The healing mission of the Church ( Metropolitan of Limassol, Athanasios, )

The main mission of the Church is to heal a person. In other words, when a person becomes part of the Church is healed if he follows the therapeutic regime which aims to assist him to return to the natural state which God gave him when He had created him.

After the fall of our forefathers, our nature was corrupted. When man severed his relationship with the Lord after disobeying His command, all his mental and physical capacities were immediately corrupted and perverted; his mind turned away from its unbreakable communication with the Lord, which was his natural state, towards the creation and matter, passions and sin. From that moment sickness and perversion entered man’s nature.

This is the reality of the fall, the sin of the forefathers, namely the hereditary sickness which passes on from one generation to another because we are natural descendents of our forefathers. Thus, each man has inherited this condition of spiritual sickness; the perversion of his nature.

Jesus Christ is called the ‘New Adam’, because He enters history at a certain point in time and accomplishes a mission. Christ’s mission was not so much to hand over the Gospel, namely His teachings, neither to give us a book called ‘Gospel’, but to give us Himself. In other words, just as we have inherited the sickness of our nature through the first Adam, Jesus offers us Himself, so that through the baptism we unite with Him, become one with Him, and then through the Holy Eucharist we acquire the capacity to unite with Him organically and ontologically (actually). This means that the actual unity with the Body and Blood of Jesus flows into our being, into our soul and our body. This is the reason why we become children of God and why the Church exists. The Church would have no reason to exist if it did not administer the holy mysteries, particularly the mystery of the Holy Eucharist.

The Church is not an institution aiming to increase its followers for various reasons. It is the place where man is healed spiritually and is given the opportunity to unite with Jesus Christ. However, man needs to follow a certain therapeutic treatment called ‘askesis’. It entails obeying all of the Lord’s commands handed over to us by Jesus in the Gospel. Jesus’ commands are the medication which treats our sickness. In fact, the Lord shouldn’t have given us any commands since He had created us in His image; His commands are inherent in our nature and our conscience reminds us about them. Nevertheless, as the holy fathers say, the Lord did give us the appropriate medication to cancel out wickedness.

A sick man goes to the doctor and receives a certain treatment, not because the doctor impinges on his freedom or his dignity, but because his advice if heeded, may cure him. If he doesn’t follow the doctor’s instructions his illness will persist and may even cause his death. In the same way the Lord’s commandments act as a therapeutic treatment.

There are many commands and on the outset it seems difficult for someone to remember and obey all of them. Nevertheless, the most essential command is one and has to do with our entire being. It is: “you shall love the Lord your God with all your heart and with all your soul and with your entire mind and with all your strength.’ And it goes on ‘You shall love your neighbor as yourself’. This part is the result and the evidence of our genuine love towards the Lord. In other words, it is not possible for someone who does not love God, to love himself, his neighbor, nature or the rest of the creation. Therefore, all the commandments have a common mission; they converge on the love towards the Lord. This is the natural state of man; this is how the Lord created him, namely, to move towards the Lord with a loving force. This is easy to understand since as the Scriptures say ‘The Lord is love’. But we must appreciate that we are not moving towards an idea, namely ‘love’, but towards a person.

The Church moves man towards a personal meeting with the specific, personal God. In other words, the Church is the place which develops man as a person and not as an individual (an ‘individual’ means someone who is engrossed in his self). That is, it smashes his individualism, develops him as a person and turns him into someone who for the most part has a personal relationship with the Lord. This is also the main difference between the Orthodox Church and eastern religions which speak about a vague and faceless deity. This is the reason why prayer differs from meditation. Prayer is a personal motion towards a personal God; meditation is an impersonal motion from one man to another through the invocation of a vague deity.

The personal motion towards the Lord presupposes that the Lord also moves towards man. Since God is love, it follows that man, who has been created in the image of God, is also love. This loving motion enables man to come out of his self and offer himself to another person, just as Jesus did when He ‘emptied Himself’.

When man empties himself he meets the Lord in a loving union which is totally personal and totally fulfilling for man as a whole. Man’s union with the Lord does not only take place on a mental, philosophical, metaphysical or psychological level. It is a perfect union at all levels. We ought to understand these things if we are to appreciate our true mission in this world. Therefore, by understanding the numerous commandments, we also understand why we ought to obey them.

In other words, the Church is not the sum of certain commandments and laws but it is the place with a specific mission. The Saints of our Church, all the children of the Church who are indeed living children of God and of the Church, prove that what the Church says and promises is true. These people have followed the treatment offered by the Church and became the temple of the Holy Spirit and the chosen vessel of the Lord. Namely the Holy Spirit is present inside them. Indeed there are several such people who are experiencing the presence of the Holy Spirit inside their souls. They know what ‘grace’ means.

When dealing with the reality of our worship, along with all the preconditions and evidence presented by the lives of our saints, we are faced with the entire range of the spiritual struggle. In other words, we understand why all these things happen, why the commandments are given, why askesis and the spiritual regime are necessary and what happens with the presence of Jesus and with the existence of the Church. Thus we understand what will happen to us. The only matter which still needs to be resolved is how to practically begin the process of our relationship with God, how to find Him and how to taste all the things promised by the Church.

The Lord does not discriminate. He does not offer His mercy to one but not to the other, neither does He give gifts to one but not to the other. There are no ‘chosen ones’ for the Lord. The Lord gives to each one the same grace and the same love. It is man who regulates his relationship with the Lord. Man is free to love the Lord absolutely. One may love Him a lot, another very little and yet some may hate Him.

Nevertheless, one has to be aware of his own intentions; he ought to be able to say that he will remain steadfast in his faith even though the Lord sometimes seems to leave him alone in his struggles. In other words, one must never lose heart. He ought to recognize that this mission is not up to him but it is a task accomplished by the Lord. Jesus said to His disciples: ‘You did not choose me, but I chose you’ (John 15, 16). The disciples may have offered their good intention, but unless the Lord was present with His grace to strengthen them, they could not have accomplished a single thing.

Bearing in mind the Lord’s presence we ought to wage our struggle with immense courage. One of the weapons the enemy uses is trying to prevent us from dealing with our sins and passions with courage and zeal.

The Lord offers us a medicine to help us with this process. It is the medicine of repentance in the face of the Lord. This means that one ought to repent not as someone who feels guilty, but as one who is the son of the Lord. Neither any trespass nor the devil are able to take away from us the privilege of being children of the Lord. Thus we may stand before the Lord and say: ‘Indeed, I have sinned; I have been misled. Nevertheless, I have not denied You and I am still seeking my deliverance’.

People ought not to be miserable inside the Church, because they have been called by the Lord to become gods through grace. This means that a person who lives the life of the Church becomes lord and not a miserable man. This is how the Lord makes him. The Saints, instead of feeling depressed, placed great emphasis on repentance because it made them feel children of the Lord. Repentance was like a life-giving force which led them straight to the throne of their Father.

In the Church there is no place for disappointment neither for backtracking, no matter what happens. Nevertheless, when someone begins his spiritual life, the enemy may succeed in stealing his soul and his heart, enslaving him into worldly matters and causing him to drop his first love towards the Lord.

Therefore, let us not be enslaved by the affairs of this world despite all our responsibilities and duties. Our heart must only move towards the Lord.

The end

Excerpts from a homily by the Metropolitan of Limassol, Athanasios, published in the ‘Paraklisi’ magazine, March 2012.

Πρέπει να κάνουμε προσευχή πριν να φαμε..... ( Αγιος Παϊσιος )

(Ο Γέροντας θυμάται τα παιδικά του χρόνια).
Στο τραπέζι καθόμασταν όλοι μαζί. Κάναμε πρώτα προσευχή και υστέρα αρχίζαμε να τρώμε. Αν άρχιζε κανείς να τρώει, πριν ευλογηθεί το τραπέζι, λέγαμε: «αυτός πόρνευσε».

Την έλλειψη εγκράτειας την θεωρούσαμε πορνεία.

Είναι διάλυση της οικογενείας να έρχεται ο καθένας στο σπίτι, οποία ώρα θέλει, και να τρώει μόνος του χωρίς να υπάρχει λόγος.

Υ.Γ

Εσείς γέροντα την έλλειψη της εγκράτειας στο φαγητό τη θεωρούσατε πορνεία

Όσοι από εμάς θεωρούμε την πορνεία αρετή, άλλά και τα κουσούρια τα ονομάσαμε υπέρβαση και απελευθέρωση σε τι σειρά αρετής κατατασσόμαστε;


Αν αυτό που τότε λέγατε εσείς ήταν το αποκορύφωμα της εγκράτειας, αυτό που τώρα κάποιοι λένε από εμάς είναι προφανως το αποκορύφωμα... της διαφθοράς!

Αγιος Παϊσιος

'' I called but you didn't answer "

I was looking at you when you woke up this morning. I was expecting you to tell me one or two things, thanking me for everything that was happening to you, asking for my assistance for whatever you were about to do today.
I realized that you were very busy trying to find what to wear for work. I was hoping that you would find a few moments to tell me ‘good morning’!
But you were very busy. To help you see that I was near you, I had created the colorful sky and the songs of the birds. What a pity! You didn’t even notice my presence, not even then.
I was looking at you being in a hurry for work and was again waiting for you. I suspected that because you were busy you didn’t have time to say a few words to Me, even then.
When you returned from work, I saw how tired you were and how stressed and sent you some rain to relieve you from the day’s stress. I thought that by making this favor to you, you would remember Me.
Instead, being tired, you swore at Me. I so much wished that you would have wanted to talk to Me.
Still the day was not over yet. You switched on the TV and watched your favorite program. I was waiting. Then you had dinner with your loved ones and once again you didn’t remember Me.
Seeing you so exhausted, I understood your need for silence and turned off the sky’s brilliance so you could get some rest, but I didn’t turn the sky into a dark pitch. I turned on innumerable stars for you. They were so beautiful… it’s a pity you didn’t see them… never mind!
Do you really realize that I am here for you; I have more patience that you can ever imagine. I want to demonstrate this, so that you tell those around you.I love you so much that I am putting up with you.
Any moment now, you will wake up again. All I can do is to love you and hope that today at least you will give me some of your time…
Your loving Father
The Lord of Infinite Love.

Προσευχή στην οικογένεια και τους αγγέλους ....

Η προσευχή της Εκκλησίας έχει τόσο μεγάλη δύναμη, ώστε και αν ακόμη είμαστε πιο άφωνοι και από τις πέτρες, θα μπορούσε να κάνει τη γλώσσα μας πιο ελαφρά από το φτερό. Διότι, όπως ο ζέφυρος όταν φυσάει στα πανιά του πλοίου το κάνει να τρέχει πιο γρήγορα από το βέλος, έτσι και η προσευχή της Εκκλησίας όταν πέσει στη γλώσσα αυτού που την λέει, κινεί τον λόγο δυνατότερο από τον ζέφυρο.

Πόση τιμή δε έχει το πράγμα, να είναι κάποιος άνθρωπος και να συνομιλεί με το Θεό, όλοι το γνωρίζουν, αλλά να δείξουν με λόγια το μέγεθός της δεν μπορούν οι πολλοί, διότι αυτή η τιμή ξεπερνά και των Αγγέλων τη μεγαλοπρέπεια. Αυτό το γνωρίζουν οι ίδιοι οι Άγγελοι, αφού φαίνονται πως έφερναν τις δεήσεις των Προφητών στο Θεό, τους ύμνους και τις λατρείες στο Δεσπότη με φόβο πολύ, έχοντας και τα πόδια σκεπασμένα από την μεγάλη ευλάβεια.

Αλλά αν εκείνοι που πετούν και δεν ησυχάζουν καθόλου δείχνουν το φόβο που έχουν, τούτο μου φαίνεται ότι το κάνουν για να εκπαιδεύουν εμάς στον καιρό της προσευχής να λησμονούμε την ανθρώπινη φύση· και με την προθυμία και τον φόβο που έχουμε, να μη βλέπουμε, ούτε να φανταζόμαστε κανένα πράγμα τούτου του κόσμου, αλλά να μας φαίνεται πως είμαστε μεταξύ των Αγγέλων και προσφέρουμε τη λατρεία που προσφέρουν κι εκείνοι. Διότι όλα τα άλλα, τα δικά μας, είναι πολύ χωρισμένα από τα δικά τους· και η φύση και ο τρόπος ζωής και η σοφία και η φροντίδα και ό,τι άλλο· η προσευχή όμως είναι κοινό έργο των Αγγέλων και των ανθρώπων.

Αυτή η προσευχή σε ξεχωρίζει από τα άλογα ζώα, αυτή η προσευχή σε κάνει σύντροφο των Αγγέλων αυτή μπορεί γρήγορα να σε ανεβάσει στη δική τους πολιτεία, στη ζωή, στη δίαιτα, και την τιμή και την συγγένεια, και τη σύνεση και τη σοφία, και να σε κάνει να φροντίζεις όλη σου τη ζωή να βρίσκεσαι σε προσευχές και στη λατρεία του Θεού.

The Cross of the Prayer

A pilgrim of the Holy Mountain visited a hermitic skete and stayed in the hut of a known elder. He had the idea that prayer is easy work and that monks do not toil a lot for it .
 

Then the elderly ascetic told the pilgrim to be obedient and to stay awake one night- according to the typikon of prayer of the hesychasts- and to do prostrations and prayer with the prayer rope for a certain number of hours.

That man really stayed awake and tried to pray as the elder had instructed him.
When dawn finally came, he asked him : '' How did it go, brother? ''
''What can I tell you, Father, forgive me . I couldn't wait for daybreak.
I feel so tired from the vigil and from the attacks of the evil spirits that I would have preferred
to dig in a garden all day with the hoe. ''

'' Brother, the work of prayer, especially of pure prayer, is toilsome. That is why it has so many fruits and gifts. ''

Themes from the Philokalia pg. 66

Ὅτι οἱ μάγοι δὲν εἶναι, οὔτε πρέπει νὰ ὀνομάζωνται Χριστιανοί.( Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης )

Καὶ λοιπὸν οἱ τὰ τοιαῦτα πάντα ἐνεργοῦντες Χριστιανοί, πῶς ἠμποροῦν πλέον νὰ εἶναι ἢ νὰ ὀνομάζωνται Χριστιανοί; Χριστιανοὶ καὶ μάγοι; Χριστιανοὶ καὶ γητευταί; Χριστιανοὶ καὶ ἐπαοιδοί; Χριστιανοὶ καὶ φαρμακοί; Χριστιανοὶ καὶ δαιμονολάτραι; ἄπαγε! μὴ γένοιτο! καὶ τί συμφωνίαν ἔχει τὸ φῶς μὲ τὸ σκότος; ἡ ἀλήθεια μὲ τὸ ψεῦδος;
 
Οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ, μὲ τοὺς υἱοὺς τοῦ Διαβόλου; ὁ Χριστὸς μὲ τὸν Βελίαρ; ὅθεν ματαίως οἱ τοιοῦτοι καυχῶνται πῶς εἶναι Χριστιανοί· διότι κᾀνένα ὄφελος δὲν λαμβάνουν ἀπὸ μόνον τὸ ψιλὸν ὄνομα τοῦ Χριστιανισμοῦ· ἐπειδὴ τὰ ἔργα αὐτῶν εἶναι σατανικά, εἶναι ἀντιχριστιανικά· ναὶ Χριστιανοὶ καὶ εὐσεβεῖς, μὰ μὲ τὸν λόγον μόνον καὶ μὲ τὸ σχῆμα· μὲ τὸν τρόπον δὲ καὶ μὲ τὸ ἐπιτήδευμα, προδόται τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀσεβεῖς καὶ Ἐθνικοί· ὅθεν δίκαιον εἶχεν ὁ Χρυσόστομος Ἰωάννης, νὰ ὀνομάζῃ χείρονας τῶν Ἑλλήνων τοὺς τοιούτους Χριστιανούς, καὶ νὰ λέγῃ οὕτω περὶ αὐτῶν· «τῷ μὲν λόγῳ πολλοὶ Χριστιανοί, τῷ δὲ τρόπῳ ὀλίγοι καὶ σπάνιοι· τῷ σχήματι ὡς Χριστιανοί, καὶ ὡς Χριστοῦ μαθηταί· τῷ δὲ τρόπῳ προδόται· τῷ λόγῳ εὐσεβεῖς, τῷ δὲ τρόπῳ ἀσεβεῖς, τοῖς δὲ ἔργοις Ἐθνικοί· καθὼς εἶπεν ὁ Προφήτης Δαβὶδ καὶ ἐμίγησαν ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶ ἔμαθον τὰ ἔργα αὐτῶν. (Ψαλμ. ρε´ 34) καὶ ἀληθῶς ἐπληρώθη ἡ προφητεία ἐν ἡμῖν· οὗτοι ποταποὶ Χριστιανοί, προσέχοντες μύθοις; καὶ γενεαλογίαις; καὶ μαντείαις;καὶ ἀστρολογίαις; καὶ φαρμακείαις; καὶ φυλακτηρίοις; καὶ ὀρνέων φωναῖς; καὶ ἐν πηγαῖς λυχναπτοῦντες, καὶ ἀπολυόμενοι, καὶ παρατηρήσεις ἡμερῶν καὶ ἐνιαυτῶν, καὶ κληδωνισμούς, καὶ ὀνείρατα, καὶ συναντήματα παρατηρούμενοι, καὶ ἄλλ᾿ ἕτερα τοιαῦτα; καὶ πῶς Χριστιανοὶ εὑρεθήσονται οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες; ποίᾳ δὲ παρρησίᾳ τολμῶσιν ἑαυτοὺς ὀνομάζειν Χριστιανούς; ἢ πῶς τολμῶσι προσελθεῖν τοῖς θείοις μυστηρίοις, οἱ χείρονες τῶν Ἑλλήνων ὑπάρχοντες; τοῖς ταῦτα πράττουσιν οὐδὲν ὄφελος τοῦ καλεῖσθαι αὐτοὺς Χριστιανούς· ὥσπερ γὰρ ἡ κόρη ἡ παρθένος, ἕως ὅτου φυλάττει τὴν παρθενίαν αὐτῆς, εὐλόγως καὶ ἀξίως παρθένος καλεῖται καὶ ἔστιν· ἐπὰν δὲ ἀπατηθῇ ὑπό τινος καὶ φθαρῇ, καὶ τὴν παρθενίαν ἀπολέσῃ, οὐκ ἔτι ἔσται παρθένος... οὕτω καὶ ὁ καλούμενος Χριστιανός· ἐὰν τὰς συνθήκας παραβῇ καὶ τὰς ἐπαγγελίας καταπατήσῃ, καὶ τὸν λόγον τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελίου ἀθετήσῃ, καὶ τὰ τῶν ἐθνῶν πράττῃ, οὐδὲν ὄφελος τὸν τοιοῦτον καλεῖσθαι Χριστιανόν». 
(Λόγ. περὶ ψευδοπροφητῶν)

Why should a child be baptized as an infant ? ( Elder Cleopa )

There are some who say Baptism should only be given to adults because we must first have repentance and faith. Earlier I was asked to comment on this subject and recently found the teaching of Elder Cleopa on this topic.


The Elder begins his explanation by pointing out the precursors to Baptism found in the Old Testament. He writes,

There in [the Old Testament] we read how God appeared to Abraham when he was ninety-nine years of age and, among things, told him to circumcise all the men and to circumcise all the male children who would be born from that time on on the eighth day after their birth. As for him who would not be circumcised , he would perish (Gen 17: 10-14). We see, then, that God did not say to Abraham that children and youth should be circumscribed when they became adults... Some say the Baptism of babies is meaningless since they don't understand anything when they are Baptized. But what did Issac, Abraham's child, understand on the eighth day? Undoubtedly he understood nothing. His parents, however, understood. This is how it is with Baptism as well, as it is practiced in the Orthodox Church, since it is well-known that circumcision symbolizes Baptism in the Old Testament.
He gives another example of the Exodus from Egypt and the passage through the Red Sea which is also seen by Church Fathers as prefiguring Baptism. This is affirmed by Paul who says, "Moreover brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; and were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea" (1 Cor 10:1-2). Moses had told the pharaoh , "We will go with our young and with our old, with our sons and with our daughters, with our flocks and with our herds we will go." (Ex 10:9).
He then points out that on the day of Pentecost the Apostles received the Holy Spirit and preached to the people what the Spirit had tight them, telling them to repent and to be baptized in the name of Jesus Christ for "the promise is unto you, and to your children" (Acts 2:39).
Elder Cleopa says,

"For what promise? The promise of Baptism. Thus, the promise was for the children as well. When it is said that they were baptized, it does not say three thousand men and women were Baptized, but three sous and fouls, which means that among those baptized were children."He next presents examples of families who were baptized as recorded in the New Testament. Lydia with her whole family (Acts 16:14). The prisons guard who took Paul and Silias to his house who was Baptised with his whole family ( Acts 16:33). Then there was Crispus and his family (Acts 18:8), and Stephanos and his household (1 Cor 1:16).


He writes,

Jesus Christ likewise, made it clear that little children ought to be Baptized, for when they brought Him some children to be blessed by Him, and His disciples obstructed them, the Lord scolded them, saying: "Suffer little children, and forbid them not, to come unto me: for of such is the kingdom of heaven; And He laid His hands on them, and departed hence" (Matt 19: 13-15). Hence , if the Lord calls children unto salvation from a young age, why would we obstruct them from receiving Holy Baptism?But how about the question of faith. Is it possible for children to be saved without faith?
The Elder responds,

"It is true that children are not capable of believing at the young age of their Baptism, but neither are they able to doubt or deny Christ. He is not saved who only believes, but he who first of all is baptized... While children do not have faith, they have godparents. These sponsors are adults who accompany the infants to Baptism and make the required confession of faith in their stead. Godparents are the spiritual parents of the children whom they baptize and undertake to guide them into a new life in the Holy Spirit... The priest conducts the Baptism based on the faith of the parents, the sponsors, and the other witnesses present.It is written in Scripture that the faith of a few can save others.
Here are examples given by Elder Cleopa,

"By faith the Roman centurion healed his servant (Matt 8:13). The servant did not believe, but on account of the faith of his master, Christ returned him to full health. Four people brought a paralytic tot he Savior: When Jesus saw their faith, he said unto the sick of the also, Son, thy sons be forgiven thee (Mark 2:3-5)... On the basis of the faith of Jarius the Lord raised his twelve-year-old daughter (Matt 9:18). On account of faith of others, the Lord healed a dumb, demon-possessed man (Matt 9:32). On account of the faith of the woman of Canaan, the Savior healed her daughter, casting out the demon that possessed her (Matt 15:21). Likewise on the account of faith of a father, the Lord healed his epileptic son (Matt 17:14). These and many other testimonies from Holy Scripture make clear to us that on account of the faith of parents, and others who stand as witnesses at Holy Baptism, the Lord grants sanctification and salvation to the baptized children."We also see this practice from the early days of the Church, The earliest explicit reference to child or infant baptism is in the Apostolic Tradition of Hippolytus, about 215 A.D.: "Baptize first the children, and if they can speak for themselves let them do so. Otherwise, let their parents or other relatives speak for them." (Hippolytus, Apostolic Tradition 21:15, c. 215 A.D.)


We must also keep in mind that baptism marks the beginning of our Christian life, each of us who are baptized must continue daily to persevere in our faith until the end of our earthly life. As St. Paul says: Not that I have already obtained all this, or have already been made perfect... I do not consider myself yet to have taken hold of it. But one thing I do... I press on toward the goal to win the prize..." (Philippians 3:12-14)

Elder Cleopa
Reference: The Truth of our Faith, Vol. II, 17-34

YOGA!!! Δεν ασχολούμαστε με θρησκείες...και μετά φταίει η Εκκλησία.

«Δεν ασχολούμαστε με θρησκείες»
Οι υπεύθυνοι κέντρων όπου γίνονται μαθήματα γιόγκα στην Ελλάδα εκφράζουν την έκπληξή τους για τους «αφορισμούς» της Εκκλησίας. Όπως λένε, οι πολίτες που έρχονται στα κέντρα τους το κάνουν για λόγους υγείας. «Δεν ασχολούμαστε με καμία θρησκεία. Στη γιόγκα δεν μιλάει κανείς για μετενσάρκωση.

Μιλάμε για εισπνοές, τη στάση του σώματος, πώς πρέπει να τρώμε σωστά. Πράγματα που παραπέμπουν σε έναν υγιεινό τρόπο ζωής, τον οποίο μάλλον δέχεται και η Εκκλησία» λέει στα «ΝΕΑ» η Δέσποινα Λυκομήτρου που είναι υπεύθυνη του πολυχώρου Εssence Ηuman Space στου Ψυρή, όπου παραδίδονται και μαθήματα γιόγκα. «Για παράδειγμα η forrest γιόγκα που διδάσκεται εδώ έχει να κάνει μόνο με εισπνοές και την άσκηση του σώματος.

Και βέβαια, οι περισσότεροι άνθρωποι που έρχονται να κάνουν γιόγκα το κάνουν διότι αναζητούν μια άλλη ποιότητα γυμναστικής και όχι για να βρουν πνευματικό δάσκαλο...» προσθέτει.

Παρόμοια είναι η άποψη που διατυπώνει η κ. Βιβή Λέτσου που διατηρεί στην Αθήνα κέντρο στο οποίο γίνονται μαθήματα γιόγκα. «Αυτό που λέει η Εκκλησία ακούγεται στενοκέφαλο. Η γιόγκα γίνεται για σωματική και πνευματική ευεξία. Σκεφτείτε ότι εκατομμύρια Αμερικανοί κάνουν γιόγκα. Το κάνουν κυρίως για να αντεπεξέρχονται στο στρες» τονίζει.

ΤΑ ΝΕΑ


ΑΛΛΑ

Οι ινδουιστές είναι διαιρεμένοι σ εκατοντάδες αιρέσεις - σχολές που έχουν διαφωνίες αλλά και εχθρότητες μεταξύ τους. Όλες όμως αυτές οι σχολές υποκλίνονται στην Μπαγκαβάτ - Γκιτά (= Θείο τραγούδι), το «Ευαγγέλιο» του Ινδουισμού. Είναι ένα κείμενο που συναντιούνται όλοι οι Ινδουιστές. Ένα κείμενο που θεωρείται «ιερό» και «θεόπνευστο» απ΄' όλους...
Το κείμενο αυτό το μελετούν και το ψάλλουν ως λατρεία στο «θεό» Κρίσνα καθημερινά οι γιόγκι. Στο άσραμ του Σατυανάντα, στο Μακγκύρ της Ινδίας, κάθε πρωί επί μία ώρα έψαλλαν αποσπάσματα από την Μπαγκαβάτ Γκιτά, μ' ένα λατρευτικό τρόπο.
Τι είναι η Μπαγκαβάτ -Γκιτά; Είναι διάλογος, υπό μορφή ποιήματος. Κάτι σαν τη «θεογονία» το ποίημα του αρχαίου Έλληνα Ησιόδου, όπου περιγράφεται η «γέννηση των «θεών» του Ολύμπου: κάτι σαν την «Ιλιάδα» του Ομήρου, όπου με αφορμές τον πόλεμο της Τροίας «Θεοί» και ... άνθρωποι συμπλέκονται σε έχθρες και φιλίες.
Μέσα λοιπόν στην Γκιτά, κατά τη διάρκεια ενός πολέμου, λίγο πριν αρχίσει μία μεγάλη μάχη, ο «θεός» Κρίσνα αποκαλύπτει τη γιόγκα στο μαθητή και φίλο του Αρτζούνα. Ο βασιλιάς -μαχητής Αρτζούνα ρωτά και ο Κύριος (=Κρίσνα) δίδασκει. Αλλά ας δώσουμε το λόγο στο ίδιο το κείμενο που είναι αποκαλυπτικό. Όλα τα αποσπάσματα είναι από το βιβλίο Μπαγκαβάτ-Γκιτά.

Αφιερώνεται από το μεταφραστή στο γκουρού του Σουάμι, Gihanananda , του τάγματος Rainakrisna , πρόεδρο του Ramakrisna Vedanta Center του Λονδίνου και προλογίζεται ευμενώς από τον νυν πρόεδρο του Κέντρου Swami Bhavynanda .
Σύμφωνα λοιπόν με την Γκιτά, η γιόγκα δεν είναι ανθρώπινο εύρημα, ανθρώπινο δημιούργημα, όπως λόγου χάρη η επιστήμη. Η γιόγκα είναι «θεία» αποκάλυψη, δώρο, που ο «Κύριος της Γιόγκα», ο «Θεός» Κρίσνα προσφέρει στην ανθρωπότητα, μέσω του Αρτζούνα.
«Ο κύριος είπε: Στον κόσμο αυτόν από παλιά ένας διπλός δρόμος φανερώθηκε από μένα, ω αναμάρτητε. Του Γνιάνα-Γιόγκα για τους ανθρώπους της συλλογής και το Κάμμα Γιόγκα για τους ανθρώπους της δράσης» (Κεφ 3ο, στίχος 3/33).

Κι αλλού ο Κύριος (=Κρίσνα) λέει στο μαθητή του Αρτζούνα:
«Ο κύριος είπε: Αυτός ο ίδιος ο αρχαίος Γιόγκα σου φανερώθηκε σήμερα από Εμένα. Λάτρης μου είσαι και φίλος κι αυτό το μυστικό είναι πραγματικά υπέρτατο.» (κεφ.4ο, στίχος 3) .
Λίγα ακόμη από τα' αναρίθμητα αποσπάσματα της Μπαγκαβάτ Γκιτά θα μας πείσουν ότι η Γιόγκα είναι μια μορφή λατρείας με την οποία ο «θεός» επιθυμεί να λατρεύεται από τους οπαδούς του. Λέει λοιπόν ο Κρίσνα:
«Μα οι μεγάλες ψυχές ω Γιε της τιρίτχα, που έχουν θεία φύση, Εμένα λατρεύουν ,με απαρασάλευτη σκέψη, έχοντας γνωρίσει την πηγή των άρτων, την Άφθαρτη. Πάντα δοξάζοντας με και αγωνιζόμενοι με αποφασιστικότητα προσκυνώντας με, με λατρεύουν με αφοσίωση πάντα σε Γιόγκα».
ΚΑΙ


H ετυμολογία της λέξης yoga πηγάζει από τη λέξη ''yug'' όπου στα σανσκριτικά σημαίνει ''ένωση''.

Αινιγματικός φιλόσοφος και συγγραφέας, ο Patanjali υπήρξε ο πιο γνωστός υπέρμαχος της Samkhya, μια από τις έξι κλασικές σχολές της Ινδικής φιλοσοφίας. Σχεδόν κάθε δάσκαλος της Γιόγκα έχει μελετήσει μέχρι κάποιο σημείο την πραγματεία του, τις Σούτρες (Yoga Sutras), που θεωρείται η πρώτη συστηματική παρουσίαση της Γιόγκα.

****************************
Η γιόγκα είναι μία αρχαία πρακτική τέχνη περίπου 3000 χρόνων, η οποία διατήρησε τις ρίζες της στην Ινδία και διαδόθηκε στη δύση από τον μεγαλύτερο σύγχρονο γιόγκι τον Παραμαχάνσα Γιογκανάντα, που γεννήθηκε στην Ινδία, στα τέλη του 19ου αιώνα και ξεκινώντας από την Αμερική, μετέδωσε τη γιόγκα σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η γιόγκα συνδέεται στενά με τη θρησκευτική πίστη και τις πρακτικές των ινδικών θρησκειών. Η επιρροή της γιόγκα είναι επίσης ορατή στο Βουδισμό, ο οποίος διακρίνεται για την αυστηρότητα, τις πνευματικές ασκήσεις, και τα στάδια έκστασης του.

********************


. Σε ένα πιό πρακτικό επίπεδο, η Γιόγκα είναι ένα μέσο για την εξισορρόπηση και την εναρμόνιση του σώματος, του νου και των συναισθημάτων. Με την πάροδο του χρόνου αναπτύχθηκαν διάφοροι κλάδοι της γιόγκα όπως:

Χάθα (Yoga), Ράτζα (Raja), Γκιάνα (Jnana), Κάρμα (Karma), Μπάκτι (Bhakti), Κουνταλίνι (Kundalini), Κρίγια (Kriya) είναι μερικοί από αυτούς, οι οποίοι καλύπτουν τις ποικίλες ιδιοσυγκρασίες των ανθρώπων. Οι πιο διαδεδομένες πρακτικές της στο Δυτικό κόσμο, ιδίως κατά το δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα είναι η Χάθα, η Ράτζα, οι Τεχνικές χαλάρωσης και ο Διαλογισμός.




*****************

ΚΥΡΙΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΤΗΣ ΧΑΘΑ ΓΙΟΓΚΑ

Η Χάθα Γιόγκα χρησιμοποιεί τις εξής τεχνικές αυτοελέγχου:

Κάθαρσης (Κρίγια)
Σωματικές ασκήσεις & στάσεις (Ασάνες)
Αναπνευστικές ασκήσεις (Πραναγυάμα)
Χαλάρωσης (Νίντρα)
Αποστασιοποιημένης αυτοπαρατήρησης (Πρατυαχάρα)
Συγκέντρωσης του νου (Νταράνα)
Διαλογισμού (Ντυάνα).

*******************



ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΓΙΟΓΚΑ


Η Γιόγκα έχει και κινδύνους, όταν δεν την εκτελεί κανείς σωστά.

Σαν τέχνη, η Γιόγκα χρειάζεται μέθοδο, τεχνική, καθοδήγηση από έμπειρο δάσκαλο, ατομικές προσαρμογές και διορθώσεις, σταδιακή βελτίωση και τακτική εξάσκηση.

Περιλαμβάνει ασυνήθιστες στάσεις και πολύ ακραίες θέσεις για τις αρθρώσεις.

Οι κίνδυνοι αυξάνονται όταν οι ασκήσεις γίνονται με ανταγωνιστική προσπάθεια και υπέρβαση των ορίων ασφαλείας.

Κακότεχνη Γιόγκα μπορεί να προξενήσει φθορά στις αρθρώσεις - ισχία, γόνατα, καρπούς - πόνους της μέσης, της πλάτης ή του αυχένα, αυξημένη υπερένταση και εξάντληση.


ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ


Σεμινάρια για όλους τους εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

Η Yoga στην Εκπαίδευση

§ Για τους εκπαιδευτικούς της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης
Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2009, ώρα 10.30 π.μ.
§ Για τους εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης
Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009, ώρα 10.30 π.μ.
...

Συνδιοργάνωση:
Ο Σχολικός Σύμβουλος φυσικής αγωγής Β΄ Δ/νσης Δ.Ε. Αθήνας
Γερμανική Σχολή Αθηνών

Είσοδος ελεύθερη
§ Εγγραφές κατά την άφιξη.
§ Θα δοθούν βεβαιώσεις συμμετοχής.
...

ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ

§ Η Yoga στην Εκπαίδευση
Για τους εκπαιδευτικούς Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης
Ξένια Ντόβα, εκπαιδευτικός
Χρήστος Κωνσταντινίδης, εκπαιδευτικός
Μαρία Μαυρομμάτη, εκπαιδευτικός
Κανέλλα Περιβολάρη, εκπαιδευτικός
Παναγιώτα Ψυχογιού, εκπαιδευτικός
Νικόλαος Τριπόδης, Σχολικός Σύμβουλος

§ Η Yoga στην Εκπαίδευση
Για τους εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης
Ξένια Ντόβα, εκπαιδευτικός
Χρήστος Κωνσταντινίδης, εκπαιδευτικός
Σταμάτιος Τριπόδης, μοντέρ, τεχνολόγος μουσικής και ακουστικής
Κανέλλα Περιβολάρη, εκπαιδευτικός
Αλεξάνδρα Τεννέ, εκπαιδευτικός
Νικόλαος Τριπόδης, Σχολικός Σύμβουλος

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΕΣ

Ξένια Ντόβα, εκπαιδευτικός φυσικής αγωγής, δασκάλα Hatha Yoga
Νικόλαος Τριπόδης, Σχολικός Σύμβουλος φυσικής αγωγής

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ

10.30 - 11.00 Εγγραφές

11.00 - 11.30
§ Η φιλοσοφία της yoga και τα οφέλη της.
§ Η σωστή ευθυγράμμιση του σώματος.
§ Ο ρόλος της αναπνοής και της χαλάρωσης.

Hatha Yoga
11.00 - 13.00
Αναπνευστικές ασκήσεις (Prananayama):
§ διαφραγματική αναπνοή,
§ πλευρική αναπνοή,
§ θωρακική αναπνοή,
§ πλήρης αναπνοή (Ujjayi Pranayama).

Στάσεις (Asanas):
§ στην όρθια θέση,
§ στην καθιστή θέση,
§ στην πρόσθια στάση,
§ στην ύπτια στάση.

Βαθιά χαλάρωση (Yoga Nidra).

13.00 - 13.30 Αυτογενής χαλάρωσης (training autogeno) με σωματικές ασκήσεις.

Σημείωση

Οι εκπαιδευτικοί που θα παρακολουθήσουν το σεμινάριο είναι απαραίτητο:

§ να φορούν αθλητική φόρμα και να έχουν γυμνά πόδια,
§ να φέρουν μαζί τους αθλητικές κάλτσες, ένα ελαφρύ φούτερ και μια πετσέτα μπάνιου.

Νικόλαος Τριπόδης
Σχολικός Σύμβουλος Φυσικής Αγωγής


Να μας πουν ξεκάθαρα τι πρεσβεύουν.

God created woman equal with man ( Saint Kosmas Aitolos )

God created woman equal with man, not inferior. My Christian, you must love your wife as your companion, and not consider her as your slave, for she is a creature of God, just as you are.


God was crucified for her as much as you. You call God ‘Father,’ she calls Him ‘Father’ too.


Both of you have the same Faith, the same Baptism, the same Book of the Gospels, the same Holy Communion, the same Paradise to enjoy.
God does not regard her as inferior to you.

 Saint Kosmas Aitolos

Στα μάτια του Θεού είναι μέγας. (Γιά την ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ...)- Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής

 
Κάποτε που βάδιζα με τον άγιο στην πλατεία της πόλεως, βλέπω δεξιά μου έναν άνθρωπο κάτι να ψιθυρίζει. Τον ακολουθούσαν πολλοί φτωχοί ζητώντας του βοήθεια. Κι εκείνος κάνοντας τάχα ότι τους διώχνει, τους έβαζε στο χέρι την ελεημοσύνη του. Έτσι κρυβόταν από τους ανθρώπους. Μόλις το πρόσεξα, σκούντησα τον όσιο και του είπα για την αρετή του ανθρώπου αυτού. Κι εκείνος μού λέει:

- Στα μάτια του Θεού είναι μέγας. Τον ξέρω, γιατί αρκετές φορές βρεθήκαμε μαζί.

Ύστερα από μερικές ημέρες τον ρώτησα σχετικά με αυτή την αρετή και μου διηγήθηκε ένα παράδοξο θαύμα.

- Ήμουνα τότε, μού είπε, μικρό παιδί, δώδεκα χρονών περίπου, και είχα πάει στην εκκλησία του αποστόλου Θωμά να προσευχηθώ. Βρήκα εκεί ένα γέροντα να διδάσκει το λαό. Μεταξύ άλλων, μίλησε και για την ελεημοσύνη. Είπε ότι αυτός που δίνει κάτι στους φτωχούς είναι σαν να το καταθέτει στα χέρια του Κυρίου.

Όταν το άκουσα αυτό παραξενεύθηκα και κατέκρινα τον άνθρωπο του Θεού ότι ήταν ψεύτης. Γιατί έλεγα μέσα μου: αφού ο Κύριος είναι στους ουρανούς στα δεξιά του Πατέρα του, πώς θα βρεθεί στη γη, για να πάρει αυτά που δίνουμε στους φτωχούς;

Καθώς όμως βάδιζα και συλλογιζόμουν όσα άκουσα, βλέπω κατά σύμπτωση ένα κουρελιάρη φτωχό που πάνω από το κεφάλι του -τι θαύμα!- στεκόταν η μορφή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Εκεί που προχωρούσε ο φτωχός τον συνάντησε κάποιος ελεήμων και του έδωσε ένα κομμάτι ψωμί. Μόλις λοιπόν άπλωσε το χέρι του ο φιλόπτωχος εκείνος προς το ζητιάνο, άπλωσε και ο Κύριος το χέρι του από την εικόνα, πήρε το ψωμί και τον ευχαρίστησε. Έπειτα το έδωσε στον φτωχό. Ούτε αυτός όμως ούτε κι ο ελεήμων κατάλαβαν τίποτε.

Θαύμασα και πίστεψα. Από τότε ήξερα ότι όποιος δίνει στους αδελφούς ότι έχουν ανάγκη, το βάζει πραγματικά στα χέρια του Χριστού. Αυτή την εικόνα του Χριστού τη βλέπω να στέκεται πάνω από όλους τους φτωχούς και για αυτό με δέος ασκώ όσο μπορώ, την αρετή της ελεημοσύνης που τόσο ευχαριστεί τον Κύριο".


Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής

http://agapienxristou.blogspot.ca/2012/10/blog-post_1383.html