Translate

Saturday, August 19, 2017

Ο Άγιος Πορφύριος συνομιλεί με τον Άγιο Γεράσιμο



Την ημέρα της εορτής του αγίου Γερασίμου ο Παππούλης ευρίσκετο κλινήρης, λόγω των πολλών ασθενειών του.
Ξαφνικά παρουσιάζεται ενώπιόν του, ολόσωμος, ο Άγιος Γεράσιμος! Οπότε, ο πατήρ Πορφύριος, που προηγουμένως δεν ήταν σε θέση να γυρίσει από το άλλο πλευρό, εξαιτίας των ισχυρών πόνων και της τρομερής σωματικής του αδυναμίας, εκτινάσσεται επάνω με τέτοια ευλυγισία και δύναμη, που θα την ζήλευε και ο καλύτερος παγκόσμιος πρωταθλητής, και με ιδιαίτερο σεβασμό, άρχισε να υποκλίνεται, να σταυροκοπιέται, να προσκυνά και να συνομιλεί, τετ-α-τέτ, με τον αγαπημένο του Άγιο Γεράσιμο, για πολλή ώρα.

Μια από τις γυναίκες, η οποία την ώρα εκείνη εκτελούσε την εθελοντική της «βάρδια», προς εξυπηρέτηση του Παππούλη, παρακολουθούσε άναυδη και σιωπηλή από απόσταση ολίγων μέτρων, όλα τα διαδραματισθέντα, χωρίς να μπορεί να δώσει καμμία εξήγηση! Γιατί έβλεπε τον Παππούλη να προβαίνει σε όλες τις προηγούμενες ενέργειες, αλλά δεν έβλεπε τον αποδέκτη των ενεργειών αυτών! Και έβλεπε και άκουγε τον Παππούλη, αλλά ούτε έβλεπε, ούτε άκουγε τον συνομιλητή του, που δεν ήταν άλλος από τον Άγιο Γεράσιμο, και κυριολεκτικά, είχε σαστίσει!

Όταν, ο πατήρ Πορφύριος, τελείωσε την... συνομιλία με τον θαυματουργό και προστάτη του άγιο Γεράσιμο, εφανέρωσε και διηγήθηκε τα πάντα στην έκπληκτη γυναίκα και της έδωσε εντολή να μην αποκαλύψει τίποτε απ’ όσα είδε και άκουσε, πριν αυτός κοιμηθεί τον ύπνον του Δικαίου!

Από το Βιβλίο ¨ Ανθολόγιον Θαυμάτων¨¨ Έκδοσις Ιερού γυναικείου Ησυχαστηρίου ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

Wednesday, August 16, 2017

Το Πνεύμα το Ορθόδοξον ( Ἅγιος Πορφύριος )

- Γέροντας: Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο. Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και διά την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και παθόντα και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς. Και ανελθόντα εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος.

Αυτόνε πιστεύομε. Λοιπόν, μέσα στην θρησκεία, λέει, ότι αυτός είναι ο ιδρυτής της Ορθοδόξου πίστεως και ότι όλες οι θρησκείες δεν είναι όσο είναι αυτή η θρησκεία. Μία θρησκεία μόνον είναι: Η Ορθόδοξος Χριστιανική θρησκεία και το πνεύμα αυτό το ορθόδοξον είναι το αληθές. Τα άλλα πνεύματα, είναι πνεύματα πλάνης και οι διδασκαλίες είναι μπερδεμένες.


Εδώ ο Θεός της Ορθοδόξου πίστεως είναι Θεός, που αν τον πούμε και αγάπη, όπως το λέει η Γραφή, πάλι το ίδιο είναι. Ο Θεός λέγεται αγάπη. Και όποιος έχει αγάπη είναι του Θεού. Ο Θεός λοιπόν πολλοί λένε «είναι αγάπη ο Θεός, καημένε, έτσι είναι ο Θεός». Μα είναι αγάπη ο Θεός. Αλλά ο Θεός δεν είναι μόνον αγάπη, είναι και δικαιοσύνη. Είναι και δίκαιος, δεν μπορεί ένανε κλέπτη, λωποδύτη, που ζει εις βάρος των άλλων, να τόνε θέσει σε μια κατάσταση.
Θα μου πεις μα, εφ' όσον είναι αγάπη; Όμως έτσι είναι η θρησκεία μας. Και έτσι πρέπει να είναι, για να ομολογήσουμε τις ιδιότητες του Θείου, πώς είναι. Αυτές είναι οι ιδιότητες του Θείου. Αλλά όμως δεν το ξεύρουμε: Ο Θεός μπορεί να τους βάλει όλους στον παράδεισο. Και όλων των θρησκειών να τους βάλει όλους. Αυτό όμως τα χαρτιά μας δεν το γράφουνε. Αλλά ούτε και πρέπει εμείς να το πιστεύουμε. Έστω αν ο Θεός όλους μπορεί να τους πάρει ως παιδιά του. Με ακούεις;
- Συνομιλητής: Μάλιστα, Γέροντα, μάλιστα.


- Γέροντας: Έτσι πιστεύουμε. Μα θα πεις, γιατί να μην το πούμε ότι όλοι είμαστε παιδιά Του; Όχι! Δεν μπορούμε εμείς να το πούμε αυτό. Έτσι πρέπει να το έχουμε μέσα μας. Άλλο τι θα κάνει ο Θεός εις την δευτέρα Παρουσία. Εμείς δεν θα το βάλουμε από τώρα, για να τα έχουμε όλα ίσωμα. Πρέπει να το έχουμε έτσι μέσα μας. Έτσι έρχεται. Μα θα πεις: «είναι ανθρώπινο». Έ, έτσι το καταλαβαίνουμε, έτσι μας το δίνει η Γραφή, να το καταλαβαίνουμε έτσι. Το πώς θα είναι ο Θεός δεν μας λέει, πώς θα είναι. Κανένας δεν μπορεί να καταλάβει πώς είναι ο Θεός.
- Συνομ.: Μάλιστα, Γέροντα.
 
- Γέρ.: Λοιπόν εγώ έτσι πιστεύω τα πράγματα (...) Εάν με μπερδέψετε εσείς τι θα κάνω εγώ;
- Συνομ.: Γέροντα, εμείς μπορούμε να σας μπερδέψουμε;
 
- Γέρ.: Αυτοί είναι θρήσκοι. Λοιπόν θα ρωτήσουνε απ’ εδώ, απ’ εκεί, θα πούνε τι είναι αυτά τα παιδιά; Να, είναι εκεί πάνω. Μάς δώσαν το τηλέφωνο τους. Α, πα, πα, αυτά ανακατεύονται με γκουρούδες και με γιόγκιδες και με αυτό και κηρύττουν τέτοια πράγματα! Και προσηλυτίζουν. Και αυτά λέει ο γέροντας. Α, είναι τού γέροντα παιδιά. Πω, πω, Θεέ μου!
- Συν.: Το ξεύρω, Γέροντα, όχι!


- Γέρ.: Ναι, το ξεύρεις για! μακάρι να το ήξευρες. Και γι' αυτό το σκοπό, επειδή εγώ είμαι γέροντας, πρέπει να είμαι ειλικρινής. Έχω τόσο κόσμο. Δεν ξεύρεις όλος, όλος ο κόσμος εδώ στο τηλέφωνό μου, να έρθεις από όλα τα βασίλεια του κόσμου μου τηλεφωνούν. Την νύχτα, ότι ώρα να 'ναι. Απ' όλα τα βασίλεια. Τι Νότιο Αφρική, Κεϊπτάουν, Γιοχάνεσμπουργκ, Αμερική, Καναδά, ξεύρω κι εγώ... Απ' όλον τον κόσμο. Και ν' ακουστεί ότι είμαι κι εγώ, έχω ελεύθερο πνεύμα και παραδέχομαι όλες τις θρησκείες; Όχι, δεν παραδέχομαι. Όποιος να μου πει, και ένας άγγελος να έρθει να μου πει: «έτσι είναι όπως πιστεύει ο τάδε», «όχι» θα του πω. «Λες ψέμματα, δεν είσαι πνεύμα αγαθόν. Είσαι πονηρόν πνεύμα και λες αυτό.» Έτσι θα τού πω εγώ τού αγγέλου, δεν θα τον πιστέψω. (...)
Δεν το θέλω βέβαια να προπαγανδίζετε στον έναν και στον άλλον και να λέει: «οι θρησκείες όλες είναι μία Δεν έχουνε (διαφορά), του Θεού είναι, σε οποία θέλεις πηγαίνεις. Και όποιο Θεό θέλεις προσκυνάεις». Δεν τα θέλω εγώ αυτά, δεν μπορώ. Είναι έτσι το πνεύμα μου. (...)
Εγώ έχω κάνει στην έρημο, έχω αγωνιστεί, έχω νηστείες, κακουχίες, αγρυπνίες, γυμνότητα, με παλιόρουχα, με, και όλα αυτά για την αγάπη του Χριστού. Και ζούσα μέσα σε αγίους ανθρώπους. Αλλά Ορθοδόξους Χριστιανούς. Κατάλαβες;
Δεν μπορώ, εγώ έχω καταλάβει την Ορθοδοξία, έτσι είναι. Και διάβολος υπάρχει και όλα όπως τα γράφει η Γραφή υπάρχουνε. Και διάβολος και κόλαση και όλα. Όμως τι ωραία που τα τοποθετεί και πως ικανοποιείται και το... αυτό το αίσθημα της δικαιοσύνης που λέμε. Ιδιότης της δικαιοσύνης τού Θεού. Να ιδής ότι πιστεύουμε στο διάβολο. Λέμε ότι υπάρχει διάβολος και όντως υπάρχει. Είναι το αντίθετο πνεύμα.
Λοιπόν, και τι κάνει η θρησκεία μας; Έρχεται... Μ' ακούς;
- Συν.: Ακούω, Γέροντα.


- Γέρ.: Έρχεται (όταν διαβάσεις την Γραφή) και λέει ότι: «παιδιά μου, προσέχετε. Πρέπει να φροντίσουμε να προσκολληθούμε στο Χριστό και να γίνουμε άγιοι. Και να μπούμε μέσα στην εκκλησία του και όλοι μέσα στην εκκλησία του να γίνουμε ένα σώμα. Όλοι δηλαδή οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Και όταν αυτό κατορθώσουμε, τότε για μας, που θα κατορθώσουμε να μπούμε στην εκκλησία, δεν υπάρχει, για μας, ούτε θάνατος, ούτε κόλαση, ούτε διάβολος...» Το λέει μέσα το ευαγγέλιο. Το έχεις βρει;

Δεν το βρίσκουνε. Υπάρχει, αλλά πρέπει να έχεις έτσι το πνεύμα τού Θεού για να το καταλάβεις. Κάι έρχεται λοιπόν και σε πηγαίνει, πιστεύεις ακριβώς όπως είναι, ότι δεν υπάρχει θάνατος. Δεν σου αρέσει αύτη η θρησκεία;
- Συν.: Μ' αρέσει, Γέροντα, πως δεν μ' αρέσει; 
 Αλλά αισθάνομαι ότι όταν έχουμε αγάπη καταλαβαίνουμε και τους άλλους. Δεν θεωρούμε ότι οι Μουσουλμάνοι είναι άπιστοι.
 
- Γέρ.: Μωρέ, καλά, αυτό θέλω να πω. Τους καταλαβαίνουμε και βλέπουμε, αλλά λέμε: είναι άπιστοι. Δεν πιστεύουνε στον αληθινό Θεό. Καταλάβατε; Ο άνθρωπος έχει φτιάξει πολλούς θεούς, και οι θεοί είναι πάρα πολλοί. Ακόμη και αυτοί οι άσωτοι, οι άθεοι και αυτοί πιστεύουνε στον θεό, δηλαδή στο θεό όχι στον αληθινό. Πιστεύουνε εις την σάρκα, εις τα πάθη, εις το αυτό, στην ύλη, στο..., όλοι κάτι, παρ' όλο ότι λένε δεν υπάρχει Θεός, όλοι όμως κάτι λατρεύουνε. «Ώι τις ήττηται τούτω και δεδούλωται». Έχει να πει, σ' αυτό που λατρεύει κανείς σ' αυτό δουλεύει. Δηλαδή είσαι πόρνος, είσαι, ε, άνθρωπος της σαρκός, ε, δουλεύεις για την σάρκα, για την ύλη. Κατάλαβες;
- Συν.: Έτσι είναι.


- Γέρ.: Είναι σύστημα ολόκληρο. Πρέπει να το μελετήσεις και μην με επιπολαιότητα λες λόγια, που δεν είναι (σωστά). Δεν μπορούμε να πούμε τι λέει ο ένας και ο άλλος, δεν μπορούμε. Πρέπει να ιδούμε που είναι η αλήθεια και η αλήθεια είναι στην Ορθοδοξία. Εγώ την έχω ζήσει και την ξεύρω με την χάρη τού Θεού. Και έχω ζήσει μέσα σε αγίους ανθρώπους, που πέφτουνε στο πνεύμα αυτό της αληθείας. Υπάρχουν πολλά φώτα, που βλέπει κανείς και εντυπωσιάζεται, μα ένα είναι το Φως το αληθινόν.
Πρέπει να τα σκεφτούμε αυτά. Κι' αν πεις: «μα πλανάσαι!.» Μωρέ, σε τέτοια πλάνη μακάρι να πάει όλος ο κόσμος. Και να φαντάζονται και να σκέπτονται τον Θεό, όπως τον σκέπτομαι εγώ. Άλλο, ότι δεν έχω γίνει ακόμα όπως πρέπει. Όμως αγωνίζομαι και θέλω (...)
Υπάρχει άλλο πνεύμα, που λέγεται πονηρό, που θα φροντίσει και θα πει:
«Θα τον κάνω εγώ αυτόν τον γέρο, θα τον εξευτελίσω, όχι, όλος ο κόσμος τρέχουνε εκεί πέρα, και γίνονται καλά και μαθαίνουνε τούτο και εκείνο!.» Είναι, υπάρχει κακό πνεύμα.
- Συν.: Το ξεύρω, Γέροντα.
 
- Γέρ.: Ναι. Μπορεί αυτό αύριο να καταργηθεί. Μα θα καταργηθεί μια μέρα που θα τελειώσουνε τα πάντα και θα πάμε σε μια νέα κτίση, όπως πιστεύει δηλαδή η θρησκεία μας. Άμα θέλετε να τα πούμε από λίγα, από λίγα να τα μελετήσετε, να σκεφθείτε, και θα δείτε ότι αξίζει να λατρέψει κανείς τον μόνον αληθινόν Θεόν. Τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.
Δεν μπορεί καθένας να λέει: «Είμαι απεσταλμένος του Θεού και εγώ φέρνω μια νέα αλήθεια που ταιριάζει σήμερα στον κόσμο.» Οι αλήθειες τού Θεού, όπως τις έχει πει, από την αρχή, αυτές είναι. Δεν υπάρχουνε άλλες αλήθειες, νέες, επειδή ο κόσμος προόδεψε και η επιστήμη και οι άνθρωποι πήγανε στα άστρα!
Κατάλαβες;
- Συν.: Μάλιστα, Γέροντα.


- Γέρ.: Αν πάει κανείς στ' άστρα και πει: «Και εκεί πάνω υπάρχουνε άνθρωποι..» και τους δούμε, δεν θα χαλάσει εμένα η σκέψις μου, θα πω κι εκεί πάνω είναι ο Χριστός, κι εκεί είναι ο Θεός. Έχει πάει κι εκεί. Έχεις ακούσει που λέμε: ο βασιλεύς των ουρανών;
- Συν.: Ναι, Γέροντα.
 
- Γέρ.: Ο βασιλεύς των ουρανών είναι το Άγιον Πνεύμα και εμείς μέσα στην εκκλησία μας, έτσι αρχίζομε τις τελετές και τις θυσίες. Λέμε, πώς το λέμε: «Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον έν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος.»
Και πάτε με την Ορθοδοξία, ρε παιδιά. Καλά είστε, σας αγαπάω. Θα πεις: γιατί μας μαζεύεις απ’ εκεί; Να! το 'φερε του Θεού να έρθετε κοντά μου. Όμως εσείς κλωτσάτε: «Ο Σάι Μπάμπα, ο τάδε και ο τάδε όλοι είναι καλοί και ο Μωάμεθ καλός και τούτος καλός, και εκείνος καλός.» Κατάλαβες;

Μα θα πεις: θα τους μαχόμαστε; Μα ποιος τους μάχεται, μωρέ; Η θρησκεία μας κανέναν δεν μάχεται. Δεν βλέπεις που εμείς, που τόσο πολύ έτσι, ούτε πάμε να ψηφίσουμε, ούτε έχουμε κόμματα, προσευχόμαστε για όλους; Γιατί να μην πλησιάστε στην εκκλησία; Βρε, τάδε, βάλε μυαλό βρε, μη βλέπεις εκεί πέρα.

Πήρε και κάποια κυρία και διάβασε το Ψαλτήρι, που λέει: «Πρόσθες αυτοίς κακά, Κύριε, πρόσθες αυτοίς κακά, τοις ενδόξοις της γης.» Μου λέει: «τι είναι αυτά, μωρέ, μπορεί να τα πει ο Θεός;» Της λέω: «αυτό, ρε, το ψαλτήρι έχει γραφτεί σε άλλη γλώσσα.» Και η νοοτροπία που αυτοί την μετέφρασαν έτσι είναι: «Θεέ μου, κάν' τους όλους καλούς, διαπαιδαγώγησέ τους, φερτούς στο δρόμο σου».
- Συν.: Μάλιστα, Γέροντα
 
- Γέρ.: Μόνον το ευαγγέλιο είναι τόσο καθαρό και ωραίο. Τα άλλα είναι έτσι δύσκολα. Πρέπει να έχεις πνεύμα Θεού να τα εξηγήσεις. Τα πήρε αυτή, τα παίρνεις εσύ, σου λέει: «Κόλασις, διάβολος, αυτά όλα πα! πά! πά! τι λες μωρέ, που θα πιστέψω εγώ στο διάβολο; Τι είναι αυτά τα πράγματα, αυτά είναι γελοία».
Κι' όμως ρωτάς εμένανε και σου λέω: Υπάρχει διάβολος. Μα θα πεις: Τώρα μας είπες ότι δεν υπάρχει. Μα πρέπει εμείς να πάμε εκεί, σ' αυτό το σημείο, με την χάρη τού Θεού που θα καταργηθεί για μας ο διάβολος και ο θάνατος και η κόλαση. Και μπορούμε να ζούμε έπειτα μέσα εις την χαρά τού Θεού, και ποτέ να μην σκεπτόμαστε τον θάνατο. Και να έρθεις στο τέλος της ζωής σου, και να είναι το πόδι σου μέσα στο λάκκο. Εσύ μπορεί να φυτεύεις συκιές, καρυδιές, κυπαρίσσια, να φτιάχνεις περβόλια για τους συνάνθρωπους σου, να φτιάχνεις εκκλησίες και να είναι το ένα σου ποδάρι μέσ' στο λάκκο.
Γιατί τα κάνεις αυτά; Από την αγάπη. Πιστεύεις ότι δεν υπάρχει θάνατος και θέλεις και οι συνάνθρωποί σου, που θα έρθουνε πάλι εδώ, να βρούνε κάτι, να γίνουνε καλοί, να μη γίνουνε κλέφτες και κλέβει ο ένας τον άλλον. Γι' αυτό φυτεύεις και τα φρούτα και τα καρύδια και τα σύκα. Γι' αυτό φτιάχνεις και εκκλησία και όλα. Από αγάπη. Δεν είναι να πας, στον Τούρκο να τον σκοτώσεις γιατί είναι Τούρκος; Ε, εκείνο είναι ανθρώπινο, το κάνει η ανάγκη. Μα θα πεις: Γιατί να γίνεται πόλεμος; άμα κάνουμε αυτό το πράγμα, και έχουμε μια θρησκεία, δεν θα μαλώνουμε, δεν θα κάνουμε πολέμους, θα λείψουνε όλα.
Έτσι λένε μα, έτσι δεν είναι: τι να την κάνεις; (τη μία θρησκεία). Εμείς εδώ, οι Έλληνες έχουμε μία θρησκεία. Είμαστε χριστιανοί, αν υπάρχει από κανένας ξένος, είναι λίγοι, όμως βλέπεις σήμερα πώς αλληλοτρωγόμαστε και έχουμε χίλια κόμματα. Και από μας τους Έλληνες, τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, γίνανε και άθεοι και ξεύρω εγώ. Μόνο η θρησκεία τού Χριστού ενώνει και όλοι πρέπει να προσευχόμαστε να έρθουνε σ' αυτή τη θρησκεία. Έτσι θα γίνει ένωσις, όχι με το να πιστεύεις ότι όλοι είμαστε το ίδιο και ότι όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο. Δεν είναι το ίδιο.


- Συν.: Όλες οι θρησκείες όμως δεν διδάσκουν την αγάπη, Γέροντα;
 
- Γέρ.: Μωρέ, ποια αγάπη διδάσκουνε; Ρε κουτέ! Βρε σώπα βρε! την αγάπη την αληθινή, είναι η αγάπη του Χριστού. Μη νομίσεις οι γονείς που αγαπούν τα παιδιά τους.
- Συν.: Εμείς που έχουμε γεννηθεί κάτω απ’ αυτούς τους κραδασμούς.
 
- Γέρ.: Βρε άσ' τους κραδασμούς του Σάι Μπάμπα! Άστα αυτά, αυτά δεν είναι έτσι, είναι διαφορετικά. Όπως τα λέει εδώ πέρα, αυτή είναι η αλήθεια. Δεν είναι έτσι, κόρη μου. Λάβετε τα μέτρα σας και μίλησε και στα παιδιά. Και να βρεις και την κυρία τάδε να της πεις: «Μωρέ, έτσι λέει ο γέροντας.» Τι είναι αυτά που λέει (αυτή);
- Συν.: Όχι το ξεύρει κι εκείνη.
 
- Γέρ.: Δεν ξεύρω πρέπει να γίνουμε Χριστιανοί. Άστονε τον Μπάμπα. Μπορεί και αυτόνε να τον φωτίσει ο Θεός να γίνει χριστιανός. Και τότε να πάρει το πνεύμα του Θεού και να κηρύξει το Χριστιανισμό, που ξεύρεις; Ξεύρεις πόσοι την έχουνε πάθη έτσι; Άμα είναι πνεύμα αγαθόν... Κι ο Θεός είναι ο πανταχού παρών. Είναι ο νους ο υπέρτατος, που τα πάντα γνωρίζει, - μη μου μιλάεις - , ο Θεός γνωρίζει και κανονίζει, αλλά δεν φαίνεται. Διότι όταν φανεί και κοιτάζει να στρώσει τον έναν και τον άλλονε, τότε ο ίδιος φεύγει από τον δρόμο που έχει χαράξει. Το χάραγμα είναι αυτό: Ότι ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να διαλέξει το ένα ή το άλλο. Εν τη ελευθερία του. Κι αυτή η ελευθέρα βούλησις είναι που ο Θεός σέβεται. Σέβεται τον άνθρωπο δεν μπορεί να τού πει: «Ε! που πάς; Έλα εδώ». Και εσύ θα πεις: Ένας που κάνει ένα φόνο και βασανίζει έναν άλλονε, είναι τού Θεού άνθρωπος; Μπορεί να είναι τού Θεού άνθρωπος, αλλά το πνεύμα που τον κατέχει και κάνει αυτό το κακό είναι τού διαβόλου. Δεν είναι το αγαθόν πνεύμα τού Θεού. Ελάτε ρε, να τα πούμε.
- Συν.: Ναι, Γέροντα


- Γέρ.: Είμαι αγράμματος, μη νομίζετε, δεν έχω πάει σε σχολεία, έχω μεγαλώσει μέσα στην έρημο και έχω κάνει υπακοή σε δύο γέροντες σεβαστούς. Θα μου πεις: Πες μας! μα έχω και το άλλο βρε τάδε, δεν μπορώ να μιλήσω. Είμαι γέρος 90 χρονού και κουράζομαι. Καμιά φορά όταν ξυπνήσω, να τώρα έχω ξυπνήσει από κάποιο ύπνο - επειδή ήμουν άγρυπνος την νύχτα - και έχω λίγο κουράγιο και μιλάω. Για σκέψου, τάδε μου...

Διάβασε, μπρε, το ευαγγέλιο, διάβασ' το πολλές φορές. Δεν μπορείς να πεις το διάβασα. Το ευαγγέλιο έχει θησαυρούς και λύει όλα τα προβλήματα. Είναι φιλοσοφία, όντως φιλοσοφία. Είναι φιλοσοφία, εξ αποκαλύψεως φιλοσοφία. Είναι η ανωτάτη φιλοσοφία.
Άσε ο κόσμος τώρα που προσπαθεί να ριχτεί προς την ύλη. Να περιφρονήσει το πνεύμα, να περιφρονήσει τις αξίες. Όλες αυτές τις αξίες σιγά, σιγά, με την Χάρη τού Θεού, τις έφτιαξε ο άνθρωπος, τις έφτιαξε ο άνθρωπος με την βοήθεια τού Θεού. Την οικογένεια και όλα αυτά τα καλά και ωραία.
Άμα τα περιφρονήσουμε η γη εδώ, η ζωή μας, γίνεται χάος. Γίνεται κόλασις. με ναρκωτικά, μ' αυτό... Αρχίζει ο άνθρωπος να κοιτάζει την ηδονή, να θέλει να ικανοποιείται έτσι.. Να! Δεν βλέπεις τα παιδιά που αυτοκτονούν και τρελαίνονται; Δεν πας στα ψυχιατρεία να δεις παιδάκια, 15-16-20 χρονών, 25 - 30, που βασανίζονται!
Θα μου πεις να: «Γιατί δεν τα βλέπει ο Θεός;» Μα αυτά είναι, τα βλέπει ο Θεός. Αλλά ο Θεός δεν μπορεί να επέμβει. Μπορεί όμως, με το σχέδιο τού Θεού, να έρθει, να έρθει ώστε οι άνθρωποι ν' αποκτήσουν μία επίγνωση, να ιδούνε το χάος ολοζώντανο μπροστά τους, να πούνε: Έ! Πέφτουμε στο χάος, χανόμαστε. Όλοι πίσω, όλοι πίσω, γυρίστε πίσω, πλανηθήκαμε. Και να έρθουνε πάλι στο δρόμο τού Θεού και να λάμψει η Ορθόδοξος πίστις.
Αυτό εμείς επιδιώκουμε και έτσι θέλουμε τα πράγματα σιγά-σιγά να γίνουνε με την χάρη του Θεού. Ο Θεός εργάζεται μυστικά, δεν θέλει να επηρεάσει του ανθρώπου την ελευθερία, τα φέρνει έτσι και σιγά-σιγά-σιγά πάει ο άνθρωπος εκεί που πρέπει. Να, αυτά είναι της στιγμής πράγματα που σου λέω.
- Συν.: Το ξεύρω, Γέροντα


- Γέρ.: Ναι αλλά, πρέπει να, και εμένα να μου δώσει δύναμη ο Θεός να σας τα πω καμμιά φορά. Δεν γίνεται τίποτα με εκείνα. Εκείνα έχουνε ταχυδακτυλουργίες και τα τοιαύτα. Κι αυτές οι... και όλα. Εμείς στην θρησκεία μας τα έχουμε όλα. Κατάλαβες;
- Συν.: Ναι, Γέροντα.
 
- Γέρ.: Όλα. Και υλοποιήσεις και όλα μεσ' στους αγίους μας. Αλλά οι υλοποιήσεις είναι δύο ειδών: Είναι η κακιά και η καλή. Κατάλαβες;
 
- Συν.: Μάλιστα.
 
- Γέρ.: Βέβαια μπορεί ένας να κάνει προσευχή, που οι άλλοι δεν έχουνε λάδι και βασανίζονται γιατί τους έχει λείψει το λάδι, ν' ανοίξει τα χέρια του και να γεμίσουν τα κιούπια με λάδι. Ε, μπορεί και ένας γκουρού να κάνει κάτι άλλο, μια άλλη υλοποίηση, αλλά δεν είναι η ίδια. Δεν είναι τού αγαθού πνεύματος. Γιατί όπως είπαμε υπάρχει και το κακό. Και το κακό έχει την δύναμη να δώσει στον άνθρωπο, που το πιστεύει το κακό, που ζει το κακό, έχει την δύναμη να τού δώσει να το κάνει Γι' αυτό υπάρχουνε και διάφοροι, μάγοι, γκουρούδες, φακίρια και ξεύρω κι εγώ.
- Συν.: Έτσι είναι, Γέροντα
 
- Γέρ.: Είναι τού κακού πνεύματος.
- Συν.: Και εμείς οι άνθρωποι πως μπορούμε να καταλάβουμε;
 
- Γέρ.: Ε! Να! Να μελετήσουμε το ευαγγέλιο. Πάρε μελέτα, ενώ λέεις ότι όλα ίσωμα είναι, όλα το ίδιο είναι, ο Θεός είναι αγάπη, διάβασε το ευαγγέλιο, μάθε το καλά και όπου έχεις απορίες, έλα να σου το πω εγώ, ο αγράμματος, ο ταπεινός. Δεν λέω εγώ ότι είμαι χριστιανός, δεν λέω ότι είμαι ορθόδοξος. Επιθυμώ, θέλω, αγωνίζομαι, προσπαθώ, μα δεν έχω γίνει Χριστιανός Ορθόδοξος. Έτσι είναι το αίσθημά μου και είναι αληθινό. Θέλω. Με παρεξηγείς σ' αυτό που λέω;
- Συν.: Γέροντα, λες όλες τις αλήθειες.


- Γέρ.: Ναι αλλά ευχαριστούμαι τόσο πολύ. Ναι, αλλά εγώ τις αλήθειες, εγώ τις πιστεύω έτσι, έτσι. Ένας άγγελος να έρθει να πει: «τι λες, βρε γέρο; Δεν είναι έτσι. Όλες οι θρησκείες είναι του Θεού και όλοι οι γκουρούδες και οι γιόγκιδες και οι φακίροι και οι μάγοι και οι επαοιδοί είναι του Θεού.» Ναι του Θεού είναι ως άνθρωποι, αλλά τα έργα τους είναι του διαβόλου.
- Συν.: Μάλιστα, Γέροντα
 
- Γέρ.: Συγχώρα με που σου μιλάω έτσι. Παιδιά, καλά παιδιά και είστε καλά παιδιά, και ήσυχα παιδιά. Αλλά τι να το κάνω; Κι όποιος είναι καλός και ήσυχος είναι και στην αλήθεια; Πολλές φορές άνθρωποι που τους βλέπουμε να είναι ήσυχοι και όμως δεν είναι έτσι. Πρέπει να έρθετε να τα πούμε αυτά. Δεν μπορώ τώρα, τι να σου πω; Πρέπει να διακόψουμε. Ξεύρεις πόσο λυπάμαι; Αν ήξευρες πόσο σε αγαπάω... πολύ, πάρα πολύ. Θα μου πεις: Γιατί δεν εύχεσαι στον Θεό να μας φωτίσει; Εύχομαι, αλλά δεν είμαι τόσο δυνατός. Και εγώ, και εσείς ίσως να επιμένετε, εις το αυτό. (στις απόψεις σας) Και εις τον Θεό δεν ξεύρω τι σάς φυλάει; Όμως εδώ είναι η αλήθεια. Πρέπει να την μάθετε. Πρέπει να διαβάσετε καλά, και άμα σας πει το πνεύμα: «Ψεύτικη θρησκεία είναι αυτή.» τότε να την αφήσετε, να πάτε με τον Σάι. Τι λέει ο Σάι, ο νέος απεσταλμένος του Θεού, που φέρνει την νέα αλήθεια, που αυτή ταιριάζει τώρα στον κόσμο; Να έχουμε ελευθερία, ο Θεός είναι αγάπη, δεν υπάρχει φόβος πουθενά. Πάρε κορίτσια γλέντησε.
- Συν.: Όχι, Γέροντα, είναι πολύ αυστηρός, πάρα πολύ αυστηρός είναι.
 
- Γέρ.: Μπορεί να είναι. Αλλά πρέπει να τα ιδούμε. Να, καλά, μωρέ τάδε, δεν τα καταλαβαίνεις τα λόγια μου τώρα. Άστο.
- Συν.: Καταλαβαίνω, Γέροντά μου, καταλαβαίνω...
 
- Γέρ.: Ναι, το ξεύρω εγώ μωρέ, το ξεύρω τι... (καταλαβαίνεις)
- Συν.: Δεν υπερασπίζω κανέναν.
 
- Γέρ.: Μα εγώ ξεύρω με την χάρη του Θεού τώρα, εάν ο Σάι είναι ή ο άλλος είναι έτσι. Κατάλαβες; Τέλος πάντων. Μωρέ, έχουμε μασώνους, έχουμε διάφορα πράγματα, που τα πιστεύουνε όλα και πηγαίνουνε με τον σατανά, και κάνουνε σατανικές εκδηλώσεις και μυστηριώδη πράγματα, διότι υπάρχουνε, υπάρχει σατανάς, και υπάρχουνε μυστηριώδη πράγματα, κακά δηλαδή. Σ' αφήνω τάδε μου και εύχομαι στον Κύριο να σε φωτίσει. Θέλουνε συζήτηση εν πάση περιπτώσει, σ' αφήνω και εύχομαι ο Θεός να μας φωτίσει όλους, να τον γνωρίσουμε και να τον αγαπήσουμε. Έτσι εύχομαι, άντε καλημέρα.
- Συν.: Ευχαριστώ, Γέροντα μου.
 
- Γέρ.: Συγχώρα με αν σε στεναχώρεσα. Έτσι μου ήρθε, νομίζεις πως...
- Συν.: Πώς το λες, Γέροντα; Και όταν μαλώνεις ακόμα είναι βάλσαμο στην ψυχή.
 
- Γέρ.: Μα όλα γίνονται άγια όταν υπάρχει η χάρις. Άντε καλημέρα, καλημέρα, καλημέρα ο Θεός μαζί μας.
- Συν.: Ευχαριστώ, Γέροντα μου.
 
- Γέρ.: Εύχομαι ταπεινά.
- Συν.: Ευλόγησον.

Ἅγιος Πορφύριος

Saturday, August 12, 2017

Spiritual Life of a Couple



A common issue in a couple relationship is about their spiritual life. One can be very spiritual following the way of life prescribed for Orthodox Christians and the other not making any attempt to follow the practices of the Church. If not dealt with carefully this can become a source of great conflict.

The advice that is most commonly given is to first of all have love and do not judge. With love, pray for the one who is not now interested in spiritual matters.

Here is advice from Elder Paisios (Editor’s note – now Saint Paisios of Mount Athos. Elder Paisios was canonized by the Ecumenical Patriarchate January 13, 2015. ) when asked about this by a woman concerned about her husband:


Entrust him to Christ and pray that his heart be softened. Eventually little by little, Christ will descend in his heart, and he will start speculating. As soon as his heart is somewhat softened, then she can ask him, for example, to drive her to church. She shouldn’t say to him, “Come to church with me,” but “Can you please take me as far as the church?” If he takes her all the way to the church, then he might say to himself, “I’ve come this far; why don’t I go inside and light a candle?” In this way, little by little, he may make progress.

With prayer and kindness coupled with patience you can lead your spouse to open their heart to a more spiritual way of living. If you do not approach this with love and tenderness then their heart will be hardened and your relationship potentially damaged. By seeking to discover the little nudges you can provide you can lead your spouse in the right direction. But you have be clever so that your nudges do not become nagging.

Your spiritual father can also be of help. He can help you develop your own spiritual life so that your goodness will be transferred to your spouse.

Elder Paisios points out that women tend to be pious by nature. But once a man becomes interested in his spirituality, not even his wife can keep up with him. Then the wife must be careful not to become envious of his progress. If she begins to complain about all his spiritual endeavors and calls him a monk or priest in protest, then the man needs to tread very carefully. The aim is to grow together, but you will not always be on the same step.

If a difficulty arises in this case here is what advice Elder Paisios gives to the husband,


To keep the family from falling apart I advise the husbands, “When the right moment comes, tell your wife: ‘If I go to church and pray a little and do some prostrations, or if I read a spiritual book, I’m not doing this out of an abundance of devotion, but only as a means of self-restraint, to keep me from being led astray by our wretched society and getting involved with bad company.'” If the husband handles it carefully then the wife will be happy and may even go on to outdo her husband spiritually. But if he is careless and insensitive, he’ll crush her…

For many years in my own life it was my wife who was interested in spiritual matters and insisted on going to Church regularly. I would find excuses to not go. But, thank God, she was patient and prayed for me. Eventually Christ got hold of me and I could not get enough. I read everything, I went to church regularly, I prayed daily, I sought counsel from a spiritual father frequently. Then I became worried that my wife was not showing the same interest as I now felt. Somehow God gave me the insight to understand that we must walk this path together and that we would not always be on the same step along this long path. So instead of going my own way, I sought ways to involve her in my efforts and was careful not to judge, but to appreciate how she led me to what now gave me great inner joy. Through God’s guidance we have continued to walk a path together. We pray together, we go to services together, we share what we are reading. We have found that an active spiritual life nurtures our love for each other. We still have our arguments but they do not last long.

The challenge for all couples is to seek a shared path realizing that this may take many years to achieve but with sincerity on the part of either one of the couple, the other will be brought along with them and may eventually surpass them. It then becomes a beautiful dance where each leads the other at different times. This is the way we have been able to grow old together. 
 
http://www.pravmir.com/spiritual-life-couple/

Tuesday, August 8, 2017

Μοναχὴ Πορφυρία - Ταξιδεύοντας στὰ τείχη τῆς πόλης







Ἡ Μοναχὴ Πορφυρία γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε στὸν Πειραιᾶ. Ἄσκησε κατὰ καιροὺς διάφορα ἐπαγγέλματα. Ἐπὶ δέκα χρόνια ἐργάστηκε ὡς ὁδηγὸς ταξὶ στὴν Ἀθήνα καὶ στὸν Πειραιᾶ. Γνώρισε τὸν σύγχρονο ἐνάρετο καὶ ἔνθεο Γέροντα Πορφύριο ἀπὸ βιβλία σχετικὰ μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία του. Αὐτὴ ἡ γνωριμία τὴν ἔφερε πιὸ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ τὴ συνειδητὴ χριστιανικὴ ζωή. Μὲ δυνατὴ πίστη καὶ βαθιὰ ἀγάπη στὸν Θεὸ ἔβαλε στόχο τὴ δόξα Του καὶ τὴ σωτηρία τῶν συνανθρώπων της. Ἔτσι τὸ ταξί της ἔγινε ἕνας σύγχρονος ἄμβωνας, ποὺ ὁδήγησε πολλοὺς σὲ ἀλλαγὴ ζωῆς, στὴν εὐλογημένη ἀλλοίωση. Τὰ τελευταῖα χρόνια περιεβλήθη τὸ ταπεινὸ μοναχικὸ τριβώνιο, μὲ διπλὸ σκοπό: νὰ ἀγωνιστεῖ ἀπερίσπαστη γιὰ τὴ σωτηρία της καὶ νὰ διακονήσει τὸν σύγχρονο δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο.

πηγη : https://www.youtube.com/watch?v=hNlBzqH3-Xk&feature=youtu.be

Thursday, August 3, 2017

Homily on Honesty

The wise man who has knowledge lives according to the truth through a totally honest life. Honesty means first of all, to speak the truth and never to “bear false witness” (Ex 20.16).

There are six things which the Lord hates, seven which are an abomination to Him: haughty eyes, a lying tongue and hands that shed innocent blood, a heart that devises wicked plans, feet that make haste to run to do evil, a false witness who breathes out lies, and a man who sows discord among brothers (Prov 6.16–19; cf. 11.1, 12.17, 17.4, 21.28, 25.14, 18).

This basic scriptural teaching is also that of the apostles.

For we pray to God that you may not do what is wrong . . . but that you may do what is honest . . . for we cannot do anything against the truth, but only for the truth (2 Cor 13.7–8).

Honesty also means to act truly and openly, without pretense, or the presentation of a false image of oneself. It means, in a word, not to be a hypocrite.

Above all things, Christ the Lord hated and condemned hypocrisy, lying and deceit. He accused the devil himself, first and foremost, of being a deceiver and liar, pretending to be other than he is, presenting himself and his teaching as totally other than the falsehood and wickedness that they actually are (cf. Jn 8.44–47). This is the way of all the false prophets, and of the antichrist himself.

For many deceivers have gone out into the world, men who will not acknowledge the coming of Jesus Christ in the flesh; such a one is the deceiver and the antichrist (2 Jn 7).

Take heed that no one leads you astray. For many will come in my name saying “I am the Christ,” and they will lead you astray. . . . and many false prophets will arise and lead many astray. . . . For false Christs and false prophets will arise and show great signs and wonders, so as to lead astray, if possible, even the elect (Mt 24.4, 11, 24).

In His fierce condemnation of the evil of the scribes, pharisees and lawyers, Christ was most violent against their hypocrisy. Of all the evils of men, the most vile in the sight of the Lord is undoubtedly hypocrisy.

Woe to you, scribes and Pharisees, hypocrites! for you cleanse the outside of the cup and the plate, but inside you are full of extortion and rapacity. You blind Pharisee! first cleanse the inside of the cup and the plate, that the outside also may be clean.

Woe to you, scribes and Pharisees, hypocrites! for you are like whitewashed tombs, which outwardly appear beautiful, but within are full of dead men’s bones and all impurity. So you also outwardly appear righteous to men, but within are full of hypocrisy and iniquity (Mt 23.25–28).

The spiritual person is not a hypocrite. He shows himself honestly for what he is, and does not pretend to be what he is not. He reveals himself to all exactly as he actually is. He does not say or do anything that would lead people to have a false impression of him or of anyone or anything. He is utterly honest and pure in all that he thinks, says and does, knowing that God sees all and judges with righteousness all those who “walk in integrity” (cf. Ps 26.1, 11).

Tuesday, August 1, 2017

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΣΤΑ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Ακριβώς το καλοκαίρι του 1898, όταν έληξε η περίοδος των μαθημάτων,
ο Σεβασμιότατος γενικός Διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής (Άγ. Νεκτάριος) έφθανε με κανα- δύο φίλους του στις Καρυές, στο Πρωτάτο.

«Ήταν μιά ταλαιπωρία να φτάσει στα Κατουνάκια,
στο ησυχαστήριο των ζωγράφων Δανιηλαίων,
στην ακροτοπιά, που όπως λένε,
ψέλνουν αγγελικά.
Αλλά υπερνικήθηκε από τον έρωτα που ένιωθε για βυζαντινές μελωδίες, για κατανυκτικούς ύμνους στην Υπεραγία Θεοτόκο.

Στα Κατουνάκια, οι περίφημοι ζωγράφοι Δανιηλαίοι από αδελφό σε αδελφό φύλαγαν το θησαυρό του αρχαίου μέλους, ισοκρατούσαν και έμελπαν την υμνολογία, χρωματίζοντας το λόγο σαν άγγελοι.
Κάτι το ασύλληπτο, το «ραντίζον την ψυχήν θεικήν δρόσον και αγαλλίασιν».
Στο ησυχαστήριό τους περίφημο για την αβραμιαία φιλοξενία του,
εμόναζαν τότε κάπου δώδεκα αδελφοί, που ζούσαν με άκρα υπακοή μεταξύ τους απλότητα και αγάπη. Εκτελούσαν τις ιερές ακολουθίες με τέτοια κατάνυξη που ο επισκέπτης λησμονούσε τα πάντα,
αιθεροπιανόταν, ξέφευγε από τη χοική ουσία και επιθυμούσε να μη σαλέψει ποτέ από κεί.



Οι Δανιηλαίοι δεν είχαν ειδοποιηθεί για την επίσκεψή του, δεν ήξεραν ποιός είναι.
Παρουσιάστηκε με καλογερικό σκούφο με τα παλιά ράσα που χρησιμοποιοιύσε στην καλλιέργεια των λουλουδιών στον κήπο της Ριζαρείου, με χοντρές καλογερίστηκες αρβύλες.
Είπε πως ήταν ένας μοναχός από την Αθήνα.



Τον υποδέχτηκαν όπως όλους, με εγκαρδιότητα και αβραμιαία καλωσύνη,
και αφού τον εκέρασαν νωπά σύκα, φουντούκια με αγριομέλι, ευχαριστήθηκεν που θα έμενε μερικές μέρες κοντά τους,
να παρακολουθήσουν τις ιερές ακολουθίες.
Αλλά τα λίγα λόγια του,
περίεργο, είχαν ουσία, τόξευαν «ακτίνες θείου φωτός»!
Μετά τα κεράσματα, ο αδελφός Δανιήλ από την αδελφότητα και ο Νεκτάριος, κατευθυνόμενοι προς τον φοβερό βράχο του Καρουλιού,
συναπάντησαν έναν άγνωστο ερημίτη, μελαμψό, με καταμπαλωμένο κίτρινο ράσο, λιπόσαρκο, με δυό μεγάλα μάτια που σε καθήλωναν.
- Ευλογείτε.....ψιθύρισε ο Νεκτάριος.
Κι απόμεινε εκσατατικός.
-Ο Κύριος αποκρίθηκε αυτός.
Και μονομιάς έκανε παρατήρηση στον αδελφό Δανιήλ.
- Πώς προπορεύεσθε αδελφέ, από τον Πενταπόλεως (ο Άγιος Νεκτάριος ήταν Επίσκοπος Πενταπόλεως) τον προ πολλού ένταχθέντα μεταξύ των αγίων ιεραρχών;
Σα να τους κόπηκε η αναπνοή.
Ο Δανιήλ απόμεινε να κυττάζει χαύνος.
Ο Νεκτάριος κύτταζε τα μάτια του ερημίτη και σώπαινε.
Η καρδιά του γοργοχτυπούσε.
Είχε λοιπόν δίπλα του μιάν άγνωστη αγωνιστική ψυχή, ευλογημένη με το προορατικό χάρισμα! Άθελά του δάκρυσε.
-Υπερευλογημένο το όνομα του Κυρίου μας αδελφέ, ψιθύρισαν τα χείλη του.
Μην αναφέρετέ τι δια τον ταπεινόν δούλο του. Παρακαλώ... δεχτείτε τον ασπασμό μου.
Κι επλησίασε και έσκυψε να φιλήσει το ροζιασμένο χέρι του ερημίτη.
Εκείνος τραβήχτηκε με φόβο.
Και σκύβοντας με τη σειρά του να φιλήσει το χέρι του επισκέπτη, βράθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο.
Αντάλλαξαν εγκάρδιο ασπασμό.
-Χθές οι δαίμονες φρύαξαν.... ψιθύρισαν τα χείλη του ασκητή.

Μετεβλήθησαν σε σμήνος μεγάλων κωνώπων, με έπληττον και προσπαθούσαν να με αφήσουν χάμω αναίσθητον.
Πλήν όμως δεν ίσχυσαν εις το σημείον του Τιμίου Σταυρού, εις δε την φράσιν «Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού» εξηφανίσθησαν.
-Διατί;
Διότι θα μου εδίδετο η ευκαιρία να γνωρίσω έναν από τους μεγαλύτερους διώκτες των.
Τι νέα από τον κόσμο;
-Τι νέα; Πόλεμοι, ατασθαλίαι, ζυμώσεις και...
-Καταλαβαίνω συμπλήρωσε ο ερημίτης. Κομπασμός, υπερηφάνεια νοησιαρχία.
Ακολούθησε σιγή.
Στο μεταξύ ο αδελφός Δανιήλ παρατηρούσε με έκσταση τον απρόσμενο εκείνο επισκέτη, που ήταν Επίσκοπος, και προσπαθούσε με λόγια συντριβής, να επανορθώσει την παράλειψη προσφοράς του ανάλογου σεβασμού.
-Σας αντιλαμβάνομαι Σεβασμιότατε, έπιασε να λέει ο ασκητής.

Νοσταλγείτε την μόνωσιν.
Αλλά αφού θεωρήσατε καθήκον να υπηρετήσετε αυτοπροσώπως τον λαόν, εφόσον αγαπήσατε τους συνανθρώπους...Θά’ρθει και η μόνωσις.
Τον κύτταξε πάλι στα μάτια και ξαναδάκρυσε.
- Τι φρονείτε δια τον εικοστόν αιώνα που έρχεται; Σιγορώτησε.
Ο ερημίτης δεν απάντησε αμέσως.
Σήκωσε το βλέμμα ψηλά, πήρε βαθειά αναπνοή και είπε:
-Τέλος στα βασίλεια. Πόλεμοι, ανησυχία, σφαγαί, καταστροφαί. Κυρίαρχος ο φόβος.

- Ο φόβος..... Επανάλαβαν τα χείλη του Δανιήλ.»
 

Monday, July 31, 2017

Elder Iakovos Tsalikis (1920-1991) and St. John the Russian



Elder Iakovos Tsalikis (1920-1991) and St. John the Russian

“Elder Iakovos Tsalikis would regularly visit the Shrine of St. John the Russian in Evia.

He said: “Once, I saw the Saint alive inside of his reliquary. I asked him: “My Saint, how did you live in Asia Minor, what virtues and blessings did you have?

The Saint responded to me: “I slept in the cave in which was the stable and covered myself with straw to take cover in the winter so I wouldn’t freeze. I had humility and faith.”

In a short while he said to me: “Wait, Fr. Iakovos, because now two people have come to pray for a sick child. Wait until I go help him.”

Immediately the reliquary appeared empty, because the Saint left. In a short while, he returned, though I didn’t see how he did, but I saw him inside his reliquary like a [living] man!”

Tuesday, July 25, 2017

«Αλλο να πεις πολλά λόγια και άλλο να πεις τα κατάλληλα» ( Ἅγιος Παΐσιος )

Ερχονται παιδιά και μου παραπονιούνται ότι οι γονείς τους τα ζορίζουν πολύ για να διαβάσουν. Αν τα ζορίσω και εγώ δεν θα τα βοηθήσω.
Για να καταλάβουν ότι πρέπει να μην αφήνουν το διάβασμά τους, τους λέω παραδείγματα από παιδιά που δεν διάβαζαν και ταλαιπωρήθηκαν, και από παιδιά που πρόκοψαν, επειδή διάβαζαν.

Να θυμάμαι μια περίπτωση:

Ήταν σε μια πόλη δύο γειτονόπουλα.

Ο ένας ήταν πανέξυπνος. Με λίγο διάβασμα έπαιρνε συνέχεια άριστα, από το δημοτικό ως το γυμνάσιο.

Ο άλλος με λιγότερο μυαλό και με πολλή επιμέλεια τον ακολουθούσε.

Τελικά ο πρώτος μόλις τέλειωσε την πρώτη λυκείου, έμπλεξε με παρέες, άφησε το σχολείο, και τελικά αναγκάστηκε να εργαστεί σε μια επιχείρηση ως καθαριστής. Παντρεύτηκε κι όλας, απέκτησε και δυο παιδιά, και δύσκολα τα έβγαζε πέρα.

Ο άλλος τέλειωσε την νομική, πήγε και στην Ευρώπη για ανώτατες σπουδές και πήρε πτυχίο για επιχειρήσεις.

Μια μέρα στην επιχείρηση που εργαζόταν ο πρώτος, περίμεναν νέο διευθυντή.

Όλοι έλεγαν ότι έχει ανώτερη μόρφωση.
Και τελικά ο νέος διευθυντής ήταν εκείνος ο συμμαθητής του!

Μόλις τον είδε, τον γνώρισε. Τον έπιασε τέτοια απελπισία που έκανε δυο-τρεις απόπειρες αυτοκτονίας.

Κάποιος του είπε να έρθει στο Άγιο Όρος να με βρει.

Αφού μου μίλησε για τη ζωή του μου λέει πάνω στη συζήτηση:

Του δίνω τότε ένα ξεσκόνισμα γερό.

<<Βρε, του λέω, εσύ θα γινόσουν ανώτερος από αυτόν. Θα περνούσες και εσύ καλά και τα παιδιά σου καλά και θα έκανες και καλοσύνες! Δεν φτάνει που έγινες αιτία και ταλαιπωρείται η οικογένειά σου, τώρα θέλεις να αυτοκτονήσεις για να τους δώσεις τη χαριστική βολή και να μείνουν ορφανά τα παιδιά σου; Εσένα δε σε λυπάμαι, γιατί από το κεφάλι σου έπαθες ότι έπαθες. Τα παιδιά σου λυπάμαι. Το καταλαβαίνεις; Κοίταξε τώρα να κάνεις υπομονή και πιστεύω ότι με τη βοήθεια του Θεού και ο νέος διευθυντής θα σου φερθεί καλά. Μπορεί να σε βάλει και σε καλύτερη θέση. Και αν τυχόν δεν αναπαυθείς, να βρεις μια άλλη δουλειά να μην αφήσεις τα παιδιά σου στο δρόμο>>.

Έτσι συμμαζεύτηκε.

Ἅγιος Παΐσιος

Saturday, July 15, 2017

Θέλουμε κάτι από τον Χριστό ή θέλουμε τον ίδιο τον Χριστό ( Επισκόπου Antony Bloom )

Ο Θεός είναι διατεθειμένος να μείνη τελείως έξω από την ζωή μας, είναι έτοιμος να το σηκώση αυτό σαν ένα σταυρό, αλλά δεν είναι καθόλου διατεθειμένος να γίνη απλώς ένα μέρος της ζωής μας.
Έτσι όταν σκεπτόμαστε την απουσία του Θεού, δεν αξίζει να ερωτήσουμε τον εαυτό μας: ποιος φταίει γι’ αυτό;
Πάντοτε αποδίδουμε την ενοχή στον Θεό, πάντοτε κατηγορούμε Εκείνον, είτε κατ’ ευθείαν, είτε μπροστά στους ανθρώπους, ότι είναι απών, ότι ποτέ δεν είναι παρών όταν Τον χρειαζόμαστε, ποτέ δεν ανταποκρίνεται οσάκις καταφεύγουμε σ’ Αυτόν.
Είναι στιγμές που είμαστε περισσότερο «ευσεβείς» και λέμε ευλαβικά:«ο Θεός δοκιμάζει την υπομονή μου, την πίστη μου, την ταπείνωσί μου». Βρίσκομε ένα σωρό τρόπους για να μεταβάλουμε την εναντίον μας κρίσι του Θεού σε έπαινό μας. Είμαστε τόσο υπομονετικοί ώστε μπορούμε να υποφέρουμε ακόμα και τον Θεό!
Όταν πάμε να προσευχηθούμε όλες τις φορές θέλουμε ΚΑΤΙ από Εκείνον και καθόλου ΕΚΕΙΝΟΝ. Μπορεί αυτό να λεχθεί σχέση; Συμπεριφερόμαστε με τον τρόπο αυτόν στους φίλους μας; Αποβλέπουμε κυρίως σ’ αυτό που η φιλία μπορεί να μας δώση ή αγαπάμε τον φίλο; Συμβαίνει το ίδιο στις σχέσεις μας με τον Θεό;
Ας σκεφθούμε τις προσευχές μας, τις δικές σας και τις δικές μου. Σκεφθήτε την θέρμη, το βάθος και την έντασι που έχει η προσευχή σας, όταν αφορά κάποιον που αγαπάτε, ή κάτι που έχει σημασία για την ζωή σας. Τότε η καρδιά σας είναι ανοιχτή, όλος ο εσωτερικός σας εαυτός είναι προσηλωμένος στην προσευχή. Μήπως αυτό σημαίνει ότι ο Θεός έχει κάποια σημασία για σας; ΌΧΙ, καθόλου! Απλώς σημαίνει ότι το θέμα της προσευχής σάς απασχολεί.
Όταν κάνετε την γεμάτη πάθος, βαθειά και έντονη προσευχή, την σχετική με το αγαπώμενο πρόσωπο, ή την κατάστασι που σας στεναχωρεί και μετά στραφήτε στο επόμενο αίτημα, που δεν σας απασχολεί και πολύ και ξαφνικά παγώση η διάθεσί σας, τι άλλαξε; «Ψυχράθηκε» μήπως ο Θεός; Ή έχει «απομακρυνθεί»; Όχι ασφαλώς. Αυτό σημαίνει ότι όλη η έξαρσι, όλη η έντασι της προσευχής σας δεν γεννήθηκε από την παρουσία του Θεού, ούτε από την προς Αυτόν πίστι σας, την σφοδρή γι’ Αυτόν αγάπη, από την αίσθησι της παρουσίας Του. Αλλά γεννήθηκε, μόνο και μόνο, από την ανησυχία σας για κείνο το πρόσωπο ή για κείνη την υπόθεσι, και όχι για τον Θεό.
Γιατί λοιπόν μας εκπλήττει το γεγονός ότι αυτή η απουσία του Θεού μας πλήττει; Εμείς είμαστε εκείνοι που απουσιάζουμε, εμείς γινόμαστε ψυχροί, αφού δεν μας ενδιαφέρει πλέον ο Θεός. Γιατί; Διότι ο Θεός δεν έχει τόσο σημασία για εμάς.
Υπάρχουν επίσης και άλλες περιπτώσεις που ο Θεός είναι «απών». Εφόσον εμείς είμαστε πραγματικοί, δηλαδή είμαστε, αληθινά, ο εαυτός μας, ο Θεός μπορεί να είναι παρών και να κάνη κάτι για εμάς. Αλλά από την στιγμή που προσπαθούμε να γίνουμε ότι στην ουσία δεν είμαστε, τότε δεν μένει τίποτε να πούμε ή να έχουμε. Γινόμαστε μία φανταστική προσωπικότης, μία ανειλικρινής παρουσία, και την παρουσία αυτήν δεν μπορεί να την πλησιάσει ο Θεός.
Για να μπορέσουμε να προσευχηθούμε πρέπει να ζήσουμε στην κατάστασι η οποία καθορίζεται σαν Βασιλεία του Θεού. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι Αυτός είναι ο Θεός, ο Βασιλεύς, οφείλουμε να παραδοθούμε σ’ Αυτόν. Τουλάχιστον πρέπει να ενδιαφερόμαστε για το θέλημά Του, ακόμη και αν δεν είμαστε ικανοί να το εκπληρώσουμε. Αλλά αν δεν είμαστε ικανοί γι’ αυτό, αν φερόμαστε στον Θεό όπως ο πλούσιος νεανίας που δεν μπορούσε να ακολουθήση τον Χριστό γιατί ήταν πάρα πολύ πλούσιος, τότε πώς θα Τον συναντήσουμε;
Πολύ συχνά, ότι θα θέλαμε να είχαμε αποκτήσει δια της προσευχής, δια της βαθείας σχέσεως με τον Θεό, την οποίαν τόσο επιθυμούμε, είναι απλώς μια επιθυμία ευτυχίας και τίποτα παραπάνω. Δεν είμαστε προετοιμασμένοι να πουλήσουμε όλα όσα έχουμε για να αγοράσουμε τον πολύτιμο μαργαρίτη. Έτσι πώς είναι δυνατόν να κερδίσουμε αυτόν τον πολύτιμο μαργαρίτη; Είναι Αυτός η προσδοκία μας;

Τελικά θέλουμε κάτι από τον Χριστό ή θέλουμε τον ίδιο τον Χριστό;

Επισκόπου Antony Bloom
Από το βιβλίο: "Μάθε να προσεύχεσαι".

Tuesday, July 11, 2017

ICON OF ST. JOHN MAXIMOVITCH STREAMED MYRRH AS HE WAS CELEBRATED IN SKETE IN HIS HONOR IN HIS HOME VILLAGE


Svyatogorsk, Ukraine, July 7, 2017


On July 2, the commemoration day of the holy hierarch and wonderworker St. John of Shanghai and San Francisco, the patronal feast of the Svyatogorsk Lavra skete named for St. John in his home village of Adamovka, Donetsk Region, was festively celebrated. An icon of the holy hierarch began to stream myrrh during the celebrations, reports the lavra’s site.

Services began in the skete with the Rite of Confession at 6:15 AM, followed by the reading of the Hours in the lower church in honor of the miracle of St. Michael the Archangel at Colossae, and the early Divine Liturgy, celebrated by Hieromonk Clement (Perchik) of St. Vladimir’s Church in the nearby village of Nikolskoye. A moleben with the blessing of water and an akathist to St. John was celebrated at 7:00 AM in the church courtyard by Archimandrite Ambrose (Bobrov) of the lavra’s Skete of All Saints and other local clergy. The blessing of the waters and the subsequent late Divine Liturgy were sung by three choirs: the choir of the Svyatogorsk Lavra, the choir of the village of Adamovka, and a choir invited from Kharkov. Around 500 pilgrims had arrived by this time to celebrate the great saint.

Metropolitan Arseny of Svyatogorsk, abbot of the Svyatogorsk Lavra, was liturgically greeted after the blessing of the waters, then served the late Divine Liturgy in the Church of St. John, concelebrated by the clergy of the lavra. More than 1,000 people were present at the service.

After reading the Gospel, Met. Arseny gave a sermon, stating, “Today the grace of the Holy Spirit has gathered us,” quoting from the service of Palm Sunday. “Although the cities of Shanghai and San Francisco are far and alien from us, the saint’s home of Adamovka, his home village, in which a skete has been built in his honor, makes him native to us,” the bishop stated, adding that everyone present was as if a guest of St. John, in the village where he was born and raised. He also recalled the saint’s pious parents Boris and Glafira, who managed to raise such a holy child and cited several examples from St. John’s life, showing the depth of his humility, piety, and love of God and people, calling upon all present to put all aside excuses and strive after such holiness and union with Christ.


The Divine Liturgy was followed by a procession around the church with the reading of the Gospel. Spiritual father of the Skete of St. John Archimandrite Vsevolod (Georgitsa) greeted Met. Arseny and gifted him with a copy of the She Who is Quick to Hear Icon of the God, thanking him for the monastery’s great work in taking in so many refugees during this difficult period in the life of Ukraine, thereby again emulating their heavenly patron who sheltered so many homeless and destitute children. “You love us all, we all live by your prayers and your example. We all love you very much and thank you greatly,” the archimandrite concluded.


The abbot of the lavra later spoke about a “small miracle” that occurred during the feast: “On the feast of St. John, today, a small icon, bought by one woman in the monastery store, began to stream myrrh.” St. John thereby visibly revealed his presence at the celebration. The icon was placed on the stand in the church, and everyone had the opportunity to venerate it, after which they were all gifted with a small icon of St. John and processed to a celebratory meal.

Monday, July 3, 2017

Εξετάστε την καρδιά σας και δείτε την πνευματική της κατάσταση. ( Άγιος Νεκτάριος Πενταπολεως )

       Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό, και Μακάριος είναι ο άνθρωπος που το κατάλαβε αυτό.
Εξετάστε την καρδιά σας και δείτε την πνευματική της κατάσταση. Μήπως έχασε την παρρησία της προς το Θεό; Μήπως η συνείδηση διαμαρτύρεται για παράβαση των Εντολών Του; Μήπως σας κατηγορεί για αδικίες, για ψέματα, για παραμέληση των καθηκόντων προς το Θεό και τον πλησίον; 
Ερευνήστε μήπως κακίες και πάθη γέμισαν την καρδιά σας, μήπως γλίστρησε αυτή σε δρόμους στραβούς και δύσβατους.


Άγιος Νεκτάριος Πενταπολεως

Thursday, June 29, 2017

Οι σταυροί των δοκιμασιών μας ( Άγιος Παϊσιος Αγιορείτη )

.
Γέροντα, το σταυρουδάκι που μου δώσατε το φορώ συνέχεια και με βοηθάει στις δυσκολίες…
 
- Να, τέτοια σταυρουδάκια είναι οι δικοί μας σταυροί, σαν αυτά που κρεμούμε στον λαιμό μας και μας προστατεύουν στην ζωή μας. Τι νομίζεις, έχουμε μεγάλο σταυρό εμείς; Μόνον ο Σταυρός του Χριστού μας ήταν πολύ βαρύς, γιατί ο Χριστός από αγάπη προς εμάς τους ανθρώπους δεν θέλησε να χρησιμοποίηση για τον εαυτό Του την θεϊκή Του δύναμη. Και στην συνέχεια σηκώνει το βάρος των σταυρών όλου του κόσμου και μας ελαφρώνει από τους πόνους των δοκιμασιών με την θεία Του βοήθεια και με την γλυκιά Του παρηγοριά.
Ο Καλός Θεός οικονομάει για τον κάθε άνθρωπο έναν σταυρό ανάλογο με την αντοχή του, όχι για να είναι βασανιστής, αλλά για να ανέβει από τον σταυρό στον Ουρανό, γιατί στην ουσία ο σταυρός είναι σκάλα προς τον Ουρανό.
Αν καταλάβουμε τι θησαυρό αποταμιεύουμε από τον πόνο των δοκιμασιών, δεν θα γογγύζουμε, αλλά θα δοξολογούμε τον Θεό σηκώνοντας το σταυρουδάκι που μας χάρισε, οπότε και σε τούτη την ζωή θα χαιρόμαστε, και στην άλλη θα έχουμε να λάβουμε και σύνταξη και «εφάπαξ». Ο Θεός μας έχει εξασφαλισμένα κτήματα εκεί στον Ουρανό. Όταν όμως ζητούμε να μας απαλλάξει από μια δοκιμασία, δίνει αυτά τα κτήματα σε άλλους και τα χάνουμε. Ενώ, αν κάνουμε υπομονή, θα μας δώσει και τόκο.
Είναι μακάριος αυτός που βασανίζεται εδώ, γιατί, όσο πιο πολύ παιδεύεται σ’ αυτήν την ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται για την άλλη, επειδή ξοφλά αμαρτίες.
Οι σταυροί των δοκιμασιών είναι ανώτεροι από τα «τάλαντα», από τα χαρίσματα, που μας δίνει ο Θεός. Είναι μακάριος εκείνος που έχει όχι έναν σταυρό αλλά πέντε. Μια ταλαιπωρία ή ένας θάνατος μαρτυρικός είναι και καθαρός μισθός.
Γι’ αυτό σε κάθε δοκιμασία να λέμε: «Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, γιατί αυτό χρειαζόταν για την σωτηρία μου».

Πηγή: ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Δ’ / Οι δοκιμασίες στη ζωή μας

Saturday, June 24, 2017

Kλείσε καλύτερα το Στόμα σου με το χέρι σου ( Άγιος Νεκτάριος Πενταπολεως )


Για τα λόγια σου φτιάξε ζυγαριά και μέτρο και για το στόμα σου θύρα που να το κρατά κλειστό. Αν έχεις κάποιο λόγο συνετό να πεις, αποκρίσου στον πλησίον σου. 
Αν όχι, κλείσε καλύτερα το Στόμα σου με το χέρι σου. Ο Σολομών ευχόταν στον Θεό να βάλει φίμωτρο στο στόμα του και να σφραγίσει τα χείλη του.


Άγιος Νεκτάριος Πενταπολεως

Sunday, June 18, 2017

12 steps on how to prepare for prayer ( St. Porphyrios )

To pray, you need to create for yourself the proper “climate”. Then the Lord himself will teach us how to pray. An Elder used to say that in order to have light in your house, you need to install in your house the right hardware, switches, etc. Therefore, there are certain prerequisites to praying. These are:
 1) some preparatory prayers, 
2) to ask the Lord to have tears, 
3) burning incenses,
 4) lighting of a candle, 
5) silence, 
6) no worrying, 
7) some prior study (i.e. lives of Saints),
 8) removal of yourself from everybody and everything, 
9) burning oil lamp, 
10) desire to be happy, 
11) complete dependence from God, and
 12) complete let go of yourself for God.

St. Porphyrios

Tuesday, June 13, 2017

Σκέψεις ευλαβικές στην προσευχή «Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε,...»


Όποιος μετά προσοχής λέγει αυτή την προσευχή , αυθόρμητα φθάνει στο φόβο και τον τρόμο από τη συνείδηση της αναξιότητάς του να δεχθεί στη μολυσμένη ψυχή του το Άγιο Πνεύμα.

«Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας…». Αυτά τα λόγια σαν να ενθαρρύνουν την ψυχή, λέγουν ότι το Άγιο Πνεύμα που είναι Θεός, ένα πρόσωπο της αχωρίστου Αγίας Τριάδος, επιβλέπει σε όλους όσους ζουν στην γη και επικαλούνται το άγιο όνομα Του και είναι έτοιμο να βοηθήσει κάθε ψυχή και να προσφέρει παρηγοριά και ενίσχυση.
Βασιλεύ Ουράνιε! Εσύ βλέπεις πόσο άσχημα είμαι! Η ψυχή μου είναι αιχμάλωτη στα πάθη και τα ελαττώματα και δεν έχω δυνάμεις να πολεμήσω εναντίον τους. Νιώθω αδύναμος κάτω από το βάρος των αμαρτιών μου. Ποιος μπορεί να με σώσει και να με παρηγορήσει στην απελπιστική μου κατάσταση εκτός από Σένα Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας;

«Ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών». Με τα λόγια αυτά δυναμώνει στην ψυχή η ελπίδα ,αυξάνεται η χαρά που δίνει η πίστη ότι το Άγιο Πνεύμα είναι παντού, γύρω μας, μας αγκαλιάζει εξωτερικά και εισέρχεται και στον εσωτερικό ναό μας, στην ψυχή μας. Οποιαδήποτε στιγμή κάλεσε το Άγιο Πνεύμα και Αυτό δεν θα καθυστερήσει να δώσει την αγαθή Του βοήθεια, να προσφέρει και να πληρώσει τα πάντα.
Βασιλεύ Ουράνιε ! Συ είσαι η δύναμή μου και το στερέωμά μου! Δια σου ζωοποιούνται τα πάντα. Είσαι παντού και πληροίς τα πάντα. Πλήρωσε με χαρά και ευθυμία την ψυχή μου, με ελπίδα στη δική Σου Θεία βοήθεια.

«Ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός». Κάθε αγαθό και καλό συντελείται με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος. Όποιος με πίστη, ελπίδα και αγάπη, με όλη την καρδιά και την ψυχή του αναπνέει τον Θεό, παραμένει αδιάλειπτα στην προσευχή, στην ψυχή του ανθρώπου κατοικεί το Άγιο Πνεύμα, διότι Αυτός, ο θησαυρός των αγαθών, δίνει σε όλους ζωήν αιώνιον.
Βασιλεύ Ουράνιε! Δώσε μου ό,τι είναι απαραίτητο για τη σωτηρία μου: σταθερή πίστη, ελπίδα, αγάπη, αληθινή μετάνοια, ταπείνωση, υπακοή, υπομονή. Δίδαξέ μου κάθε αγαθό και άγιο. Δίδαξέ με να προσεύχομαι και εσύ ο Ίδιος προσευχήσου εντός μου.

«Ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος». Η ψυχή που συναισθάνεται τη μηδαμινότητά της ενώπιον του Θεού, με βαθειά θλίψη και δάκρυα παρακαλεί στην προσευχή της: «Πνεύμα Άγιο, μη με αποστραφείς, μην απομακρυνθείς από μένα, μη βδελυχθείς την ακάθαρτη και δυσώδη καρδιά μου, αλλά έλα σε μένα και κατοίκησε μέσα μου, καθάρισέ με από κάθε κηλίδα και γλύτωσέ με από το βάρος των παθών».
Βασιλεύ Ουράνιε! Εκ των Θείων ομμάτων Σου τίποτε δεν μένει κρυφό. Εσύ βλέπεις όλα τα μυστικά της ψυχής μου και όλες τις κηλίδες της. Εσύ βλέπεις την αδυναμία μου στην πάλη κατά της αμαρτίας. Εσύ ο Ίδιος , το Πνεύμα το Άγιο, με την παντοδύναμή Σου χάρη καθάρισέ με από κάθε ακαθαρσία σαρκός και πνεύματος.

«Και σώσον , Αγαθέ, τας ψυχάς ημών». Με τα λόγια αυτά μια ακτίνα ελπίδας τρεμοσβήνει στη θλιμμένη ψυχή κι αυτή με την παρρησία της πίστεως και την ελπίδα στην ευσπλαχνία του Θεού παρακαλεί: «Σώσε με, Αγαθέ, Πνεύμα Άγιο, μη απορρίψεις εμέ το απολωλός πρόβατο της ποίμνης του Χριστού. Σώσε τον πνευματικό μου πατέρα με όλα τα πνευματικά του τέκνα και όλους τους ορθοδόξους χριστιανούς. Δώσε μου τη χάρη, Κύριε, πάντοτε να αγαπώ τον κάθε πλησίον μου, όπως τον εαυτό μου και έχοντας αυτή την αγάπη ποτέ να μη νιώσω πικρία γι’ αυτούς και κάνω έργα του Διαβόλου.
Δώσε μου τη δύναμη, Πνεύμα Άγιο, να σταυρώσω τη φιλαυτία μου, την υπερηφάνειά μου, την φιλοκτημοσύνη μου, την ολιγοπιστία και τα υπόλοιπα πάθη. Ένα ας με χαρακτηρίζει: Η εις αλλήλους Αγάπη».

Από το βιβλίο: «ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ 
http://www.sostis.gr/blog/item/1106-skepseis-eulabikes-stin-proseuxi-basileu

Saturday, June 10, 2017

Ο Άγιος Νεομάρτυς Αρσένιος Επίσκοπος Βέροιας ( 14ος – 15ος αιώνας )

 
Ο Αγιος ήταν επίσκοπος στη Βέροια της Μακεδονίας την εποχή που οι Τούρκοι υποδούλωναν το ένα μετά το άλλο τα εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, κατά παραχώρηση Θεού, λόγω των απείρων σφαλμάτων των Χριστιανών.

Ήταν ευσεβής και ενάρετος επίσκοπος. Είχε ενστερνισθεί την αποστολική διδασκαλία και είχε συνειδητοποιήσει την ιδιαίτερη ευθύνη του για το ποίμνιο το οποίο του είχε εμπιστευθεί ο Κύριος, μέσα στην έκρυθμη κατάσταση που επικρατούσε. Έτσι με το κήρυγμα – διακρινόταν για την διδακτική του δεινότητα – , με τη συγγραφή πνευματικών έργων, με τη φιλανθρωπία, με τις δυναμικές παρεμβάσεις του, όπου χρειαζόταν, προ πάντων δε με την ενάρετη ζωή του, η οποία τον καθιστούσε παράδειγμα προς μίμηση στο ποίμνιό του, απέτρεπε όχι μόνο τον εξισλαμισμό των κατοίκων της περιοχής του αλλά πετύχαινε και τη συνειδητότερη και ουσιαστικότερη πνευματική ζωή των Χριστιανών της εποχής του.

Για όλους αυτούς τους λόγους τον συνέλαβαν οι Τούρκοι, οι οποίοι αρχικά τον βασάνισαν βυθίζοντάς τον συνεχώς σε ένα βαθύ λάκκο με νερό. Κατόπιν τον υπέβαλαν σε τρομερά βασανιστήρια. Κάποιος αναιδής Τούρκος μάλιστα πρότεινε να του κόψουν το δεξί χέρι διότι με αυτό έγραφε τους πνευματικότατους λόγους του και ενίσχυε τους Χριστιανούς. Στη συνέχεια τον φυλάκισαν κάτω από άθλιες συνθήκες.

Ο άγιος ,μολονότι υπέφερε και τον φρουρούσαν άγρυπνα ,ευλογούσε συνέχεια και δόξαζε τον Χριστό λέγοντας, ας γίνει το θέλημά Του και συμβούλευε τους Χριστιανούς να μένουν σταθεροί στην πίστη του Χριστού,

Τελικά οι Τούρκοι τον οδήγησαν γυμνό με ένα χιτώνα, ασκεπή και ξυπόλυτο σε χώρο ,όπου προηγουμένως ήταν Αγία Τράπεζα ναού. Εκεί ο άγιος έψαλλε ευλογητός ο Θεός , έκλινε την κεφαλή του πάντα ψάλλοντας και είπε με γλυκύτητα στον δήμιο:

Γιατί μάταια αναζητάς και άλλους ανθρώπους για να τους θανατώσεις, αφού δεν υπάρχουν άλλοι υπαίτιοι για ό,τι έγινε, παρά μόνο εγώ ;

Τότε ο δήμιος τον αποκεφάλισε με φρικτό τρόπο και πέταξε το σώμα του να το φάνε τα θηρία, τα οποία όμως το σεβάστηκαν και δεν το πείραξαν καθόλου, λες και αναγνώριζαν ποιος ήταν.

Ύστερα από αυτό οι κληρικοί της Βέροιας ζήτησαν το τίμιο λείψανο του αγίου μάρτυρος, το οποίο , αφού το μετέφεραν στον ναό του μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου, το περιποιήθηκαν και το ενταφίασαν με όσες τιμές επέτρεπαν οι περιστάσεις.

Ο υπαίτιος για τον μαρτυρικό θάνατο του αγίου, λίγες ημέρες μετά, εξεστράτευσε εναντίον άλλης περιοχής ,όπου βρήκε οικτρό θάνατο σε κάποια μάχη.

Οι Χριστιανοί της Βέροιας τιμούσαν κάθε χρόνο ως πολιούχο τους τον άγιο με μυστικότητα, όλοι, οι κληρικοί, οι μοναχοί και λαϊκοί της περιοχής αλλά και άλλοι κάτοικοι της Ελλάδος , διότι σ’ αυτόν εναπέθεταν τις ελπίδες τους για την απελευθέρωσή τους καθώς ήταν ο πρώτος νεομάρτυρας επίσκοπος.

Αν και δεν αναφέρεται η ακριβής ημερομηνία του μαρτυρίου του στο συναξάρι, στην Ι. Μ. Βεροίας τιμάται στις 28 Μαΐου.

Monday, June 5, 2017

Χωρίς το Άγιο Πνεύμα κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει το Θεό και πόσο πολύ μας αγαπάει. ( Άγιός Σιλουανός ο Αθωνίτης )

"Πολύ μας αγαπάει ο Κύριος- αυτό το έμαθα από το Άγιο Πνεύμα, που μου έδωσε Εκείνος κατά το μέγα Του έλεος. Γέρασα και ετοιμάζομαι για το θάνατο και γράφω την αλήθεια από αγάπη για τους ανθρώπους.
Το Άγιο Πνεύμα, που μου έδωσε ο Κύριος, θέλει να σωθούν όλοι, να γνωρίσουν όλοι το Θεό.
Ήμουνα χειρότερος κι από έναν βρωμερό σκύλο, εξαιτίας των αμαρτιών μου- σαν άρχισα όμως να ζητώ συγχώρηση από το Θεό, Αυτός μου έδωσε όχι μόνο τη συγχώρηση αλλά και το Άγιο Πνεύμα. Έτσι, εν Πνεύματι Αγίω, γνώρισα το Θεό.Βλέπεις αγάπη που έχει ο Θεός για μας; Ποιος, αλήθεια, θα μπορούσε να περιγράψει την ευσπλαχνία Του;

Αδελφοί μου, πέφτω στα γόνατα και σας παρακαλώ, πιστεύετε στο Θεό, πιστεύετε πως υπάρχει το Άγιο Πνεύμα, που μαρτυρεί για το Θεό σ' όλες τις εκκλησίες μας, αλλά και στην ψυχή μου.
Το Άγιο Πνεύμα είναι αγάπη. Και η αγάπη αυτή πλημμυρίζει όλες τις ψυχές τω νουρανοπολιτών αγίων. Και το ίδιο Άγιο Πνεύμα είναι στη γη, στις ψυχές όσων αγαπούν το Θεό. Εν Πνεύματι Αγίω οι ουρανοί βλέπουν τη γη, ακούνε τις προσευχές μας και τις προσκομίζουν στο Θεό.
Ζούμε στη γη και δεν βλέπουμε το Θεό, δεν μπορούμε να Τον δούμε. Αλλά σαν έρθει το Άγιο Πνεύμα στην ψυχή, τότε θα δούμε το Θεό. Η ψυχή και ο νους αναγνωρίζουν αμέσως με το Άγιο Πνεύμα ότι Αυτός είναι ο Κύριος. Έτσι ο άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, με το Άγιο Πνεύμα, αναγνώρισε στο μικρό Βρέφος τον Κύριο (Λουκ. 2:25-32).
Έτσι και ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, με το Άγιο Πνεύμα επίσης, αναγνώρισε τον Κύριο και Τονυπέδειξε στους ανθρώπους.
Και στον ουρανό και στη γη ο Θεός γνωρίζεται μόνο με το Άγιο Πνεύμα, όχι με την επιστήμη. Και τα παιδιά που δεν σπούδασαν καθ λου, γνωρίζουν τον Κύριο με το Άγιο Πνεύμα. Χωρίς το Άγιο Πνεύμα κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει το Θεό και πόσο πολύ μας αγαπάει. Ακόμα κι αν διαβάζουμε ότι μας αγάπησε και έπαθε από αγάπη για μας, σκεφτόμαστε γι' αυτά μόνο με το νου, αλλά δεν καταλαβαίνουμε όπως πρέπει, με την ψυχή, την αγάπη του Χριστού.
Όταν όμως μας διδάξει, τότε γνωρίζουμε με ενάργεια και αισθητά την αγάπη- τότε γινόμαστε όμοιοι με τον Κύριο...

Saturday, June 3, 2017

Γεροντας Ευμενιος Σαριδακης: Ο κρυφος γελαστος αγιος του Αιγαλεω, τι ελεγε ο Αγιος Πορφυριος γι’ αυτον, η μαχη με το διαβολο

Ο π. Ευμένιος γεννήθηκε το 1931 στην Εθιά Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου Κρήτης και ήταν το όγδοο παιδί μιας φτωχής & πιστής οικογένειας. Έγινε μοναχός σε ηλικία 17 χρονών, αγωνίστηκε για την καλλιέργεια της ψυχής του με αγάπη και προσευχή και δοκιμάστηκε σκληρά και από την ασθένεια της λέπρας, αλλά και αργότερα, ενώ ήταν ήδη ιερέας, από δαιμονική επιρροή, με την οποία βασανίστηκε ψυχοσωματικά και ελευθερώθηκε μετά από πολλές προσευχές, αγρυπνίες και εξορκισμούς σε μοναστήρια της Κρήτης, όπως στις μονές Κουδουμά και Παναγίας Καλυβιανής.

Η λέπρα τον έφερε στο Νοσοκομείο Λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα Αθηνών. Εκεί θεραπεύτηκε αλλά, βλέποντας τον ανθρώπινο πόνο, αποφάσισε να παραμείνει στο Νοσοκομείο ως ιερέας, για να βοηθήσει όσο μπορούσε την ανακούφιση των συνανθρώπων του! Εκεί λοιπόν «θα αρχίσει το ποιμαντικό του έργο, που μπροστά του γονατίζουν οι έχοντες θεολογικά πτυχία και εκκλησιαστικά αξιώματα».

Η αγάπη του και ο ασκητικός του αγώνας έφεραν σ’ αυτόν τη χάρη του Θεού και ο ταπεινός ιερέας (λειτουργούσε στο ναό των αγίων Αναργύρων Ιατρών Κοσμά & Δαμιανού, μέσα στο Λοιμωδών) έφτασε σε μεγάλο ύψος αγιότητας -το οποίο διατηρούσε κρυφό όσο μπορούσε- και αξιώθηκε να λάβει το προορατικό χάρισμα, να ζήσει υψηλά πνευματικά βιώματα και οράματα και να βοηθήσει πάρα πολλούς ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης και μορφωτικού επιπέδου, όχι μόνο με τις συμβουλές και την προσευχή του αλλά και με την αγιασμένη παρουσία του.

Ο Γέροντας αγαπούσε όλο τον κόσμο, κάθε άνθρωπο προσωπικά, και ήταν ένας ιδιαίτερα γελαστός άγιος – το τρανταχτό γέλιο του ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά του – όπως και πολλές φορές έβγαινε από το Ιερό, κατά τη λειτουργία, με τα γένια του βρεγμένα από δάκρυα, αφού προσευχόταν για όλους τους πονεμένους και δυστυχισμένους συνανθρώπους μας και είχε προφανώς και το χάρισμα των δακρύων.
Ο παππούλης μας γελούσε, γελούσε πολύ. Γελούσε με εμάς τους ανθρώπους και μας μετέδιδε τη χαρά του. Γελούσε με τους αγίους, με την Κυρία Θεοτόκο, με τους αγγέλους, και μας μετέδιδε πάλι τη χαρά των αγίων, της Κυρίας Θεοτόκου, των αγγέλων, γι’ αυτό, όταν πηγαίναμε εκεί, μπορεί να ήμαστε στενοχωρημένοι και κουρασμένοι ψυχικά ή σωματικά, αλλά φεύγαμε… πετώντας.
Ο π. Ευμένιος γελούσε πολλές φορές και κατά τη διάρκεια των ακολουθιών, μπορεί την ώρα που διάβαζε το ιερό ευαγγέλιο ή όταν εθυμίαζε την Κυρία Θεοτόκο στην «Τιμιωτέρα» [σημαντικό τροπάριο για την Παναγία, που ψάλλεται σε ειδικό σημείο της καθημερινής πρωινής ακολουθίας (όρθρου)] ή την ώρα των παρακλήσεων[παράκληση ή «παρακλητικός κανόνας» = μουσικό + ποιητικό έργο, που αποτελεί προσευχή προς την Παναγία ή προς έναν άγιο (οι χριστιανοί συχνά διαβάζουν παρακλήσεις στο σπίτι τους, αλλά ψάλλονται & στην εκκλησία – δες πολλά δείγματα
[…] «Όποιος τον πλησίαζε, έβλεπε έναν ιερέα, έναν καλόγερο, με έντονη χαρά στο πρόσωπό του. Αυτή η χαρά, πολλές φορές, εκφραζόταν με πολλά γέλια, που αναμιγνύονταν με τα λόγια του ή ξεχύνονταν από τις άκρες των κλειστών χειλιών του, όταν έμενε σιωπηλός. Το καταλάβαινες ότι ήταν γέλια ενός χαριτωμένου ανθρώπου [δηλ. ανθρώπου με θεία χάρη], μιας καρδιάς ξέχειλης από αληθινή, θεία γαλήνη και χαρά, που χυνόταν έξω και δρόσιζε, ξενίζοντας [παραξενεύοντας] τους άλλους.
Ήταν εμφανές ότι ο π. Ευμένιος προσπαθούσε να συγκρατηθεί από ταπείνωση, να μη φανεί αυτή η αγία ιδιαιτερότητα, μα δεν το κατάφερνε πάντοτε.
Όποτε τον επισκεπτόμουν έπαιρνα αυτό το δώρο, τη χαρά δηλαδή και τα «αλλιώτικα» γέλια του, που κυλούσαν ως την δική μου καρδιά. Όταν φορούσε την ιερατική του στολή και έβγαινε στην Ωραία Πύλη για το «Ειρήνη πάσι» ή θυμίαζε την Παναγία μας στο τέμπλο, το πρόσωπό του, συγκρινόμενα με τα απαστράπτοντα άμφια, έλαμπε περισσότερο. Ιδιαίτερα μπροστά στην Θεοτόκο, στην Τιμιωτέρα ή στους Χαιρετισμούς, την χαιρετούσε πραγματικά πλημμυρισμένος χαρά και γελούσε μόνος αυτός, σαν να του είπε η Θεοτόκος μιαν ευχάριστη είδηση. […]»
Ο Γέροντας Πορφύριος έλεγε για τον Γέροντα Ευμένιο: «Να πηγαίνετε να παίρνετε την ευχή του Γέροντα Ευμένιου, γιατί είναι ο κρυμμένος Άγιος των ημερών μας. Σαν τον Γέροντα Ευμένιο βρίσκει κανείς κάθε διακόσια χρόνια».

Στο Νοσοκομείο Λοιμωδών ευτύχησε να γνωρίσει το λεπρό άγιο μοναχό Νικηφόρο, που, αν και τυφλός από την ασθένειά του, έγινε μεγάλος πνευματικός πατέρας των χριστιανών και δάσκαλος του Γέροντα Ευμένιου.

Τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και την 23η Μαίου 1999 παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο και τάφηκε, σύμφωνα με την επιθυμία του, στον τόπο που γεννήθηκε (στην Εθιά).

H προσευχή του Γέροντα («Και εχάρη ο Θεός»)
Η μυστική ζωή του αγίου Γέροντα (=οι προσωπικοί ασκητικοί αγώνες του) δεν είναι ευρύτερα γνωστή. Όμως έχει ιδιαίτερη σημασία η παρακάτω προσευχή του, που περιλαμβάνεται, μαζί με πολλά άλλα στοιχεία για τη ζωή του και μαρτυρίες πολλών ανθρώπων που τον γνώρισαν (και πολλές μαρτυρίες για τα αγιοπνευματικά [=θαυματουργικά] χαρίσματά του), στο εξαιρετικό βιβλίο του Σίμωνος Μοναχού π. Ευμένιος – Ο κρυφός άγιος της εποχής μας, σελ. 133-134 . Διηγείται ο μητροπολίτης Μόρφου της Κύπρου Νεόφυτος.
«Ένα πολύ σημαντικό περιστατικό, που θυμούμαι από τον γέροντα Ευμένιο, είναι μία προσευχή του έκανε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους ανθρώπους».

«Κι εχάρη ο Θεός», μου έλεγε.
«Και μετά είπα: «Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους καθολικούς. Και όλους τους προτεστάντες, Χριστέ μου, θέλω να σώσεις». Κι εχάρη ο Θεός.
«Θέλω να σώσεις και τους μουσουλμάνους και όσους ανήκουν σε όλες τις θρησκείες, και τους αθέους ακόμα θέλω να σώσεις». Κι εχάρη πολύ ο Θεός.
Και του είπα: «Χριστέ μου, θέλω να σώσεις όλους τους απ’ αιώνες κεκοιμημένους από Αδάμ μέχρι τώρα». Κι εχάρη ο Θεός πολύ.
Και είπα: «Θεέ μου, θέλω να σώσεις και τον Ιούδα». Και στο τέλος είπα: «Θέλω να σώσεις και τον διάβολο». Κι ελυπήθη ο Θεός».
Του λέω: «Γιατί λυπήθηκε ο Θεός;». «Διότι θέλει ο Θεός και δεν θέλουν αυτοί» μου απάντησε, «δεν υπάρχει ίχνος καλής θελήσεως σωτηρίας στον διάβολο».
«Καλά» του είπα, «πώς κατάλαβες εσύ πότε ο Θεός χαιρόταν και πότε ελυπήθη;». Και μου λέει: «Άμα η καρδιά σου γίνει ένα με την καρδία του Χριστού, αισθάνεσαι αυτά που αισθάνεται».
Δηλαδή αντιλαμβάνεσαι τι εύρος είχεν η καρδία αυτού του ανθρώπου; Αυτό είναι από τα πιο δυνατά που έχω ακούσει και δεν το έχω ακούσει από κανέναν άλλον. Κι αυτό το καταλάβαινε από την ένταση της Χάριτος. Ανάλογα με τον βαθμό της Χάριτος αντιλαμβανόταν την λύπη ή την χαρά Του, σ’ αυτό που ο ίδιος έλεγε ή έκανε».
[Χάρις: η αγαθή ενέργεια του Θεού, που εκπέμπεται σε όλα τα πλάσματα και που ανάλογα με το βαθμό, που ο άνθρωπος ανοίγεται σ’ αυτήν (=την επιθυμεί και γίνεται κατάλληλος για να μπει μέσα του, καλλιεργώντας την ταπεινή αγάπη), σώζεται και γίνεται άγιος. Κατά τους αγίους Πατέρες, η Χάρις είναι «άκτιστη», δηλ. αδημιούργητη: εκπέμπεται απευθείας από το Θεό, δεν είναι δημιούργημά Του – κι έτσι, όποιος ανοίγεται και μπαίνει μέσα του η θεία Χάρις, έχει μέσα του τον Ίδιο το Θεό αυτοπροσώπως και όχι ένα δημιούργημα, ενώνεται δηλαδή με το Θεό (θέωση).

Η μάχη με τον εχθρό (διάβολο)
Επειδή πολλοί αναγνώστες θα θέλουν κάτι παραπάνω για το θέμα, ας αναφέρουμε επιγραμματικά λίγες πληροφορίες, προερχόμενες από το βιβλίο του π. Σίμωνα, σελ. 60-65.
Το χτύπημα του εχθρού ήρθε όταν, μετά από σειρά δαιμονικών οραμάτων με άγρια θηρία, ο Γέροντας (νέος & άπειρος ιερέας ακόμη, αν και πιστός, γεμάτος αγάπη & αγωνιστής της προσευχής) έπαψε να έχει ενοχλήσεις και ένιωσε ότι «νίκησε το διάβολο» και τον γελοιοποίησε. Η στιγμή εκείνη ήταν μια εγωιστική πτώση σε παγίδα και ο εχθρός τον χτύπησε καθώς κατέβαινε τη σκάλα του Λοιμωδών, αρχικά στο πρόσωπο και στη συνέχεια στην ψυχή.
Για την περίοδο εκείνη ο Γέροντας είχε πει: «Ήταν ο καιρός που τα δάκρυά μου έκαιγαν το πρόσωπό μου. Ζεματιστά δάκρυα». Η ταλαιπωρία του έπαψε όχι με τη βοήθεια της ψυχιατρικής, αλλά μετά από νηστείες, αγρυπνίες και πολλές επισκέψεις, με τη συντροφιά πιστών φίλων και χωριανών, στα μοναστήρια της Κρήτης. Στην Παναγία του Κουδουμά, κατά τον άγιο Γέροντα, δόθηκε η τελική νίκη κατά του εχθρού, μια νίκη της Παναγίας για χάρη του.
Σημειωτέον ότι η μονή Κουδουμά (νότια νομού Ηρακλείου) είναι μία από τις πιο σημαντικές ορθόδοξες μονές της Κρήτης και πολλοί άγιοι έχουν αναδειχθεί εκεί, όπως οι άγιοι Παρθένιος και Ευμένιος (κοιμήθηκαν αρχές του 20ού αιώνα), Ιωακείμ ο Νάνος, Γεννάδιος ο μετέπειτα ασκητής της Ακουμιανής Γιαλιάς (νομού Ρεθύμνης) κ.λ.π.
 
http://agiameteora.net