Ο Άγιος Πορφύριος συνομιλεί με τον Άγιο Γεράσιμο

Την ημέρα της εορτής του αγίου Γερασίμου ο Παππούλης ευρίσκετο κλινήρης, λόγω των πολλών ασθενειών του.
Ξαφνικά παρουσιάζεται ενώπιόν του, ολόσωμος, ο Άγιος Γεράσιμος! Οπότε, ο πατήρ Πορφύριος, που προηγουμένως δεν ήταν σε θέση να γυρίσει από το άλλο πλευρό, εξαιτίας των ισχυρών πόνων και της τρομερής σωματικής του αδυναμίας, εκτινάσσεται επάνω με τέτοια ευλυγισία και δύναμη, που θα την ζήλευε και ο καλύτερος παγκόσμιος πρωταθλητής, και με ιδιαίτερο σεβασμό, άρχισε να υποκλίνεται, να σταυροκοπιέται, να προσκυνά και να συνομιλεί, τετ-α-τέτ, με τον αγαπημένο του Άγιο Γεράσιμο, για πολλή ώρα.

Μια από τις γυναίκες, η οποία την ώρα εκείνη εκτελούσε την εθελοντική της «βάρδια», προς εξυπηρέτηση του Παππούλη, παρακολουθούσε άναυδη και σιωπηλή από απόσταση ολίγων μέτρων, όλα τα διαδραματισθέντα, χωρίς να μπορεί να δώσει καμμία εξήγηση! Γιατί έβλεπε τον Παππούλη να προβαίνει σε όλες τις προηγούμενες ενέργειες, αλλά δεν έβλεπε τον αποδέκτη των ενεργειών αυτών! Και έβλεπε και άκουγε τον Παππούλη, αλλά ούτε έβλεπε, ούτε άκουγε τον συνομιλητή του, που δεν ήταν άλλος από τον Άγιο Γεράσιμο, και κυριολεκτικά, είχε σαστίσει!

Όταν, ο πατήρ Πορφύριος, τελείωσε την... συνομιλία με τον θαυματουργό και προστάτη του άγιο Γεράσιμο, εφανέρωσε και διηγήθηκε τα πάντα στην έκπληκτη γυναίκα και της έδωσε εντολή να μην αποκαλύψει τίποτε απ’ όσα είδε και άκουσε, πριν αυτός κοιμηθεί τον ύπνον του Δικαίου!

Από το Βιβλίο ¨ Ανθολόγιον Θαυμάτων¨¨ Έκδοσις Ιερού γυναικείου Ησυχαστηρίου ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

Η Υπερπροστασία αφήνει Ανώριμα τα παιδιά! ( Άγιος Πορφύριος )

Ένα άλλο πάλι, που βλάπτει τα παιδιά, είναι η Υπερπροστασία, δηλαδή η Υπερβολική φροντίδα, η Υπερβολική αγωνία κι άγχος των γονέων. 

 

Ακούστε ένα περιστατικό.
Μια μητέρα μου παραπονιόταν ότι το παιδί της, πέντε χρονώ, δεν υπάκουε. Της έλεγα, «εσύ φταίεις», αλλά δεν το καταλάβαινε. Κάποια φορά επήγαμε με την μητέρα αυτήν ένα περίπατο στη θάλασσα με τ’ αυτοκίνητο της. Είχε μαζί της και το παιδί. Σε λίγο ο μικρός ξέφυγε απ’ το χέρι της κι έτρεξε προς τη θάλασσα. Υπήρχε, μάλιστα, ένας σωρός από άμμο κι απ’ την πίσω πλευρά του απότομα απλωνόταν η θάλασσα. Η μητέρα αγχώθηκε, ήταν έτοιμη να φωνάξει, να τρέξει, διότι είδε τον μικρό στην κορυφή του σωρού, μ’ απλωμένα τα χέρια να κάνει ισορροπία. Εγώ την καθησύχασα, της είπα και γύρισε την πλάτη προς το παιδί και λίγο λοξά παρακολουθούσα. Όταν ο μικρός απελπίσθηκε να προκαλεί την μητέρα του, για να την τρομάξει και να φωνάξει, όπως συνήθως, σιγά σιγά κατέβηκε ήσυχος και μας επλησίασε. Αυτό ήταν! Τότε πήρε η μητέρα το μάθημα της σωστής αγωγής.
Μια άλλη μητέρα παραπονιόταν για τον μοναχογιό της ότι δεν έτρωγε όλα τα φαγητά και κυρίως το γιαούρτι. Ο μικρός ήταν περίπου τριώ χρονώ και την επαίδευε την μάνα καθημερινά. Της λέγω:
«Θα κάνεις το εξής. Θ’ αδειάσεις το ψυγείο απ’ όλα τα τρόφιμα. Θα το γεμίσεις με ορισμένη ποσότητα γιαούρτι. Θα ταλαιπωρηθείτε και οι γονείς για μερικές ημέρες. Ήλθε η ώρα του φαγητού; Θα δώσεις στον Πέτρο γιαούρτι. Δεν θα το φάει. Το βράδυ το ίδιο, την άλλη μέρα το ίδιο. Ε, μετά θα πεινάσει, κάτι θα δοκιμάσει. Θα κλάψει, θα φωνάξει. Θα τα υποστείτε. Μετά θα το φάει ευχαρίστως».
Έτσι συνέβηκε κι έγινε το γιαούρτι το καλύτερο φαγητό για τον Πέτρο.
Δεν είναι δύσκολα αυτά. Κι όμως πολλές μητέρες δεν τα καταφέρνουν και δίδουν πολύ αρνητική αγωγή στα παιδιά τους. Μητέρες που κάθονται πάνω απ’ τα παιδιά τους συνεχώς και τα καταπιέζουν, δηλαδή τα υπερπροστατεύουν, απέτυχαν στο έργο τους. Ενώ πρέπει ν’ αφήνεις το παιδί μόνο του να ενδιαφερθεί για την πρόοδό του. Τότε θα πετύχεις. Όταν κάθεσαι συνεχώς από πάνω τους, τα παιδιά αντιδρούν. Αποκτούν νωθρότητα, μαλθακότητα και συνήθως αποτυγχάνουν στη ζωή. Είναι ένα είδος υπερπροστασίας, που αφήνει ανώριμα τα παιδιά.
Πριν από λίγες ημέρες ήλθε απελπισμένη μια μητέρα για τις συνεχείς αποτυχίες του γιου της στις εισιτήριες εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο. Άριστος μαθητής στο δημοτικό, άριστος στο γυμνάσιο, άριστος στο λύκειο. Στη συνέχεια αποτυχίες, αδιαφορία του παιδιού, αντιδράσεις περίεργες.
«Εσύ φταίεις, της λέω της μάνας, κι είσαι και μορφωμένη! Τι θα έκανε το παιδί; Πίεση, πίεση, πίεση όλα τα χρόνια, ‘’να είσαι πρώτος, να μη μας ντροπιάσεις, να γίνεις μεγάλος στην κοινωνία....’’. τώρα εκλώτσησε, δεν θέλει τίποτα. Να σταματήσεις αυτή την καταπίεση και την υπερπροστασία και θα δεις που το παιδί τότε θα ισορροπήσει. Τότε θα προχωρήσει, όταν τ’ αφήσεις ελεύθερο»

(Απόσπασμα Από το βιβλίο Γέροντος Πορφυρίου, «ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ»

Να γεμίσεις την ψυχή σου με Χριστό, με θείο έρωτα, µε χαρά. ( Άγιος Πορφύριος )

Να γεμίσεις την ψυχή σου με Χριστό, με θείο έρωτα, µε χαρά. 

Η χαρά του Χριστού θα σε γιατρέψει.

Ο Θεός φροντίζει ακόμη και για τις πιο μικρές λεπτομέρειες της ζωής µας.

Δεν αδιαφορεί για µας, δεν είμαστε µόνοι στον κόσµο.


Άγιος Πορφύριος

Έτσι θα θεραπευτείς από όλες τις ασθένειες ( Άγιος Πορφύριος )

 

Τι πρέπει να κάνεις – Από πού προέρχονται οι περισσότερες αρρώστιες

Η απελπισία και η απογοήτευση είναι το χειρότερο πράγμα. Είναι παγίδα του σατανά, για να κάνει τον άνθρωπο να χάσει την προθυμία του στα πνευματικά και να τον φέρει σε απελπισία

Όλες σχεδόν οι αρρώστιες προέρχονται από έλλειψη εμπιστοσύνης στον Θεό και αυτό δημιουργεί άγχος.
Το άγχος το δημιουργεί η κατάργηση του θρησκευτικού αισθήματος. Αν δεν έχετε έρωτα για τον Χριστό, αν δεν ασχολείσθε με άγια πράγματα, σίγουρα θα γεμίσετε με μελαγχολία και κακό.

Ένα πράγμα που μπορεί να βοηθήσει τον καταθλιπτικό είναι και η εργασία, το ενδιαφέρον για τη ζωή.
Ο κήπος, τα φυτά, τα λουλούδια, τα δέντρα, η εξοχή, ο περίπατος στην ύπαιθρο, η πορεία, όλ” αυτά βγάζουν τον άνθρωπο απ” την αδράνεια και του δημιουργούν άλλα ενδιαφέροντα. Επιδρούν σαν φάρμακα.

Η ασχολία με την τέχνη, τη μουσική κ.λπ. κάνει πολύ καλό, όπως αναφέρει το psigmataorthodoxias.

Σ΄ εκείνο, όμως, που δίδω τη μεγαλύτερη σημασία είναι το ενδιαφέρον για την Εκκλησία, για τη μελέτη της Αγίας Γραφής, για τις ακολουθίες.

Μελετώντας τα λόγια του Θεού, θεραπεύεται κανείς χωρίς να το καταλάβει.

"Άλλο ευγένεια και άλλο ευλάβεια" ( Άγιος Πορφύριος )

Κρίνοντας τη συμπεριφορά των σημερινών ανθρώπων ό Γέροντας έλεγε: «Οι άνθρωποι βασανίζονται σήμερα από τις ευκολίες, οι όποιες ξεπερνούν τα όρια τους και γίνονται δυσκολίες. πριν ξεχρεώσουν το ένα μηχάνημα, χρεώνονται το άλλο. Όλα σήμερα ξεπέρασαν τα όρια τους. Από τα θερμοκήπια περάσαμε στις ορμόνες». Ιδού μία αρίστη ανατομία της ζωής των σημερινών ανθρώπων, οι οποίοι μέσα στις ευκολίες του πολιτισμού πού δημιούργησαν πνίγονται, δυσκολεύονται, χάνονται.

Τα εύκολα έφεραν τα δύσκολα. Οι ανέσεις έφεραν τις πιέσεις, πού προέρχονται από τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου, ό όποιος, παρά την πρόοδο και τα αγαθά της σύγχρονης κοινωνίας, μένει άδειος και μάλιστα ανικανοποίητος. «Πολλοί άνθρωποι, έλεγε ό Γέροντας, ζουν χωρίς ιδανικά. Δεν πιστεύουν στην άλλη ζωή. Δεν έχουν συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής. Το κακό ξεκινά από την έλλειψη πίστης στην άλλη ζωή.
Οι σημερινοί άνθρωποι ομοιάζουν με γερές μηχανές πού έχουν παγωμένα λάδια. Έχουν παγωμένη καρδιά. Δεν χρησιμοποιούν την καρδιά τους, γι' αυτό βασανίζονται. Ευτυχώς, όμως, υπάρχει καλό προζύμι. Οι ορθόδοξοι έχουμε το χάρισμα της ευλάβειας. Οι Ευρωπαίοι έχουν την ευγένεια Δυστυχώς, χάνομε την ευλάβεια και δεν έχομε και την ευγένεια. Έτσι, τα πράγματα γίνονται χειρότερα».
Αλήθεια, πώς μπορεί κανείς να έχει ιδανικά όταν δεν δίδει μεταφυσικές διαστάσεις στη ζωή του; Ή οποία ευγένεια, όσο κι αν «υποχρεώνει», δεν μπορεί να συγκριθεί με την αρετή της ευλάβειας, για την οποία ό Γέροντας έλεγε: «Μία γυναίκα πού έχει ευλάβεια αξίζει περισσότερο από την εικόνα μίας αγίας, γιατί είναι ζωντανή»!
                    
Οι άνθρωποι με παγωμένες καρδιές δεν μπορούν να είναι ευλαβείς. Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις των ευλαβών ανθρώπων. Είναι το καλό προζύμι, πού μπορεί να ζυμώσει όλους τους άλλους, σύμφωνα με τη διαβεβαίωση του αποστόλου Παύλου: «Μικρά ζύμη όλον το φύραμα ζυμοί» (Γαλ. ε' 9). Πράγματι, με μικρή ποσότητα από προζύμι μπορεί κανείς να ζυμώσει μεγάλη ποσότητα ψωμιού. Έτσι, και λίγοι ευλαβείς άνθρωποι με το παράδειγμα της κατά Χριστόν ζωής τους μπορούν να επηρεάσουν και πολλούς άλλους, οί οποίοι ζουν διαφορετικά.
Έχουμε πολλά παραδείγματα ευσεβών χριστιανών, συζύγων και μητέρων, πού επηρέασαν θετικά όχι μόνο τους συζύγους και τα παιδιά τους, αλλά και το ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό τους περιβάλλον.

Ο Χριστός είναι το παν ( Άγιος Πορφύριος)

(Απομαγνητοφωνημένα λόγια του Γέροντα. Αναδίδουν το μυστικό άρωμα της ένθεης πνευματικής του ζωής).

Λοιπόν, ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή. Πάει, τελείωσε. Αν δε βλέπεις το Χριστό σε όλα σου τα έργα και τις σκέψεις, είσαι χωρίς Χριστό.

Πως το κατάλαβες;

Θυμάμαι κι ένα τραγούδι.

«Συν Χριστώ πανταχού,

φόβος ουδαμού».

Το ‘ χετε ακούσει; Ε; Το λένε τα παιδιά, δε το θυμάμαι.

Λοιπόν, έτσι πράγματι πρέπει να βλέπωμε το Χριστό. Είναι φίλος μας, είναι αδελφός μας, είναι ό,τι καλό και ωραίο. Είναι το παν. Αλλά είναι φίλος και το φωνάζει: «Σας έχω φίλους, βρε, δεν το καταλαβαίνετε; Είμαστε αδέλφια. Βρε εγώ δεν είμαι… δεν βαστάω την κόλαση στο χέρι, δεν σας φοβερίζω, σας αγαπάω. Σας θέλω να χαίρεσθε μαζί μου τη ζωή». Κατάλαβες;
Έτσι είναι ο Χριστός. Δεν έχει κατήφεια, ούτε μελαγχολία, ούτε ενδοστρέφεια, που ο άνθρωπος σκέπτεται ή βασανίζεται από διαφόρους λογισμούς και διάφορες πιέσεις, που κατά καιρούς στη ζωή του τον τραυμάτισαν.
Ο Χριστός είναι νέα ζωή. Πως το λέω; Ο Χριστός είναι το παν. Είναι η χαρά, είναι η ζωή, είναι το φως, το φως το αληθινόν, που κάνει τον άνθρωπο να χαίρεται, να πετάει, να βλέπει όλα, να βλέπει όλους, να πονάει για όλους, να θέλει όλους μαζί του, όλους κοντά στο Χριστό.
Όταν εμείς βρίσκουμε κάποιονε θησαυρό ή ό, τι άλλο, δεν θέλομε να το λέμε πουθενά. Ο Χριστιανός όμως, όταν βρει το Χριστό, όταν γνωρίσει το Χριστό, όταν ο Χριστός εγκύψει μέσα στην ψυχούλα του και τον αισθανθεί, θέλει να φωνάζει και να το λέει παντού, θέλει να λέει για το Χριστό, τι είναι ο Χριστός. Αγαπήσατε τον Χριστόν και μηδέν προτιμήστε της αγάπης Αυτού. Ο Χριστός είναι το παν, είναι η πηγή της ζωής, είναι το άκρον των εφετών, είναι το παν. Όλα στο Χριστό υπάρχουν τα ωραία.
Και μακράν του Χριστού η θλίψις, η μελαγχολία, τα νεύρα, η στενοχώρια, οι αναμνήσεις των τραυμάτων της ζωής, των πιέσεων, των αγωνιωδών, έτσι, ωρών. Όλα, ζούμε εκείνα εκεί της ζωής μας. Και πάμε εδώ και πάμε εκεί, και τίποτα, και πουθενά δεν στεκόμαστε. Όπου βρούμε το Χριστό, ας είναι μια σπηλιά, καθόμαστε εκεί και φοβούμαστε να φύγουμε, να μη χάσουμε το Χριστό. Διαβάστε να ιδήτε. Ασκηταί, που εγνώρισαν το Χριστό, δεν ήθελαν να φύγουν από τη σπηλιά, ούτε έβγαιναν έξω να κάνουνε πιο πέρα ∙ θέλαν να είναι εκεί που αισθανόντουσαν το Χριστό μαζί τους.
Ο Χριστός είναι το παν.
Ο Χριστός είναι η πηγή της ζωής, της χαράς. Το παν. Πως τα βλέπεις, ρε Νίκο;
- Αυτά, που είπατε, Γέροντα, είναι χρυσά λόγια, είναι η πραγματικότητα. Όπως το λέτε εσείς, έτσι είναι.
Ε, ναι- εξακολούθησε ο Γέροντας- αλλά έτσι καλούμεθα να ζήσωμε. Όταν λέμε είμαστε Χριστιανοί, όταν λέμε είμαστε του Χριστού. Κατάλαβες; Ό,τι να είναι. Και στις ώρες της αδυναμίας μας, μόλις ιδούμε το Χριστό, αμέσως αλλάζομε γνώμη και θέλουμε να ‘μαστε με το Χριστό. Αλλά ο Χριστός είναι φίλος μας, είναι ο αδελφός μας, το φωνάζει: «Υμείς φίλοι μου εστε». «Δεν θέλω να με βλέπετε διαφορετικά, δεν θέλω να με βλέπετε έτσι, ότι εγώ είμαι ο Θεός, ότι είμαι ο Λόγος του Θεού, ότι είμαι μία υπόστασις της Αγίας Τριάδος. Θέλω να με βλέπετε δικό σας, φίλο σας, να με αγκαλιάζετε, να με αισθάνεστε στην ψυχή σας, το φίλο σας. ΕΜΕΝΑ, που είμαι η πηγή της ζωής, όπως είναι η αλήθεια».
Κι όμως αυτά είναι η αλήθεια. Τώρα, είπαμε, υπάρχει ο σατανάς, υπάρχει η κόλασις, υπάρχει ο θάνατος. Όλα αυτά υπάρχουν, όντως υπάρχουν. Είναι το άλλο μέρος, το κακό, είναι το σκοτάδι, είναι όλα του σκοταδιού.
Ο άνθρωπος του Χριστού πρέπει ν’ αγαπήσει το Χριστό, κι όταν αγαπήσει το Χριστό, απαλλάττεται απ’ το διάβολο, από την κόλαση και από το θάνατο. Θα μου πεις, εσύ έφθασες να είσαι έτσι; Δεν έχω φθάσει, αυτό ζητάω, αυτό θέλω. Και στη σιωπή μου και παντού προσπαθώ να ζήσω σε αυτά. Δεν τα ζω. Όμως, ε… προσπαθώ. Δηλαδή, πώς να σου το πω, πώς να σας τα πω; Δεν έχω πάει σ’ ένα μέρος, έτσι… ή πήγα μια φορά, το είδα, τώρα δεν είμαι εκεί, αλλά το θυμάμαι, το λαχταράω, το θέλω. Να, τώρα, αυτή τη στιγμή, αύριο, μεθαύριο, κάθε στιγμή μου ’ρχεται και το θέλω, θέλω να πάω εκεί, το ζητάω. Δεν είμαι, όμως, εκεί. Δεν μπορώ να σας τα εξηγήσω αυτά. Τα καταλαβαίνετε ;

- Ναι, Γέροντα. [ Ι 50 π.]

Η αγάπη προς το Θεό

Μια άλλη μέρα ερωτώ το Γέροντα πως πρέπει να είναι η αγάπη μας προς το Θεό και μου λέει:

«Η αγάπη μας προς το Θεό, παιδί μου, πρέπει να είναι πάρα πολύ μεγάλη και χωρίς να υπάρχει καμιά διάσπαση σε άλλα πράγματα.

Σου φέρνω σαν παράδειγμα το εξής: O άνθρωπος μοιάζει να έχει εντός του μια μπαταρία με ορισμένη ενέργεια. Όταν αυτή την ενέργεια την ξοδεύει σε άλλα διάφορα πράγματα εκτός της αγάπης προς τον θεό, η ενέργεια που απομένει μέσα του γι’ Αυτόν είναι ελαχίστη και ίσως πολλές φορές μηδαμινή. Όταν όμως διαθέτουμε όλη μας την ενέργεια προς τον Θεό, τότε η αγάπη μας είναι μεγάλη προς Αυτόν.

Σου λέω και τούτο το άλλο.

Ήταν μια φορά μια κοπέλα που είχε ερωτευθεί πάρα πολύ ένα νέο, που τον έλεγαν Νίκο. Αυτή που λες, σηκωνόταν κάθε νύκτα και κρυφά από τους δικούς της, πηδούσε το παράθυρό της και πήγαινε ξυπόλητη μέσα απ’ τα χωράφια που υπήρχαν αγκάθια για να συναντήσει τον αγαπημένο της ματώνοντας τα πόδια της. Όταν επίσης γύριζε στο σπίτι της και καθόταν μέσα, πάντοτε ο Νίκος της ήταν εδώ, και μου έδειχνε το μέτωπό του. Ό,τι δουλειές και να έκανε, ο Νίκος της εδώ, και μου ξανάδειχνε το μέτωπό του. Έτσι πρέπει και συ, παιδί μου, να δίνεις όλη σου τη δύναμη στο Θεό και ο νους σου να είναι πάντα σ’ Αυτόν, γιατί έτσι του αρέσει».

[ Τζ 108]



Παράδεισος είναι η αγάπη του Χριστού



Και ποιος είναι ο Παράδεισος; «Ο Χριστός», έλεγε ο Γέροντας. «Όταν αγαπάς τον Χριστό, τότε παρ’ όλη την αίσθηση της αμαρτωλότητος και των αδυναμιών σου έχεις τη βεβαιότητα ότι ξεπέρασες το θάνατο, γιατί βρίσκεσαι στην κοινωνία της αγάπης του Χριστού. Και να μας αξιώσει ο Θεός να δούμε το Πρόσωπο του Κυρίου και απ’ εδώ στη γη και απ’ εκεί, όπου θα πάμε». [ Ι 246]



Μη ζητάς να σ’ αγαπούν



«Μακριά από τη Ζήλια. Τον κατατρώγει τον άνθρωπο. Από φθόνο, μια Μοναχή προς άλλη, την φαντάστηκε να ασχημονεί με τον πνευματικό, και το έλεγε σαν πραγματικότητα.

Όλα γίνονται στο φθονερό άνθρωπο. Εγώ τα έζησα. Οι άνθρωποι με είχαν για καλό και ερχόντουσαν πολλοί για να εξομολογηθούν. Και μου τα έλεγαν με ειλικρίνεια.

Μακριά από αυτά τα γυναικίστικα παράπονα. Το Χριστό, μωρέ, το Χριστό να αγαπήσουμε με πάθος, με θείο έρωτα.

Ευτυχισμένος ο μοναχός που έμαθε να αγαπάει όλους μυστικά. Δεν ζητά από τους άλλους αγάπη, ούτε τον νοιάζει να τον αγαπούν.

Εσύ αγάπα όλους, και προσεύχου μυστικά μέσα σου. Ξέχυνε την αγάπη σου προς όλους. Και θα έλθει ώρα που θα αγαπάς αβίαστα. Και θα νιώθεις, ότι όλοι σ’ αγαπούν. Ένα κοσμικό τραγούδι λέει:

«Μη μου ζητάς να σ’ αγαπώ.

Η αγάπη δεν ζητιέται.

Μέσα στα φύλλα της καρδιάς

μονάχη της γεννιέται».

Πάρ’ το πνευματικά. Εσύ σκόρπα φυσικά, από την καρδιά σου, την αγάπη του Χριστού.

Μερικοί μοναχοί, ιδίως γυναίκες, λένε:

- Μ’ αγαπάς;

- Γιατί δεν μ’ αγαπάς;

Πω πω! Πόσο μακριά είναι από την αγάπη του Χριστού!

Φτώχεια, πνευματική φτώχεια.

Μη σε νοιάζει αν σ’ αγαπούν. Εσύ μόνο ξεχείλιζε από αγάπη Χριστού προς όλους. Και τότε μυστικά έρχεται μια μεταβολή, μια αλλαγή σ’ όλο το σύνολο. Αυτό που σου λέω είναι η καλύτερη ιεραποστολή. Εφάρμοσέ το και τηλεφώνησέ μου τα αποτελέσματα». [Α 80-2]





Δεν κερδίζεις με το άγριο



Ένας φίλος δέχθηκε, όπως μου εκμυστηρεύθηκε, τη σκληρή συμπεριφορά εκ μέρους ανθρώπων αυστηρών αρχών, με αποτέλεσμα να εξουθενωθεί και να παρεξηγηθεί τελείως, ως προς τον χαρακτήρα του. Ο Γέροντας τον ανέπαυσε, διότι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, πραγματοποιώντας πετυχημένη ψυχική ακτινογραφία του. Του είπε: «Είσαι καλός, ευαίσθητος, ήσυχος∙ είσαι πρόβατο του θεού. Αλλά, όταν σε πάρουν με το άγριο, μαζεύεσαι, αντιδράς εσωτερικά, και τότε είναι που σε παρεξηγούν πολύ και δεν σε καταλαβαίνουν. Όταν όμως σε πάρουν με το καλό, φανερώνεις από μέσα σου τέτοια καλά πράγματα, που κάνεις τους άλλους να ξαφνιάζονται. Οι άνθρωποι που σε παρεξήγησαν και σε πλήγωσαν δεν γνωρίζουν ούτε εκείνο τον παλιό μύθο, για τον άνεμο και τον ήλιο, που μάλωναν, ποιος είναι ο δυνατότερος κι έβαλαν στοίχημα, ότι όποιος βγάλει την κάπα του βοσκού, που εκείνη την ώρα ανηφόριζε το βουνό, θα είναι ο πιο δυνατός. Φύσηξε, ξαναφύσηξε ο άνεμος, αλλά ο βοσκός κρύωσε και τυλίχθηκε πιο σφιχτά στην κάπα του. Βγήκε τότε ο ήλιος απ’ τα σύννεφα, σκόρπισε γύρω καλοσύνη και θερμότητα, ζεστάθηκε ο βοσκός κι έβγαλε την κάπα του .Τότε ο ήλιος φώναξε στον άνεμο: «Είδες, ποιος απ’ τους δυο μας είναι ο δυνατότερος;» Και συμπέρανε ο π. Πορφύριος: «Δεν κερδίζεις τον άνθρωπο με το άγριο, αλλά μόνο με την καλοσύνη». [ Γ. 257π]





Δεχόταν όλους



Το Γέροντα επισκέπτονταν και άνθρωποι διαφόρων θρησκευτικών και ιδεολογικών τάσεων: Ετερόδοξοι: παπικοί και προτεστάντες. Ετερόθρησκοι: ισλαμιστές, βουδιστές, Ορθολογιστές, σκεπτικιστές, νιτσεϊκοί, μαρξιστές, φροϋδιστές, μηδενιστές, αναρχικοί, μασόνοι, χιλιαστές και πολλοί άλλοι. Όλους τους άγγιζε ψυχικά και σ’ όλους προσέφερε τον αποδεκτό οικοδομητικό του λόγο. Έβρισκε κάποιο δικό του τρόπο, για να προβληματίσει και να αφυπνίσει τον καθένα. Ιδιαίτερα τους ετερόδοξους αιρετικούς και πλανεμένους κι ακόμη πιο πολύ, τους ομόδοξους εκείνους, που ζώντας σ΄ ένα κλίμα ορθοδοξολογίας, παρέκκλιναν από το δρόμο της ορθοπραξίας σε μονοπάτια ακραίων τάσεων. Κοντά στο Γέροντα ο επισκέπτης ένιωθε τη θερμότητα μιας κατανυκτικής αγαλλίασης, που πήγαζε καθαρή από την ισορροπημένη πνευματικότητά του, τη θεμελιωμένη στην εν Χριστώ ταπεινή αγάπη του και υπεύθυνη ελευθερία του. [ Γ 402π.]



Φιλανθρωπία



Φίλος ασκητικών τάσεων επιθυμούσε να κρατήσει για τις ατομικές του ανάγκες ένα μικρό χρηματικό ποσό και τα υπόλοιπα χρήματα, που έβγαζε από την εργασία του, να τα μοιράζει σε ελεημοσύνες, όμως δίσταζε να μένει με τόσα λίγα χρήματα. Είπε το λογισμό του στο Γέροντα κι εκείνος του απάντησε : «Ευλογημένε, κάθεσαι και ασχολείσαι με τέτοιες λεπτομέρειες! Κράτα για τον εαυτό σου όσα χρήματα θέλεις, και δώσε όλη την προσπάθειά σου στο πώς να αγαπήσεις περισσότερο τον Χριστό κι όλα αυτά τα ζητήματα θα λυθούν μόνα τους». [ Γ 349]



Άδικα τον απέλυσες ∙ δεν ήταν κλέφτης



Ο Γέρων Πορφύριος είπε σε κάποιον επισκέπτη του ότι έβλεπε πως κάτι κακό είχε κάνει στη ζωή του. Εκείνος του απάντησε ότι δεν ένοιωθε να τον ενοχλεί η συνείδησή του σε οτιδήποτε κι ότι τριάντα τόσα χρόνια που βρισκόταν στην Αθήνα, όπου είχε ένα εμπορικό κατάστημα, υπήρξε ένας τίμιος έμπορος. Δεν θυμόταν ο άνθρωπος να είχε κάνει οποιοδήποτε κακό.

«Στο χωριό σου», τον ρωτά ο Γέρων Πορφύριος, «δεν έκανες κανένα κακό;» «Όχι», απάντησε εκείνος. «Είμαστε πλούσια οικογένεια. Ο πατέρας μου πέθανε και μου άφησε όλη την περιουσία του. Και για να καταλάβετε ότι είμαι καλός άνθρωπος, θα σας πω ένα παράδειγμα. Μια φορά μας έκλεψε ο επιστάτης μας ένα μεγάλο για την εποχή εκείνη ποσό. Κι εγώ δεν τον κατάγγειλα στη αστυνομία. Αλλά, βέβαια, τον απέλυσα, διότι δεν μπορούσα ν’ αφήσω έναν κλέφτη στα κτήματά μας».

Τον ρωτά τότε ο Γέρων Πορφύριος: «Τον είδες εσύ ο ίδιος να κλέβει το ποσό αυτό;» «Όχι», απάντησε εκείνος, «αλλά ήμουν σίγουρος ότι αυτός το είχε κλέψει, διότι μόνο εκείνος ήξερε που είχαμε τα χρήματα». Του λέει τότε ο Γέρων Πορφύριος: «Όχι, δεν ήταν αυτός που τα έκλεψε. Κι εσύ, απολύοντάς τον, αμαύρωσες το δικό του όνομα και ολόκληρης της οικογενείας του. Κι εκείνη η πράξη σου σ’ εμποδίζει τώρα να δεχθείς το σώμα και το αίμα του Χριστού μας».

Ο πραγματικός ένοχος ήταν άλλος. Τότε, πήγε στο χωριό του και ενώπιον των συγχωριανών του, αποκατέστησε τον επιστάτη τους, τον οποίο είχε τόσο πολύ αδικήσει, εν αγνοία του βέβαια. Κι αμέσως μετά, πήγε και κοινώνησε. [ Ι 180]



Σε οίκο ανοχής



Θα σας αφηγηθώ μια ιστορία, που δείχνει πόσο μεγαλείο είχε η ψυχή του πατρός Πορφυρίου.

Πριν από πάρα πολλά χρόνια, παραμονή των Θεοφανείων, πήγε, κατά το έθιμο, ν’ αγιάσει τα σπίτια. Όπως έμπαινε στα σπίτια ένα ένα, μπήκε και σ’ ένα σπίτι, το οποίο, χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος, ήταν οίκος ανοχής. Την ώρα που άρχισε να ψάλλει «Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου…» και ν’ αγιάζει, του λέει η ιδιοκτήτρια : «Μη, μη, δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το σταυρό». Κι ο Γέρων Πορφύριος της αποκρίθηκε: «Δεν ξέρω αν αυτές ή εσύ δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό». Ασπάσθηκαν το σταυρό οι γυναίκες εκείνες και ο Γέρων Πορφύριος τις είπε μερικά λόγια εκεί. Τους μίλησε για την αγάπη προς το Θεό, που ήταν τα αγαπημένο του θέμα.

Βλέποντας την εξαγιασμένη μορφή του Γέροντος Πορφυρίου, οι γυναίκες εκείνες υπέστησαν μια εσωτερική αλλοίωση ∙ ιδιαίτερα, όταν τις είπε: «Ν’ αγαπήσετε το Χριστό, που σας αγαπά, και θα δείτε τότε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Αν ξέρατε πόσο σας αγαπά ο Χριστός! Προσπαθήστε κι εσείς να τον αγαπήσετε».

Γνώριζε ο Γέρων Πορφύριος ότι, αν εκείνες οι γυναίκες γνώριζαν το Χριστό και τον αγαπούσαν, διότι η γνώση οδηγεί στην αγάπη, θα εγκατέλειπαν εκείνο το άθλιο επάγγελμα που έκαναν. [ Ι 100 ]

----------------------

Σημ. Το παραπάνω κείμενο έχει δημοσιοποιηθεί με την άδεια των αδερφών του Ιερού ησυχαστηρίου Μεταμόρφωσις του Σωτήρος στο Μήλεσι της Αττικής.
Η επιλογή των κειμένων, έγινε σε συνεργασία με τον κύριο Κωνσταντίνο Καρακόλη, ο οποίος και έχει την επιμέλεια του βιβλίου και τον οποίο ευχαριστούμε θερμά για το ενδιαφέρον του.


Άγιος Πορφύριος

Συμβουλές για τις μητέρες( Άγιος Πορφύριος )

Οι μητέρες ξέρουν πώς να εκφράσουν το άγχος, να παρέχουν συμβουλές και να μιλανε ασταμάτητα, αλλά δεν έχουν μάθει να προσεύχονται. Οι περισσότερες συμβουλές και επικρίσεις κάνουν μια μεγάλη βλάβη σε αυτά. Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά για τα παιδιά.

Λέξεις κανουν ζημια στ' αυτιά, αλλά η προσευχή πηγαίνει στην καρδιά. Η προσευχή είναι απαραίτητη, με πίστη και χωρίς άγχος, μαζί με ένα καλό παράδειγμα.

Άγιος Πορφύριος

Γιατί οι νέοι φεύγουν από την Εκκλησία;( Άγιος Πορφύριος )

 Ο έπαινος κάνει τους νέους εγωιστές, απροσάρμοστους και άθεους.

Δίδασκε ο θεόσοφος Παιδαγωγός Άγιος Πορφύριος: «Η αλήθεια του Χριστού τονίζει ότι, άμα επαινείς έναν άνθρωπο, τον κάνεις εγωιστή. Ο εγωιστής είναι ο μπερδεμένος, ο οδηγούμενος υπό του διαβόλου και του κακού πνεύματος. Έτσι, μεγαλώνοντας μέσα στον εγωισμό, η πρώτη του δουλειά είναι ν’ αρνείται τον Θεό και να είναι ένας εγωιστής απροσάρμοστος μέσα στην κοινωνία».

Να γιατί είναι άρρωστη η κοινωνία μας και άθεα τα παιδιά μας. Επειδή από μικρά τους τρέφουμε τον εγωισμό, την υπερηφάνεια που είναι κορυφαία ακαθαρσία στον άνθρωπο και αμαρτία. Γίνονται έτσι τα παιδιά ευάλωτα στις δαιμονικές ενέργειες και υποχείρια του πονηρού πνεύματος. Ο έπαινος δημιουργεί μία ψεύτικη μεγάλη ιδέα στο παιδί για τον εαυτό του. Αυτήν την ιδέα οι πατέρες την ονομάζουν οίησι και είναι η βαθειά ρίζα του εγωισμού και της υπερηφάνειας. Ο κόσμος το ονομάζει «υπερεγώ». Δίδασκε ο Θεόσοφος σύγχρονος Άγιος Πορφύριος:

«Όταν, λοιπόν, εμείς στο παιδί με τους επαίνους δημιουργούμε αυτό το «υπερεγώ», του φουσκώνουμε τον εγωισμό, του κάνομε μεγάλο κακό. Το κάνουμε να γίνεται πιο επιρρεπές στα διαβολικά πράγματα»1. Ανοίγουμε τους «ασκούς του Αιώλου» και μετά αναρωτιόμαστε γιατί έφυγε από την Εκκλησία, το σπίτι, την υπακοή, τον σεβασμό που είχε προς τους μεγαλυτέρους κ.λ.π.

Ο έπαινος είνα ένα ψέμμα γι’ αυτό και συνιστά μίμηση του διαβόλου. Η αλήθεια είναι ότι ο,τι καλό έχει το παιδί μας είναι δώρο του Θεού και ο,τι καλό έκανε (αν έκανε κάτι καλό) είναι ενέργεια της Θείας Χάρης και όχι αποτέλεσμα της δικής του ικανότητας και δυνάμεως. Γιαυτό θα πρέπει να το παρακινούμε σε όλα να ζητάει την Θεία Βοήθεια και να εμπιστεύεται την Θεία Πρόνοια. «Σ ὅλα τα θέματα να μάθουν τα παιδιά να ζητάνε την βοήθεια του Θεού»2.

Πως ενθαρρύνουμε τα παιδιά; Θέλει προσοχή, όταν ενθαρρύνετε τα παιδιά» δίδασκε ο σοφός Άγιος Παιδαγωγός Πορφύριος. «Στο παιδί δεν πρέπει να λέτε: «Εσύ θα τα καταφέρεις, εσύ είσαι σπουδαίος, είσαι νέος, είσαι ανδρείος, είσαι τέλειος!…». Δεν το ωφελείτε έτσι το παιδί. Μπορείτε όμως, να του πείτε να κάνει προσευχή. Να του πείτε: «Παιδί μου, τα χαρίσματα που έχεις, ο Θεός σου τα έδωσε. Προσευχήσου να σου δώσει ο Θεός την χάρι Του». Τούτο δω είναι το τέλειο»3

Αν κάνει κάτι καλό να μην το επαινούμε αυτονομημένα αλλά να δοξάζουμε το Θεό που το βοήθησε και να το παρακινούμε και εκείνο να δοξάσει και να ευχαριστήσει τον Θεό ο Οποίος καταδέχθηκε να ενεργήσει μέσα από αυτό.

Το να αποκρύπτουμε την πραγματικότητα από τα παιδιά για τον εαυτό τους, είναι αδικία και ατιμία από μέρους ημών των μεγαλυτέρων, των γονέων και όσων άλλων εμπλέκονται στην αγωγή. «Πρέπει να πεις την αλήθεια» δίδασκε ο Άγιος Γέροντας, «να τη μάθει ο άνθρωπος. Αλλιώς τον υποστηρίζεις στην αμορφωσιά του. Όταν πεις στον άλλο την αλήθεια, αυτός κατατοπίζεται, προσέχει, ακούει και τους άλλους, εγκρατεύεται. Έτσι και στο παιδί θα πεις την αλήθεια, θα το μαλώσεις, για να κατατοπισθεί ότι αυτό που κάνει δεν είναι καλό. Τι λέγει ο σοφός Σολομών: «Ος φείδεται της βακτηρίας, μισεί τον υιόν αυτού, ο δε αγαπών, επιμελώς παιδεύει»4. Όχι όμως να το δέρνεις με τη μαγκούρα. Τότε φεύγουμε από τα όρια και γίνεται το αντίθετο»5.

Η αθεΐα, η ασέβεια, η θρασύτης, η σκληρότης, η βλασφημία των παιδιών είναι καρποί της κακής αγωγής. «Οι γονείς» παρατηρούσε ο σοφός και Άγιος Γέροντας «ευθύνονται πρώτοι για την αποτυχία των παιδιών στη ζωή και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μετά. Τα επαινούν διαρκώς. Τους λένε εγωιστικά λόγια. Δεν τα φέρνουν στο Πνεύμα του Θεού, τ’ αποξενώνουν απ’ την Εκκλησία. Όταν μεγαλώσουν λίγο τα παιδιά και πάνε στο σχολείο μ’ αυτό τον εγωισμό, φεύγουν απ’ τη θρησκεία και την περιφρονούν, χάνουν το σεβασμό προς τον Θεό, προς τους γονείς, προς όλους. Γίνονται ατίθασα και σκληρά και άπονα, χωρίς να σέβονται ούτε τη θρησκεία, ούτε τον Θεό. Βγάλαμε στη ζωή εγωιστές και όχι χριστιανούς»6. Μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρνει η σύγχρονη ψευτοεπιστήμη που διαστρέφει και δεν οικοδομεί τα παιδιά μέσω της διδασκαλίας της άθεης ψυχολογίας και παιδαγωγικής. Ο διάβολος κρύβεται πίσω της. «Ο διάβολος» δίδασκε ο σοφός Άγιος Παιδαγωγός Πορφύριος «κατόρθωσε να εξαφανίσει τον εαυτό του και να κάνει τους ανθρώπους να χρησιμοποιούν άλλα ονόματα. Οι γιατροί, οι ψυχολόγοι λένε συχνά, όταν ένας άνθρωπος πάσχει: «Α, νεύρωση έχεις! Α, άγχος έχεις!» και τα τοιαύτα. Δεν παραδέχονται ότι ο διάβολος υποκινεί και διεγείρει στον άνθρωπο τον εγωισμό. Κι όμως ο διάβολος υπάρχει, είναι το πνεύμα του κακού»7. Ο διάβολος είναι ο πρώτος διδάξας το ψέμμα και τον έπαινο και δια του επαίνου έβγαλε τους Πρωτόπλαστους από τον Παράδεισο όπως δίδασκε ο Άγιος Πορφύριος: «Οι πρώτοι άνθρωποι, ο Αδάμ και η Εύα, ήταν απλοί και ταπεινοί, γι’ αυτό ζούσαν στον Παράδεισο. Δεν είχαν εγωισμό… Μετά…ο διάβολος κατόρθωσε με τον έπαινο και τους επλάνησε. Γεμίσανε εγωισμό»8. Τα παιδιά δεν πρέπει να ακούνε το «μπράβο» ούτε να το θέλουν. «Ο έπαινος κάνει κούφιο τον άνθρωπο και διώχνει τη χάρι του Θεού»9 έλεγε ο Άγιος Πορφύριος. Και συμπλήρωνε: «Η χάρις του Θεού έρχεται μόνο με την αγία ταπείνωση»10. Και συμπέραινε: «Πρέπει να μάθομε στα παιδιά να ζουν ταπεινά και απλά και να μη ζητούν τον έπαινο και το «μπράβο». Να τα μάθομε ότι υπάρχει η ταπείνωση, που είναι η υγεία της ζωής»11. Και της ψυχής και του όλου ανθρώπου, θα τολμούσαμε να συμπληρώσουμε.

Μακάρι τα διδάγματα του Αγίου Παιδαγωγού Γέροντα Πορφύριου να αποτελέσουν οδηγητικά σήματα αγωγής για τους γονείς και όλους όσους ασχολούνται με την αγωγή των παιδιών.

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ!

Ιερομόναχος Σάββας Αγιορείτης.

http://agapienxristou.blogspot.ca/2014/01/blog-post_8760.html

Μοναστήρι είναι και το σπίτι σου, αν θες ( Άγιος Πορφύριος )

Γιά αρκετό καιρό με βασάνιζαν λογισμοί, γιατί να μη γίνω κι εγώ μοναχός να αφιερωθώ τελείως στον Θεό, αλλά παντρεύτηκα και με τα παιδιά που έκανα δεσμεύτηκα και δεν μπορώ να κάνω τίποτα καλό για τον Θεό. Με αυτές και περισσότερες σκέψεις, πήγα μια μέρα στον Παππούλη και αφού εξομολογήθηκα τις διάφορες αμαρτίες που είχα, γιατί όλο αμαρτίες έκανα και κάνω, μου λέει, χωρίς να του πω τίποτα γι’ αυτό το θέμα:...

“Άντε φύγε τώρα και μη τα σκέπτεσαι αυτά. Ασ’ τα, δεν είναι για σένα. Μοναστήρι είναι και το σπίτι σου, αν θες. Δεν διαφέρει σε τίποτα απ’ αυτό. Αρκεί να κάνεις αυτά που σού λέω. Δεν είναι ο χώρος που κάνει το Μοναστήρι. Είναι ο τρόπος. Πήγαινε, να προσεύχεσαι και να κάνεις υπομονή σε όλα”.

* * *
Κάποιοι αδελφοί από ένα μοναστήρι στον κόσμο ρώτησαν τον Γέροντα αν μπορούσαν να προκόψουν στον κόσμο η θα ήταν καλύτερα γι’ αυτούς και πιο συμφέρον για την ψυχή τους να βρίσκονται στον Άθωνα, που είναι κατ’ εξοχήν τόπος ησυχαστικός. Εκείνος τους απάντησε:

“Αν κανείς βρίσκεται στην Ομόνοια κι έχει περιμαζωμένο τον νού του, είναι σαν να βρίσκεται στον Άθωνα. Κι αν κανείς βρίσκεται στον Άθωνα, και δεν έχει περιμαζωμένο τον νού του, είναι σαν βρίσκεται στην Ομόνοια”.

*Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου, σσ. 265, 271,

Εγώ είμαι άνθρωπος αμαρτωλός και αδύνατος.( Άγιος Πορφύριος )

Συχνά οι προσκυνητές ζητούσαν από τον Γέροντα να προσευχηθεί για εκείνους και για αγαπημένα τους πρόσωπα και πάντοτε ο Γέροντας υποσχόταν πως θα το πράξει.
Μου γεννήθηκε η απορία: Πως μπορεί ο Γέροντας να θυμάται εκατοντάδες ονόματα; Μια μέρα που μιλούσαμε για την προσευχή, στρέφεται ξαφνικά και μου λέει:


- Θα με ρωτήσεις ίσως, πως θυμάμαι στην προσευχή μου τόσα ονόματα. Εγώ είμαι άνθρωπος αμαρτωλός και αδύνατος. Λέω, Κύριε, ελέησον τον Γιώργο, το Νίκο, τη Μαρία, την Κατερίνα - όσα ονόματα θυμάμαι - και όλους όσους μου παρήγγειλαν να προσεύχομαι γι' αυτούς και ξέχασα τα ονόματά τους. Κι ο Θεός, επειδή δεν είναι πατήρ Πορφύριος να ξεχνά, αλλά θυμάται όλα τα ονόματα, αμέσως έρχεται και ελεεί όλους.
Θαύμασα τη θεία φώτισή του και ρώτησα:
- Και τι λέτε, Γέροντα, για όλους αυτούς τους ανθρώπους στην προσευχή σας;
Κι ο Γέροντας, με τον πιο φυσικό τρόπο, μου απάντησε:
- Ε, να! Λέω πρώτα, Κύριε, Ιησού, Χριστέ, ελέησόν με.
- Ελέησόν με, λέτε; Μα αυτοί σας ζήτησαν να προσευχηθείτε για κείνους, όχι για τον εαυτό σας, αντέτεινα με απορία.
Κι ο Γέροντας, για άλλη μια φορά, με κατέλαβε εξ απροόπτου, λέγοντας:
- Καλά, εσύ δεν ξέρεις ότι, αν ο Θεός δεν ελεήσει εμένα, δεν ελεεί ούτε εσένα; Δεν ξέρεις ότι εσύ και εγώ είμαστε ένα;
Απλά λόγια, αλλά με πολύ, πάρα πολύ μεγάλο βάθος. Τόσο βάθος, ώστε ο Γέροντας σε άλλη συζήτηση να πει, ότι σ' αυτό το αίσθημα της ενότητός μας με τον άλλον κρύβεται το μυστικό της πνευματικής εν Χριστώ ζωής.
Αργότερα, διαβάζοντας φιλοπατερικά βιβλία, έβλεπα εκεί, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελεημοσύνη προς τους άλλους από τον προσωπικό μας αγιασμό.
Θυμήθηκα τα λόγια του π. Πορφυρίου, όταν διάβαζα τη βιογραφία του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, που έλεγε:
"Απόκτησε την ειρήνη του Θεού μέσα σου και χιλιάδες άνθρωποι θα σωθούν γύρω σου". Και μήπως αυτό δεν συνέβαινε στον π. Πορφύριο; Όσο για εκείνο το εκπληκτικό "εγώ κι εσύ είμαστε ένα", πιστεύω ότι ισχύει, δυνάμει και ενεργεία, για τον Γέροντα, ο οποίος με τη ζωή του πραγματοποίησε την αρχιερατική προσευχή του Κυρίου "ίνα πάντες εν ώσι".

Άγιος Πορφύριος

Ἡ σατανικὴ ταπείνωση…( Άγιος Πορφύριος )

Ἡ ἀληθινὴ ταπείνωση εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ Σοῦ ἔχει δώσει πολλὰ χαρίσματα ὁ Θεός. Σὲ προίκισε μὲ δῶρα σπάνια. Τὸ νιώθεις; Νὰ τὸν εὐχαριστεῖς συνεχῶς καὶ νὰ ταπεινώνεσαι στὴν Ἀγάπη Του. Παρακάλει τὸ Θεό, νὰ σοῦ στείλει τὴν ἁγία ταπείνωση. Ὄχι αὐτὴ ποὺ λέει, εἶμαι τελευταῖος, εἶμαι τιποτένιος. Αὐτὴ εἶναι σατανικὴ ταπείνωση. Ἡ ἁγία ταπείνωση εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Ἀκοῦς; Δῶρο, χάρισμα. Ὄχι ἀπὸ δικές μας προσπάθειες. Ἐσὺ προετοίμαζε τὸν ἑαυτό σου, καὶ ζήτα ἀπὸ τὸ Θεὸ αὐτὸ τὸ ἅγιο δῶρο. Μὴ λές, ἔχω αὐτὸ τὸ ἐλάττωμα, τὸ προσφέρω στὸ Θεό. Τίποτα. Ἐσύ, ἀγωνίσου, ἐξουθένωνε τὸν ἑαυτό σου, καὶ τὰ ἄλλα εἶναι τοῦ Θεοῦ. Ἀγωνίζου νὰ εἰσέλθομε ἀπὸ δῶ, εἰς τὴν Ἄκτιστον Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου” ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ: ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ

Άγιος Πορφύριος

http://www.porphyrios.net/?p=7064

Ο Θεός μέσα μας ......( Άγιος Πορφύριος )

Ἡ παράλογη, μὰ τόσο εὐχάριστη, ἀνυπακοή μου ( Άγιος Πορφύριος )

Ἡ παράλογη, μὰ τόσο εὐχάριστη, ἀνυπακοή μου This entry was posted in Κοντά στον Γέροντα Πορφύριο and tagged Πνευματικός Σχέσεις Υπακοή on by . Ἕνα χειμωνιάτικο πρωινό, καλὸς φίλος μ᾿ ἔβαλε σὲ δεινὸ πειρασμό: Μοῦ πρότεινε νὰ πᾶμε στὸν Γέροντα, μὲ τὸ αὐτοκίνητό του. Ὅμως ἐκεῖνος μοῦ εἶχε δώσει ὁδηγίες γιὰ τὴν προφύλαξή μου ἀπὸ τὸ κρύο, μετὰ τὴν περιπέτεια τοῦ ἐμφράγματος. Τὸ θερμόμετρο ἔδειχνε ὑπὸ τὸ μηδέν, γύρω τα βουνὰ ἦταν χιονισμένα, ἀραιὸ χιόνι ἔπεφτε μέσα στὴν Ἀθήνα καὶ φυσοῦσε ἕνας δυνατὸς παγερὸς ἀέρας, ποὺ κοκάλωνε τὰ πάντα. Ἀλλὰ ἡ θαλπωρὴ τοῦ πνευματικοῦ ἡλίου μὲ μαγνήτιζε. Ἀμφιταλαντεύθηκα λίγο καὶ ἀπεφάσισα νὰ πάω. Ντύθηκα καλὰ καὶ ξεκινήσαμε ὁλόκληρη παρέα. Ὅταν φθάσαμε ἔξω ἀπὸ τὸ κελλὶ τοῦ Γέροντα, δὲν συναντήσαμε οὔτε ἕναν ἐπισκέπτη, παντοῦ ἐρημιά, πουλὶ δὲν πετοῦσε. Ὁ Γέροντας ἔδωσε εὐλογία νὰ μποῦμε στὸ κελλὶ ὅλοι μαζί. Δεχόταν μὲ χαρὰ τοὺς χειμερινοὺς ἐπισκέπτες του, ποὺ τοῦ φιλοῦσαν τὸ χέρι, ἕνας-ἕνας. Μπῆκα τελευταῖος. Μόλις μὲ ἀντικρυσε, ἔκπληκτος μοῦ εἶπε: «Κι᾿ ἐσύ, μωρέ, μοῦ ἦρθες τέτοια μέρα; Δὲ σοῦ εἶπα νὰ μὴ βγαίνεις ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι, μὲ τὸ πολὺ κρύο;» Μάταια προσπάθησα νὰ δικαιολογηθῶ. Ἔκρινε ἀδικαιολόγητη τὴν ἐξοδό μου. Μᾶς μίλησε ἀρκετὴ ὥρα, ἦταν εὐδιάθετος. Τὰ πρόσωπά μας εἶχαν ροδίσει ἀπὸ τὴ χαρὰ καὶ ἀπὸ τὴ ζέστη τῆς, κατασκευασμένης ἀπὸ τὸν Γέροντα, θερμάστρας, ὅπου τριζοβολοῦσαν τὰ ἀναμμένα ξύλα. Ἤμασταν καθισμένοι γύρω του καὶ καθὼς μ᾿ ἔβλεπε ἀνάμεοα στοὺς ἄλλους, δὲν μποροῦσε νὰ τὸ χωνέψει. Πάνω ἀπὸ τρεῖς φορές, διέκοψε τὴν ἀπολαυστικὴ διήγησή του, γιὰ νὰ σχολιάσει μὲ χαριτωμένες πατρικὲς ἐπιπλήξεις, τὴν παρουσία μου: «Κι᾿ ἔχεις καὶ τὸν ἄλλον ἐκεῖ, ποὺ μοῦ ἦρθε τέτοια μέρα. Ποῦ σηκώθηκες, μωρέ, καὶ βγῆκες μὲ τέτοιο φοβερὸ κρύο; Αὐτὰ σοῦ εἶπα ἐγὼ νὰ κάνεις;» Ἐγὼ γελοῦσα, χωρὶς νὰ ἔχω συνειδητοποιήσει ὅτι διακινδύνευσα τὴν ὑγεία μου. Ὅμως καταλάβαινα ὅτι ἤμουν ἀναπολόγητος, ἡ πράξη μου ἦταν παράλογη. Ἡ εὐχὴ τοῦ Γέροντα μὲ προστάτευσε ἀπὸ τὴν παγωνιὰ τῆς μέρας ἐκείνης. Ἡ διακριτικὴ ἀγάπη του συγχώρησε τὴν ἀνυπακοή μου, ποὺ κινήθηκε ἀπὸ τήν, χωρὶς διάκριση, ἀγάπη μου γιὰ κεῖνον. Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Κοντὰ στὸν Γέροντα Πορφύριο” ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ: ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ

Άγιος Πορφύριος http://www.porphyrios.net/?p=7137

Δεν έχουμε τον Χριστό στην ψυχή μας.. ( Άγιος Πορφύριος )

Ήταν ξαπλωμένος στο κρεβατάκι του ο Άγιος Πορφύριος και μου είπε:

- "Δεν μου λες, εδώ που κάθομαι εγώ, εσύ μπορείς να καθίσεις;"

- "Βεβαίως, Γέροντα", του απάντησα. "Πώς δεν μπορώ!"

- "Βρε, μου λέει έτσι όπως μιλούσε χαριτωμένα, τρελός είσαι; Θα πέσεις επάνω μου και θα σκάσω!"

- "Ε, ναι Γέροντα, πρέπει να σηκωθείτε εσείς για να καθίσω εγώ", συμπλήρωσα διορθώνοντας.

- "Α! μπράβο, μπράβο. Έτσι γίνεται και με την ψυχή μας απέναντι στον Χριστό και στον αντίχριστο. Όταν στην ψυχή μας είναι θρονιασμένος ο Χριστός, μπορεί να έχει θέση ο αντίχριστος;"

- "Όχι, Γέροντα"

- "Ε! Γι΄ αυτό, παιδί μου, σου λέω. Δεν έχουμε τον Χριστό στην ψυχή μας. Αν Τον είχαμε, δεν θα μας πλησίαζε ο διάβολος καθόλου.

Δυστυχώς όμως δεν προσέχουμε και μπαίνει μέσα ο τρισκατάρατος και ο Χριστός που είναι πολύ ευγενής, στέκεται στην πόρτα και χτυπάει. Αν Του ανοίξουμε μπαίνει μέσα.

Ενώ ο διάβολος μία τρυπούλα να βρει, χώνεται αδιάντροπα και άμα μπει δεν ξαναβγαίνει! Γι΄ αυτό χρειάζεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί στη ζωή μας, ούτως ώστε να μη δίνουμε τόπο στο σατανά.

Πολλές φορές δεν προσέχουμε και είτε τον αναφέρουμε, είτε στέλνουμε στον διάβολο τα παιδιά μας ή τη γυναίκα ή τον άνδρα μας ή άλλους ανθρώπους..."

Από το βιβλίο "Πείρα Πατέρων 1"

http://agiameteora.net/

Φάρμακα, ἁμαρτία καὶ ἀσθένειες ( Άγιος Πορφύριος )

Τὰ φάρμακα δὲν τὰ ἀπέρριπτε, ἀλλὰ καὶ δὲν ἀπέδιδε σ’ αὐτὰ ἀπόλυτη ἀξία ὡς πρὸς τὸν θεραπευτικό τους ρόλο. Μὲ ρώτησε μιὰ μέρα: – Τί εἶναι φάρμακο; – Χημικὸ παρασκεύασμα, ποὺ τὸ παίρνουμε, γιὰ νὰ θεραπευθοῦμε ἀπὸ τὶς ἀρρώστιες. – Πές μου, τί σημαίνει φάρμακο; Δὲν σοῦ λέει τίποτε ἡ ἴδια ἡ λέξη; Βρέθηκα σὲ ἀμηχανία καὶ σιωποῦσα, κοιτάζοντάς τον. Καὶ ὁ Γέροντας συνέχισε: – Φάρμακο, μωρέ, σημαίνει φαρμάκι. Μὴ νομίζεις ὅτι τὰ φάρμακα κάνουν μόνο καλὸ στὸν ὀργανισμὸ τοῦ ἀνθρώπου. Κάνουν καὶ κακό. Γιατί παίρνουμε τὰ φάρμακα; Ἐπειδὴ ἀρρωσταίνουμε. Καὶ γιατί ἀρρωσταίνουμε; Ἐπειδὴ στενοχωριόμαστε. Καὶ γιατί στενοχωριόμαστε; Ἐπειδὴ ἁμαρτάνουμε. Ἂν ὅμως ἀφήσουμε τὸν Χριστὸ νὰ κατοικήσει σ’ ὁλόκληρη τὴν ψυχή μας, τότε φεύγει ἡ ἁμαρτία, φεύγει ἡ στενοχώρια, φεύγει ἡ ἀρρώστια καὶ τὰ πετᾶμε καὶ τὰ φάρμακα. Σὲ μιὰ ἄλλη συνάντησή μας, μοῦ εἶπε: – Ὅταν ἀρρωσταίνουμε, γιὰ νὰ μὴν κάνουμε λάθη, πρέπει νὰ ἀκολουθοῦμε καὶ τὶς ὁδηγίες τῆς ἰατρικῆς καὶ τῆς λογικῆς. Πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως ν’ ἀκολουθοῦμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στὴν ἀγάπη Του. Ὁ Γέροντας ἤξερε πάντα νὰ ἐναρμονίζει καὶ νὰ ἐξισορροπεῖ τὸν ὑψηλὸ πνευματικὸ προορισμὸ τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὶς ὑλικὲς ἀνάγκες του. ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αὐτὴ τὴν ἐξήγηση τοῦ Γέροντα γιὰ τὶς ἀρρώστιες καὶ τὰ φάρμακα θὰ τὴ συναντήσουμε καὶ σὲ ἄλλα, παρόμοια, λήμματα. Νὰ ἔχουμε ὑπόψη μας ὅτι ὁ Γέροντας, στὶς συγκεκριμένες περιπτώσεις, ἀναφέρεται σὲ ἀνθρώπους, ποὺ ἡ ἀρρώστια τους ὀφείλεται πράγματι στὶς ἁμαρτίες τους. Ἂς θυμηθοῦμε καὶ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου μας στὸν παραλυτικό: “Ὕπαγε καὶ μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χείρόν σοί τι γένηται” (Ἰωάν. 5, 14). Ὡστόσο, ὑπῆρξαν πολλοὶ ἅγιοι ποὺ ὑπέφεραν ἀπὸ βαριὲς ἀρρώστιες (Ἅγιος Βασίλειος, Ἅγιος Νεκτάριος κ.ἄ.). Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς οἱ ἀρρώστιες τῶν Ἁγίων δὲν ὀφείλεται στὶς ἁμαρτίες τους, ἀλλὰ στὴν παιδαγωγικὴ σοφία τοῦ Κυρίου, ποὺ θέλει νὰ τοὺς κρατήσει ταπεινούς, μακριὰ ἀπὸ τὴν κόλαση τῆς ὑψηλοφροσύνης. Παράδειγμα ὁ Ἀπ. Παῦλος, ποὺ ἔγραψε: “ἐδόθη μοι σκόλαψ ( = ἀγκάθι, ἀρρώστια) τῇ σαρκί, ἄγγελος σατάν, ἵνα μὲ κολαφίζῃ, ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι (= ὑπερηφανεύομαι). Ὅσο γιὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς τοῦ κόσμου, ποὺ δὲν ἔχουν σωματικὲς ἀρρώστιες, αὐτοὶ ἔχουν τὸ χειρότερο: εἶναι βαριὰ ἀσθενεῖς στὴν ψυχή. Ἀλλὰ καὶ αὐτοὺς ὁ Θεὸς τοὺς ἀγαπάει καὶ θέλει νὰ τοὺς σώσει, εἴτε ἀνοίγοντας τὰ μάτια τους μπροστὰ στὴν ἀπόγνωση τῆς ἁμαρτίας, ἐὰν βέβαια τὸ δεχθοῦν, εἴτε στέλνοντάς τους ἐν καιρῷ, ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος γνωρίζει, καὶ κάποια σωματικὴ θλίψη. Ἂς ἔχουμε ὅλοι μας ἀληθινὴ μετάνοια, γιὰ νὰ μᾶς δεχθεῖ, ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα μας, ὁ Κύριος στοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ.



Ἡ ζήλια καὶ ὁ καρκίνος

Σὲ μιὰ ἀδελφὴ ἔλεγε ὁ Παππούλης: – Οἱ γυναῖκες ποὺ ζηλεύουν τοὺς ἄνδρες τους παθαίνουν πολλὲς φορὲς καρκίνο. Αὐτὸ συμβαίνει ἀκόμη καὶ μὲ τὶς παπαδιές. Ὅλες οἱ ἀρρώστιες προέρχονται ἀπὸ τὶς στενοχώριες. Ἀκόμα καὶ ἡ πέτρα στὰ νεφρά.



Ἡ ἁμαρτία διαταράσσει τὶς ὀργανικὲς λειτουργίες

– Γέροντα, παίρνω συχνὰ φάρμακα, καὶ ἐλέγχομαι ποὺ ἐσεῖς οὔτε καφὲ πίνετε. – Σοῦ ἔχω πεῖ κι ἄλλη φορά. Ὅταν ὁ χριστιανὸς παραδώσει τὸν ἑαυτό του μὲ ἐμπιστοσύνη στὸν Κύριο, ἐκεῖνος εἰρηνεύει τὸν ἐσωτερικὸ ὀργανισμό, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν κανονικὴ λειτουργία τῶν ὀργάνων καὶ τῶν ἀδένων, καὶ πάλι ἔχουμε ὡς ἐπακόλουθο ὑγεία, ἀπαλλαγμένη ἀπὸ ἐνοχλήματα. Διότι ἡ ἁμαρτία, ἡ ταραχή, ὁ ἐγωισμός, φέρνουν πότε αὔξηση, πότε ἐλάττωση τῆς κανονικῆς λειτουργίας, μὲ ἐπακόλουθο τὴν ἀσθένεια. Ξέρει ὁ ὀργανισμὸς τὸ κανονικό, τὴ μέση ὁδό, καὶ ἐκκρίνει ἐν γαλήνῃ καὶ ἠρεμίᾳ. Π.χ. ὅταν εἶχα τὸ ἕλκος, μοῦ ἔδωσε ὁ γιατρὸς αὐτὸ τὸ φάρμακο. (Μοῦ τὸ ἔδειξε, ἦταν τὸ zantac). Μόλις τὸ πῆρα, ἀμέσως πέρασαν οἱ πόνοι. Α! λέω. Δὲν εἶναι καλὸ αὐτό. Κάποια ἄλλη ζημιὰ θὰ κάνει στὸν ὀργανισμό. Καὶ δὲν ξαναπῆρα. Προτίμησα νὰ ὑποφέρω τὸν πόνο. Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου“


Άγιος Πορφύριος http://www.porphyrios.net/?p=1895