱ Ἅγιοι. Σημασία ἔχει ποιο εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ἡ στάσις τῶν Ὀρθοδόξων ἔναντι τῶν Παπικῶν καὶ τῶν Φιλοπαπικῶν
Γέροντα ποιά στάση πρέπει νὰ κρατᾶμε ἐμεῖς οἱ λαϊκοὶ ἀπέναντι στοὺς ἱερεῖς τοὺς παπικοὺς καὶ στοὺς δικούς μας παπολάτρες;
Τὴν ἐποχὴ τῆς Φραγκοκρατίας, στὴν Κύπρο, οἱ Ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι ἐκδιώχθηκαν, καὶ ἐπιβλήθηκε στὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καὶ τὰ μοναστήρια ἡ μνημόνευση τῶν Λατίνων ἐπισκόπων. Ὁ Ὀρθόδοξος λαὸς δὲν ἐκκλησιαζόταν στοὺς ναούς των, ἐπειδὴ μνημονεύονταν τότε οἱ λατῖνοι ἐπίσκοποι. Ὁ Ἅγιος Γερμανὸς Β´ Κωνσταντινουπόλεως (1222- 1240) γράφει μία ἐπιστολὴ στοὺς Κυπρίους τότε καὶ τοὺς λέει: «Ἐξορκίζω ὅλους τοὺς λαϊκούς, ὅσοι εἶστε γνήσια τέκνα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, νὰ φεύγετε ὁλοταχῶς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς ποὺ ὑπέπεσαν στὴν ὑποταγὴ στοὺς Λατίνους, καὶ μήτε σὲ ἐκκλησία νὰ συγκεντρώνεστε μαζί τους, μήτε νὰ παίρνετε ὁποιαδήποτε εὐλογία ἀπὸ τὰ χέρια τους. Εἶναι καλύτερα νὰ προσεύχεσθε στὸ Θεὸ στὰ σπίτια σας μόνοι, παρὰ νὰ συγκεντρώνεστε στὴν ἐκκλησία μαζί μὲ τοὺς Λατινόφρονες. Εἰ δ᾽ ἄλλως, θὰ ὑποστῆτε τὴν ἴδια κόλασι μ᾽ αὐτούς».
- Γέροντα εἶναι σημαντικὴ ἡ ἀκριβὴς καὶ ἀνόθευτη τήρηση τῆς πίστεως; Πρέπει νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν διατήρησή της;
Διαβάζουμε στὸ βίο τοῦ Μεγάλου Παϊσίου, 19 Ἰουνίου, τὰ ἑξῆς: Ἔστειλε τὸν ὑποτακτικό του γιὰ μία δουλειὰ ὁ Ἅγιος. Καὶ στὸ δρόμο ὁ ὑποτακτικὸς βρῆκε ἕνα Ἑβραῖο. Τοῦ λέει ὁ ῾Εβραῖος ὅτι ὁ Μεσσίας δὲν γεννήθηκε ἀκόμη, τὸν περιμένουμε. Καὶ ὁ ὑποτακτικὸς εἶπε: – Μπορεῖ νὰ εἶναι κι ἔτσι. (Δὲν συμφώνησε ἀπόλυτα). Κι ὅταν γύρισε στὸν γέροντά του, τὸν Ἅγιο, νὰ βάλει μετάνοια τοῦ λέει: – Δὲν σὲ γνωρίζω ποιός εἶσαι; Μὲ αὐτὸν τὸν λόγο ποὺ εἶπε ἔφυγε ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Θὰ ἀναφερθοῦμε καὶ πάλι στὸν Μέγα Ἀθανάσιο. Χρόνια ὁλόκληρα ταλαιπωρήθηκε. Πῆγε ἐξορία. Ἀκόμη καὶ ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος τὸν ἐξόρισε, γιατὶ παρασύρθηκε ἀπὸ τὸν Εὐσέβιο Νικομηδείας καὶ ἀπὸ τὴν ἀδελφή του ποὺ εἶχε τὰ φρονήματα τῶν ἀρειανῶν. Γιὰ ἕνα ι (γιῶτα) ἀγωνίστηκε! Λέγαν οἱ ἀρειανοὶ ὅτι ὁ Υἱὸς εἶναι ὁμοιούσιος μὲ τὸν Πατέρα. Ὁ Ἅγιος τοὺς ἔλεγε ὄχι ὁμοιούσιος ἀλλὰ ὁμοούσιος. Ἔχουν τὴν ἴδια οὐσία. Τὰ Τρία Θεῖα Πρόσωπα πανύψιστα, στηρίζονται στὴ μία καὶ αὐτὴ Θεία οὐσία. Κι ἔφερνε γιὰ παράδειγμα, ὁ σκύλος μοιάζει μὲ τὸ λύκο, ὁ σκύλος, ὅμως δὲν εἶναι λύκος. Ὁ χαλκὸς μοιάζει μὲ τὸ χρυσό, ἀλλὰ ὁ χαλκὸς δὲν εἶναι χρυσός. Ὁ ἄργυρος μοιάζει μὲ τὸν κασσίτερο, ὅμως ὁ ἄργυρος δὲν εἶναι κασσίτερος. Και γιὰ ἕνα ι (γιῶτα) ἀγωνίστηκε καὶ πῆγε τόσα χρόνια ἐξορία. Δὲν μποροῦμε νὰ προδώσουμε τὴν πίστη μας καὶ νὰ ἀρνηθοῦμε καὶ τὸ παραμικρό.
Ὑπὸ προϋποθέσεις θὰ δεχθοῦμε τὸν Πάπαν
- Γέροντα ὑπάρχει περίπτωση νὰ δεχθοῦμε κάποτε τὸν Πάπα καὶ τοὺς παπικούς;
Τὸν Πάπα θὰ τὸν δεχθοῦμε καὶ θὰ ἑνωθοῦμε, ὅταν ἀρνηθεῖ ὅλες τὶς αἱρετικὲς δοξασίες του καὶ παραδεχτεῖ ὅ,τι δέχεται ἡ Ἐκκλησία μας. Τότε θὰ ἑνωθοῦμε. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι πάρα πολὺ δύσκολο. Μπορεῖ κάποτε ὁ Ἥλιος νὰ πάψει νὰ ἀνατέλλει ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ νὰ πάει ἀπὸ τὴ Δύση νὰ βγαίνει, ὁ Πάπας ὅμως ποτὲ δὲν θὰ ἀρνηθεῖ τὸ Πρωτεῖο, ποτὲ δὲν θὰ ἀρνηθεῖ τὸ ἀλάθητο, ποτὲ δὲν θὰ ἀρνηθεῖ τὸ Filioque (Φιλιόκβε). Μπορεῖ σὲ ἄλλα μικρότερα νὰ κάνει ὑποχωρήσεις, ἀλλὰ σὲ αὐτὰ δὲν θὰ κάνει ποτὲ ὑποχώρηση. Τὸ Filioque (Φιλιόκβε) εἶναι αἵρεση. Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας τὸ καταδίκασαν σὰν αἵρεση. Εἶναι αἵρεση. Τὸ ῞Αγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται μόνον ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ ὄχι ἀπὸ τὸν Υἱό. Στὴν Ἁγία Τριάδα ὑπάρχει μοναρχία κι ὄχι διαρχία.
Αἱ συμπροσευχαί, ὁ 4ος Ἀποστολικὸς Κανὼν καὶ ὁ Ἅγιος Σπυρίδων
- Γέροντα μερικοὶ κληρικοὶ μᾶς λένε πὼς μποροῦμε νὰ συμπροσευχόμαστε μὲ καθολικούς. Πὼς δὲν ὑπάρχει τίποτε κακὸ νὰ προσεύχεται ἕνας ἐδῶ κι ἕνας ἐκεῖ (δίπλα- δίπλα).
Τὸ 1716 οἱ Τοῦρκοι πολιόρκησαν τὴν Κέρκυρα κι ἀπ᾽ τὴν ξηρὰ κι ἀπὸ τὴ θάλασσα. Ὁ ἅγιος Σπυρίδωνας ἔσωσε τότε θαυματουργικὰ τὴν Κέρκυρα. Ὁ διοικητὴς τοῦ νησιοῦ, Ἀνδρέας Πιζάνης, θέλοντας νὰ εὐχαριστήσει τὸν ἅγιο γιὰ τὴ σωτηρία, ἀποφάσισε νὰ στήσει στὸν ναὸ τοῦ ἁγίου ἕνα θυσιαστήριο, ἕνα ἀλτάριο, γιὰ νὰ γίνεται ἐπάνω σ᾽ αὐτὸ τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας κατὰ τὸ Λατινικὸ δόγμα, δίπλα στὴν Ἁγία Τράπεζα τῶν Ὀρθοδόξων. Κι ἐκεῖ θὰ γινόταν ἀπὸ Λατῖνο ἱερέα ἡ θεία Λειτουργία.
Ὁ ἅγιος Σπυρίδων παρουσιάστηκε δυὸ νύκτες συνεχόμενες στὸν ὕπνο τοῦ Πιζάνη μὲ ἔνδυμα ὀρθόδοξου μονάχου καὶ τοῦ εἶπε νὰ μὴ τὸ κάνει, διαφορετικὰ θὰ τὸ μετάνοιωνε. Ὁ διοικητὴς δὲν ἔκανε ὑπακοή. Τὸ ἄλλο βράδυ ὁ σκοπὸς στὴν εἴσοδο τοῦ φρουρίου κοντὰ στὴν πυριτιδαποθήκη βλέπει κάποιο μοναχὸ νὰ προχωρεῖ μ᾽ ἕνα δαυλὸ ἀναμμένο στὸ χέρι καὶ νὰ μπαίνει στὸ Φρούριο. Τοῦ φώναξε: «Ποιός εἶσαι;». Ἄκουσε «Εἶμαι ὁ Σπυρίδων». Τὸ φρούριο τινάχτηκε στὸν ἀέρα μὲ ὅλα τὰ γύρω σπίτια. Σκοτώθηκαν χίλια ἄτομα καὶ ὁ Πιζάνης. Δὲν γίνεται ἡ Ὀρθοδοξία νὰ ἀναμιγνύεται μὲ τὸν Παπισμό. Δὲν γίνεται. Δὲν μποροῦμε νὰ συμπροσευχόμαστε μὲ αἱρετικούς. Αὐτὸ τὸ ἀπαγορεύουν οἱ ἱεροὶ κανόνες. Οὔτε νὰ δεχόμαστε μέσα στὴν Ἐκκλησία καθολικούς. Οὔτε νὰ τοὺς δίνουμε ἀντίδωρο. Ὁ 45ος Ἀποστολικὸς Κανόνας λέει: «Ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω». (Ἂν κάποιος Ἐπίσκοπος, Πρεσβύτερος ἢ διάκονος μὲ τοὺς αἱρετικοὺς συμπροσευχηθεῖ μόνο, νὰ ἀφορίζεται, κι ἂν ἐπέτρεψε σὲ αὐτοὺς ὡς κληρικοὶ νὰ πράξουν κάτι, τότε νὰ καθαιροῦνται οἱ ὀρθόδοξοι ποὺ τὸ ἐπέτρεψαν).
Ἂρα ὁ Πατριάρχης ποὺ ἔφερε στὴ θρονικὴ γιορτὴ τὸ 2006 τὸν Πάπα, τὸν ἔβαλε μέσα στὴ Θεία Λειτουργία καὶ τοῦ ἐπέτρεψε νὰ πεῖ τὸ Πάτερ ἡμῶν, σύμφωνα μὲ αὐτὸν τὸν 45ο Ἀποστολικὸ Κανόνα εἶναι ἀφορισμένος καὶ καθηρημένος δυνάμει. Ἐνεργείᾳ πρέπει νὰ γίνει μία σύνοδος νὰ τὸν βγάλει.
Δὲν ἔχουν Ἱερωσύνη
- Γέροντα Γαβριὴλ εἶναι μερικοὶ ἱερωμένοι ποὺ λένε ὅτι οἱ παπικοὶ ἔχουν ἱερωσύνη. Τί ἀπαντᾶμε σὲ αὐτούς;
Ὄχι δὲν ἔχουν ἱερωσύνη. Τὸ λένε οἱ Ἅγιοι. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος στὸ Πηδάλιο λέει: οἱ παπικοὶ εἶναι ἀβάπτιστοι, εἶναι παμπάλαιοι αἱρετικοί. Πῶς ἔχουν ἱερωσύνη; Κι ὕστερα ρωτᾶμε τοὺς ἱερεῖς αὐτοὺς ποὺ λένε ὅτι οἱ παπικοὶ εἶναι ἐκκλησία καὶ πρέπει νὰ ἑνωθοῦμε καὶ τοὺς βάζουν μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς δίνουν ἀντίδωρο:
Ὅταν τελοῦν τὴν Θεία Λειτουργία καὶ λένε τὶς εὐχὲς τῶν κατηχουμένων τὶ λένε ἐκεῖ πέρα; Ὅσοι κατηχούμενοι, προέλθετε… οἱ κατηχούμενοι, προέλθετε… ὅσοι κατηχούμενοι, προέλθετε. Μή τις τῶν κατηχουμένων. (῞Οσοι εἴσαστε κατηχούμενοι νὰ πηγαίνετε… οἱ κατηχούμενοι νὰ πηγαίνετε… ὅσοι εἴσαστε κατηχούμενοι, νὰ πηγαίνετε. Κανένας ἐδῶ ἀπὸ τοὺς κατηχού μενους). Τί εἶναι οἱ κατηχούμενοι; Εἶναι γραμμένοι στὰς δέλτους τῆς Ἐκκλησίας καὶ κατηχοῦνται καὶ σὲ λίγο θὰ γίνουν καὶ αὐτοὶ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Κι ὅμως οὔτε αὐτοὺς ἡ Ἐκκλησία τοὺς ἀφήνει νὰ πάρουν μέρος σὲ ὅλη τὴ Θεία Λειτουργία. Ὅταν κάνετε τὴ Θεία Λειτουργία, θέατρο παίζετε; Δὲν πιστεύετε σὲ αὐτὰ ποὺ λέτε; Πῶς θὰ βάλεις ἕνα αἱρετικὸ καὶ θὰ τοῦ δώσεις ἀντίδωρο;
Ἀναφέρεται τὸ ἑξῆς: Ὁ Πατριάρχης ὁ Ἀθηναγόρας ἔκανε τὴν ἄρση τῶν ἀναθεμάτων. Καὶ κοιμήθηκε. Ὁ πατὴρ Θεόκλητος ὁ Διονυσιάτης ζοῦσε, κι ἐμφανίστηκε ἕνα βράδυ στὸν ὕπνο του σὰν ἀρκούδα ὁ Ἀθηναγόρας, καὶ λέει στὸν Θεόκλητο: – Θεόκλητε, Θεόκλητε, τὶ ἔκανα, τὶ ἔκανα…
Ἐχθροὶ Θεοῦ καὶ Παναγίας
Γέροντα ποιό εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα μιᾶς αἵρεσης στὸν ἄνθρωπο;
Κάποτε πῆγαν στὸν ἀββᾶ Ἀγάθωνα οἱ πατέρες νὰ τὸν πειράξουν. Τοῦ λένε εἶσαι πόρνος. Εἶμαι ἀπαντάει. Εἶσαι γαστρίμαργος. Εἶμαι. Εἶσαι θυμώδης. Εἶμαι. Εἶσαι τοῦτο. Εἶμαι. Εἶσαι αἱρετικός. Ἀντέδρασε! Τοῦ λένε γιατὶ τὸ ἔκανες αὐτό; Αὐτὰ ὅλα ποὺ μοῦ εἴπατε προηγούμενα δὲ μὲ χωρίζουν ἀπὸ τὸ Θεό. Ἡ αἵρεση μὲ χωρίζει ἀπὸ τὸ Θεό. Οἱ αἱρετικοὶ εἶναι ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας. Δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε μὲ αὐτοὺς φιλίες. Ὁ Πάπας εἶναι ἀρχιαιρεσιάρχης. Εἶναι Ἀντίχριστος. Πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου. Ὄργανο τοῦ Σατανᾶ. Διαβάστε τὰ ἀναθέματα. Δεῖτε τί ἀναθέματα ἔχει ἡ Ἐκκλησία τὴν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Τί ἀναθέματα ἔχει γι᾽ αὐτοὺς τοὺς αἱρετικούς.
Τὸ βιβλίον τοῦ Ὁσίου Νήφωνος
Γέροντα στὰ ζητήματα τῆς πίστεως ὁ Θεὸς πῶς θέλει τὸν ἄνθρωπο;
Ἀναφέρεται σὲ ἕνα βιβλίο τοῦ ὁσίου Νήφωνος τὸ ἑξῆς: Πῆγε ἕνας στὸν Ἅγιο καὶ λέει· εἶμαι λυπημένος, ποὺ χάθηκε ὁ βασιλιὰς Σολομὼν μὲ τόση σοφία. Λέει κι ὁ Ἅγιος· κι ἐγὼ εἶχα αὐτὴν τὴ λύπη. Ὁ ἐπισκέπτης τότε πίεζε τὸν Ἅγιο νὰ τοῦ πεῖ κάτι ἐπάνω σὲ αὐτὸ τὸ θέμα. Ἀφοῦ τὸν πίεσε πολὺ, τοῦ λέει κι ἐγὼ εἶχα αὐτὴν τὴν γνώμη πὼς ὁ Σολομὼν χάθηκε, ἀλλὰ μοῦ ἐμφανίστηκε ὁ Χριστὸς καὶ μοῦ λέει: – Δὲ χάθηκε ὁ Σολομών, ὅπως ἐσεῖς νομίζετε. Παρασύρθηκε μὲν ἀπὸ τὶς παλλακίδες κι ἵδρυσε εἰδωλεῖα κι ἔκανε ἱερεῖς τῶν εἰδώλων ἀλλὰ ρητὰ δὲν μὲ ἀρνήθηκε. Κι ἐγὼ σὰν Θεὸς ποὺ εἶμαι καὶ σώζω ὅσους θέλω, πῆρα ὑπόψιν μου πὼς τόσα χρόνια βασανίστηκε καὶ στὸν Ἅδη καὶ τὸν ἔσωσα. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει σὲ μία ἐπιστολή του (Ἑβρ. 11, 32-33)· «ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ Γεδεών, Βαράκ τε καὶ Σαμψὼν καὶ Ἰεφθάε, Δαυΐδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν, οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν». Ὁ Σαμψὼν εἶχε πέσει σὲ σαρκικὴ ἁμαρτία μὲ τὴ Δαλιδά, μία εἰδωλολάτρισσα. Καὶ ὅμως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τὸν κατατάσσει μεταξὺ τῶν σεσωσμένων, γιατὶ δὲν ἀρνήθηκε τὴν πίστη του.
Ὁ Θεὸς θὰ κρίνει μὲ ἐπιείκεια τοὺς χριστιανοὺς ποὺ ἔχουμε ἀδυναμίες καὶ ἀγωνιζόμαστε καὶ μετανοοῦμε. Στὰ θέματα ὅμως τῆς πίστεως θὰ εἶναι πολὺ αὐστηρός. Δὲν θὰ σωθεῖ κανένας ποὺ θὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του. Ἔστω καὶ τὸ παραμικρὸ νὰ κάνει, τὴν παραμικρὴ παραχώρηση.
Παράνομα τὰ Παγκόσμια Συμβούλια Ἐκκλησιῶν
Λέει γέροντα μία μερίδα τοῦ κλήρου πὼς καλὰ κάνει ὁ Πατριάρχης καὶ κινεῖται μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀπέναντι στοὺς παπικούς. Γιατὶ ἂν ἑνωθοῦμε, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ρωμαιοκαθολικοί (τοὺς ὁποίους μερικοὶ ἤδη τοὺς θεωροῦν κατηχούμενους!) θὰ ἀναγνωρίσουν τὴν ὀρθότητα τῆς πίστεώς μας καὶ θὰ γίνουν ὀρθόδοξοι;
Τὸ εἴπαμε στὴν ἀρχή. Μπορεῖ ὁ Ἥλιος νὰ πάψει νὰ βγαίνει ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ νὰ πάει νὰ βγαίνει στὴ Δύση, μπορεῖ κάποτε νὰ γίνει αὐτό. Ὁ Πάπας ποτὲ δὲν θὰ ἀρνηθεῖ τὸ ἀλάθητο, τὸ πρωτεῖο, τὸ Filioque (Φιλιόκβε). Ποτὲ δὲν θὰ ἀκολουθήσει ἐμᾶς ὁ Πάπας, ἀλλὰ ἔχει ἀπαίτηση ἐμεῖς νὰ τὸν ἀκολουθήσουμε καὶ νὰ τὸν προσκυνήσουμε.
Τί λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὸν Τίτο; «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ» (Τίτ. 3, 10). Τὰ Παγκόσμια Συμβούλια Ἐκκλησιῶν ποὺ γίνονται εἶναι παράνομα, γιατὶ δὲν παίρνουμε ἐντολὲς ἀπὸ τὸν οὐρανό. Δὲν ἤξερε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τί ἔγραφε; Ἕνας αἱρετικὸς δὲν γυρίζει ποτέ, ἂν δὲν ἐπέμβει Θεὸς νὰ τὸν φωτίσει. «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ». Φεῦγε, παράτησέ τον. Μὴ ἀσχολεῖσαι μαζί του καὶ κάνε προσευχὴ νὰ τὸν φωτίσει ὁ Θεός.
Τὸ κοινὸν Ποτήριον
Γέροντα, ὅταν φτάσουμε στὸ κοινὸ ποτήριο, νὰ κοινωνοῦμε ἐμεῖς ἀπὸ καθολικοὺς καὶ οἱ καθολικοὶ ἀπὸ ἐμᾶς, ὅταν φτάσουμε στὸ σημεῖο νὰ γίνεται μνημόνευση τοῦ ὀνόματος τοῦ Πάπα στὶς ὀρθόδοξες Θεῖες Λειτουργίες, τότε τί πρέπει νὰ κάνουμε;
Θὰ χωρίσουμε ἀπὸ αὐτοὺς καὶ δὲν θὰ ἔχουμε καμιὰ ἐπικοινωνία μαζί τους, γιατὶ ἂν τοὺς ἀκολουθήσουμε, θὰ πᾶμε μαζί τους στὴν κόλαση.
Εὐχόμεθα νὰ εἶναι Ὀρθόδοξοι καὶ νὰ μὴ εἶναι Μασόνοι
Γέροντα πιστεύουν μερικοὶ ὅτι ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ οἱ ἄλλοι Πατριάρχες, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πολλοὶ Ἐπίσκοποι δὲν εἶναι Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι ἀλλὰ εἶναι Μασόνοι ὑψηλόβαθμοι καὶ δὲν πιστεύουν στὸ Θεό. Λένε, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι αὐτοὶ Ὀρθόδοξοι, ἀφοῦ ἀσυστόλως καὶ ἀδεῶς παραβαίνουν τοὺς Ἀποστολικοὺς Κανόνες, τοὺς κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν συνόδων, ἀπορρίπτουν καὶ ἀθετοῦν τὴ διδασκαλία τῶν μεγάλων πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας; Ἀναρωτιοῦνται μήπως τελικὰ δὲν πιστεύουν στὸ Θεό, στὴν ἀθανα ασία τῆς ψυχῆς, στὸν ἀόρατο κόσμο, τοὺς Ἀγγέλους καὶ τοὺς δαίμονες, στὴν Κόλαση καὶ στὸν Παράδεισο, στὴ μέλλουσα Κρίση καὶ ἀνταπόδοση; Μήπως ὅλα αὐτά τὰ θεωροῦν παραμύθια;
Εὐχόμεθα νὰ εἶναι Ὀρθόδοξοι καὶ νὰ πιστεύουν στὸ Θεό. Μακάρι νὰ μὴ εἶναι μασόνοι καὶ ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας, καὶ ἀντίχριστοι. Ἂν αὐτοὶ εἶναι ὄντως μασόνοι καὶ ἄθεοι καὶ ἄπιστοι μὲ τὰ ὑψηλὰ διάσημά τους, θὰ καταλάβουν τὰ φρικτότερα μέρη τῆς Κολάσεως.
Τὰ ἀπαισιώτερα καὶ τὰ πλέον ἀποτρόπαια ὀνόματα Ἀρχιερέων ποὺ γνώρισε ὁ κόσμος σὲ ὅλες τὶς προχριστιανικὲς καὶ μεταχριστιανικὲς ἐποχὲς ἐν τῇ ροῇ τῶν αἰώνων εἶναι δύο: Ἄννας καὶ Καϊάφας, Χριστοκτόνοι καὶ Θεοκτόνοι.
Ἀπευθυνόμενος κανεὶς πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸ πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο μὲ ἀμείωτο τὸ σεβασμὸ πρὸς τὸν πάνσεπτο Οἰκουμενικὸ Θρόνο, πηγὴ καὶ ἀμύντορα τῶν Ὀρθοδόξων δογμάτων μέχρι τὸ τέλος τοῦ 19ου αἰῶνος θὰ ἠμποροῦσε νὰ τοῦ εἰπεῖ:
Παναγιώτατε,
Οἱ λειτουργικὲς αὐτὲς φιέστες καὶ τὰ ὅσα ἀπαράδεκτα ὑπογράφονται ὡς συμφωνίες καὶ ὡς δῆθεν θεολογικὰ κείμενα, ὑπενθυμίζουν τὸ Ἰουδαϊκὸν Συνέδριον τοῦ Καϊάφα. Τὸ παράνομον ἐκεῖνο Συνέδριον εἰς τὸ ὁποῖον συνεφωνήθη ἡ Σταύρωσις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Πράγματι, βλέποντας κανεὶς καὶ μελετῶντας τὶς ὅλες κινήσεις, φέρει εἰς τὸν νοῦν του τὰ ὅσα, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἀναφέρει ἡ πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή: «Ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ παραδειγματίζοντας» (Ἑβρ. 6, 6). Τοῦτο, δηλαδὴ ἡ Ἀνασταύρωσις τοῦ Χριστοῦ συμβαίνει διότι ἂν καὶ ὑφίσταται ἡ πίστις εἰς τὴν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ, ὅμως ὅταν ἀλλοιοῦται ἡ ἀκριβὴς Δογματικὴ διδασκαλία, ὅπως αὐτὴ τὴν κατέχει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, τότε ἡ ἁπλὴ πίστις δὲν ὠφελεῖ καὶ δὲν ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν σωτηρίαν.
Καὶ ὁμολογουμένως ὁ Οἰκουμενισμὸς μὲ ὅλα του τὰ παρελκόμενα καταλύει τὴν Μοναδικὴ Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία διασφαλίζεται διὰ τῆς ἀκριβοῦς καὶ ἀναλλοιώτου Ὀρθοδόξου Δογματικῆς μας διδασκαλίας. Ἄλλωστε ὅπως γράφει καὶ ὁ Ἅγ. Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος στὴν καθολική του ἐπιστολή: «Σὺ πιστεύεις ὅτι ὁ Θεὸς εἷς ἐστι· καλῶς ποιεῖς· καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι» (Ἰακ. 2, 19).
Φέρεσθε ὡς σύγχρονοι «Ἄννες καὶ Καϊάφες». Στὶς φοβερὲς καὶ ἀντορθόδοξες ἐνέργειες, δηλώσεις σας κ.λπ., ποὺ ἐμεῖς ἀντιδροῦμε καὶ δὲν δεχόμεθα, φυσικά, ἐνῶ Ἐσεῖς δὲν διαρρηγνύετε τὰ ἱμάτιά σας, ὅμως ἄλλοτε ἱεροκρυφίως, ἄλλοτε φανερῶς, πιέζετε, ἐπιπλήττετε, ἀπειλεῖτε κ.λπ. ἡμᾶς τοὺς ὄντως Ὀρθοδόξους καὶ μᾶς ἔχετε βαπτίσει ἀντιοικουμενιστάς, φονταμενταλιστάς κ.λπ. Θέλετε δηλαδὴ νὰ συμφωνήσωμε καὶ νὰ ποῦμε «Ἆρον, ἆρον ἕνωσον ἡμᾶς, μὲ τὴν παπικὴν πλάνην» ὅπερ ἐστὶ Ἆρον, ἆρον Σταύρωσον Χριστὸν πάλιν καὶ πολλάκις.
Ὁ παπισμὸς ἰσχυρίζεται ὅτι δέχεται τὴν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀλλοίωση καὶ τὴν μὴ ἀποδοχὴ τῶν Δογμάτων στὴν οὐσία ἀρνεῖται καὶ ὑβρίζει τὴν Θεότητα. Ἐμεῖς δὲν συμφωνοῦμε καὶ δὲν πρόκειται νὰ δεχθοῦμε τὰ ὅσα πράττετε καὶ σχεδιάζετε.
Ἐμεῖς δεχόμεθα τὰς ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τὰς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων μας καὶ κηρύττουμε τὴν Μίαν Ἁγίαν Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.
Ορθόδοξος Τύπος, 16/1/2015.