Ένας Άγιος αναρωτιέται, που είναι ο Θεός… ( Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς )

Τι αξία έχει αδελφοί μου, εάν μιλώ αιώνια για τον Θεό , Και ο Θεός αιώνια σιωπά;
Μπορώ άραγε να υπερασπιστώ το δίκαιο του Θεού .
Εάν ο Θεός δεν το θέσει υπό την προστασία Του;
Μπορώ να αποδείξω τον Θεό στους άθεους εάν ο Θεός κρύβεται;
Μπορώ να αγαπώ τα παιδιά Του
Εάν Αυτός είναι αδιάφορος απέναντι στα παθήματά τους;
Όχι.

Τίποτα από όλα αυτά δεν μπορώ.
Οι λέξεις μου δεν έχουν φτερά για να μπορούν
Να υψώσουν στον Θεό όλους τους πεσμένους και ξεπερασμένους από τον Θεό.
Ούτε έχουν φωτιά για να ζεστάνουν τις παγωμένες καρδιές των παιδιών έναντι του Πατέρα τους.
Οι λέξεις μου δεν είναι τίποτα
Αν δεν είναι απήχηση και επανάληψη αυτού που ο Θεός με τη δική του δυνατή γλώσσα λέει.
Τι είναι ο ψίθυρος στα βότσαλα της ακτής μπροστά στο φοβερό βουητό του ωκεανού;
Έτσι είναι και οι λέξεις μου απέναντι στους λόγους του Θεού.
 
Πώς μπορεί να ακούσει κάποιος τον ψίθυρο στα βότσαλα.  Τα σκεπασμένα από τον αφρό του μανιώδους στοιχείου. Όταν είναι κουφός μπροστά στο βουητό του ωκεανού;
Πως θα δει τον Θεό στα λόγια μου εκείνος που δεν μπορεί να τον δει στη φύση και στη ζωή;
Πως οι αδύναμες ανθρώπινες λέξεις μπορούν να πείσουν εκείνον. Που ούτε οι κεραυνοί δεν είναι σε θέσει να πείσουν;  Πως θα ζεσταθεί με μία σπίθα εκείνος που άφησε τη φωτιά πίσω του;
Δεν σιωπά ο Θεός αδελφοί μου, αλλά μιλά δυνατότερα από όλες τις θύελλες και τους κεραυνούς.
 
Δεν εγκαταλείπει ο Θεός τον δίκαιο, αλλά τον παρακολουθεί στα παθήματά του και απαλά τον οδηγεί στον θρόνο. Δεν εξαρτάται ο Θεός από οποιουδήποτε την καλή θέληση .Αλλά πράττει τα πάντα εξαρτώμενα από τη δική Του καλή θέληση.
Θα ήταν κακόμοιρος ο Θεός μας, εάν εξαρτιόταν από τις δικανικές υπερασπίσεις ενός θνητού ανθρώπου.
 
Ο Θεός είναι αυτός που είναι, είτε εμείς τον μεγαλύνουμε είτε τον υποτιμούμε. Ο Θεός θα υπάρχει , φωτεινός και μεγάλος όπως και σήμερα
Και τότε που οι ακτίνες του ηλίου μάταια θα αναζητούν ένα ανθρώπινο πλάσμα στη γη
Και αντί ζωντανών θα ζεσταίνουν μόνον τους τάφους των νεκρών…
 
Το ζήτημα της υπάρξεως του Θεού και της Θείας του Οικονομίας ,Θα καταστρεφόταν αν εξαρτιόταν από τους λόγους μου και από τις δικές σας συνήθειες.
Αλλά το ζήτημα του Θεού, ανεξάρτητα απ’ όλους εμάς θα πετύχει και θα νικήσει. Εκείνος του οποίου τα χρόνια δεν έχουν αριθμό και η οντότητά του δεν έχει αρχή και τέλος. Δεν μπορεί να αφήσει το «επίγειο σπίτι» του στις διαθέσεις μας, στα αδύναμα δημιουργήματά του.

Των οποίων η αρχή και το τέλος σχεδόν συναντιόνται σε ένα σημείο ,Και των οποίων η οντότητα είναι μία κουκκίδα.
Δεν είναι ο άνθρωπος φερέγγυος αλλά ο Θεός και πιστός εγγυητής της Βασιλείας της αγάπης στη γη…


Από το βιβλίο:
Αργά βαδίζει ο Χριστός, 
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/08/blog-post_21.html

The several types of Bows in Church

Orthodox worship is characterized by a complete utilization of the senses sight, smell, hearing, speech and touch. We see the candles, Icons, frescoes, etc., we hear the sounds of singing and reading, at times lifting up our own voices, and we smell the characteristic odor of the incense. The whole of the human person is involved in worship, and important among the senses is the actual deportment of the human body. The attitude of the Orthodox Believer to worship is reverential, and certain types of bodily movements are utilized to reinforce this sense of reverential piety we stand during the services, we make bows and prostrations, and with great frequency, we make the Sign of the Cross. Accordingly, there are several types of Bows, depending on the solemnity of the moment.

Prostration (Great Metanoia Great Poklon).

Here the worshipper prostrates the whole body, throwing the weight forwards onto the hands and touching the ground with the forehead.

Bow (Small Metanoia Poklon).

The worshipper bows from the waist, touching the ground with the fingers of the right hand. Both Prostrations and Bows are preceded by the Sign of the Cross.

Reverence.

At certain times the worshipper merely bows the head; sometimes this is accompanied by the Sign of the Cross.

Sign of the Cross.

The Sign of the Cross is made with the thumb and the first two fingers of the right hand joined at the tips (the third and fourth fingers being closed on the palm). By joining the thumb and the first two fingers, we express our belief in the Most-Holy Trinity. The two fingers closed on the palm represent the two natures of Christ divine and human. With the thumb and first two fingers joined, we touch first the brow, then the breast, the right shoulder and then the left, making on ourselves the Sign of the Cross and signifying by the four points that the Holy Trinity has sanctified our thoughts (mind), feelings (heart), desires (soul) and acts (strength) to service of God. By making the Sign of the Cross on ourselves we also signify that Christ has saved us by His sufferings on the Cross.

Bishops and Priests, in bestowing a blessing, make the Sign of the Cross from left to right (appearing to us from right to left), while holding the fingers in such a manner as to represent the Greek letters IC and XC the first and last letter of the name Jesus Christ.

http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/08/the-several-types-of-bows-in-church.html

Γερόντισσα Γαβριηλία - Gerontissa Gabriela

Thou hast made me known to friendsWhom I knew not.Thou hast given me seats in homes not my own. Thou hast brought the distant near And made a brother of the stranger. I am uneasy at heart When I have to leave my accustomed shelter, I forget that there abides the old in the new, and that there also, Τhou abidest. Through birth and death, in this world or in others, wherever Τhou leadest me, it isΤhou the same, the One Companion of my endless life, who ever linkest my heart with bonds of joy to the Unfamiliar. When one knows Τhee, then alien there is none, then no door is shut. Oh! Grant me my prayer That I may never lose the bliss Of the touch of the One In the play of the many.

Συ με γνώρισες στον άγνωστο κι έγινε φίλος.Ζεστή μου χάρισες γωνιάΣε σπιτικά που δε με ξέραν. Με σε, το πέρα είναι εδώ Και αδελφός μου ο κάθε ξένος. Κι αν φοβηθώ ποτέ ν’ αφήνω το χθεσινό μου το απάγγιο, είναι που θα ξεχνώ πως στο καινούριο το παλιό θα βρίσκω πάλι, Αφού Εσύ κι εκεί υπάρχεις. Με την γέννηση, με τον θάνατο,σ’ αυτόν τον κόσμο ή τον άλλον, όπου κι αν με πας θα ‘σαι Εσύ, πάντα Εσύ, ο ίδιος και ο μόνος συνοδοιπόρος και σύντροφος της ατελεύτητης ζωής μου. Σύ που ξέρεις, που μπορείς, με χαρμόσυνα δεσμά την καρδιά μου με το Άγνωστο να δένεις. Για κέινον που σε γνώρισε. Άγνωστος δεν είναι κανείς, πορτά καμμιά κλειστή δεν μένει. Εισάκουσε την προσευχή μου, Να μη χάσω ποτέ τον όλβο αυτόν Της άρρηκτης συνδέσεως με τον Ένα, Μες στων πολλών ανθρώπων την βοή.

Almsgiving gives rise to many blessings - St. John Chrysostom

Build palaces and mansions in Heaven without the help of engineers and contractors.
Buildings are erected in Heaven by the poor whom you help here on earth. These structures never
deteriorate or collapse.


Furthermore, they also help you to win God’s favor, and they purify you from sins—sometimes they can even deliver you from death!
Do not be surprised with what I say.


Everyone, of course, is powerless before death;
almsgiving, none the less, can conquer even death itself. This is confirmed by the account of Tabitha.
Tabitha was a Christian who lived in Jope during the time of the Apostles. As described in the
Holy Scriptures, she performed many good works and continuously gave alms.

At some point she became ill and died. At that time the Apostle Peter happened to be in a
neighboring city named Lydda, which was not far from Joppa. Two Christians from Jope went to
find the Apostle and informed him that this compassionate and charitable woman had just died. Upon hearing this, the Apostle immediately followed them.


When he arrived in Joppa, he proceeded to the second story of the house where they had placed the body of the deceased. There, he was encircled
by many widows; all of them were crying and showing him the clothes and garments that Tabitha had bought for them while she was still alive.


What did the Apostle Peter do then? He kneeled and prayed. Next he turned to the corpse and said, “Tabitha, arise!” That very same moment the dead woman opened her eyes, and, when she saw the Apostle, she got up. The Apostle Paul grabbed her hand and pulled her to her feet.


Then he called all the Christians and the widows
who were gathered there and presented her to them (Acts 9:36-41). Do you see how she was rewarded for the alms and help she gave to those poor and needy widows? The blessing she received was incomparably greater than the alms she gave, even if she had given all the money in the world.


St. John Chrysostom

Πολλή προσευχή και λίγα λόγια στα παιδιά - ( Αγιος Πορφύριος )

Όλα απ’ την προσευχή, τη σιωπή και την αγάπη γίνονται. Καταλάβατε τα αποτελέσματα της προσευχής; Αγάπη εν προσευχή, εν Χριστώ αγάπη. Αυτή ωφελεί πραγματικά. Όσο θ’ αγαπάτε τα παιδιά με την ανθρώπινη αγάπη – που είναι συχνά παθολογική – τόσο θα μπερδεύονται, τόσο η συμπεριφορά τους θα είναι αρνητική. Όταν, όμως, η αγάπη σας θα είναι μετα…ξύ σας και προς τα παιδιά χριστιανική και αγία, τότε δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα. Η αγιότητα των γονέων σώζει τα παιδιά. Για να γίνει αυτό, πρέπει να επιδράσει η θεία Χάρις στις ψυχές των γονέων. Κανείς δεν αγιάζεται μόνος του. Η ίδια η θεία Χάρις μετά θα φωτίσει, θα θερμάνει και θα ζωογονήσει τις ψυχές των παιδιών.

Πολλές φορές μου τηλεφωνούν κι από το εξωτερικό και με ρωτούν για τα παιδιά τους και γι’ άλλα θέματα. Με πήρε, λοιπόν, σήμερα απ’ το Μιλάνο μια μητέρα και με ρώτησε πως να φέρεται στα παιδιά της. Της είπα τα εξής:

«Να προσεύχεσαι και, όταν πρέπει, να μιλάεις στα παιδιά με αγάπη. Πιο πολύ να κάνεις προσευχή και λίγα λόγια να τους λέεις. Πολλή προσευχή και λίγα λόγια σε όλους. Να μη γινόμαστε ενοχλητικοί, αλλά να προσευχόμαστε μυστικά και μετά να μιλάμε κι ο Θεός θα μας βεβαιώνει μέσα μας αν η ομιλία μας είναι δεκτή στους άλλους. Αν δεν είναι πάλι, δεν θα μιλάμε. Θα προσευχόμαστε μυστικά μόνο. Διότι και με το να μιλάμε, γινόμαστε ενοχλητικοί και κάνομε τους άλλους ν’ αντιδρούν και καμιά φορά ν’ αγανακτούν. Γι’ αυτό πιο καλά είναι να τα λέει κανείς μυστικά στην καρδιά των άλλων παρά στ’ αυτί τους, μέσω της μυστικής προσευχής.

Άκου να σου πω: να προσεύχεσαι και μετά να μιλάεις. Έτσι να κάνεις στα παιδιά σου. άμα διαρκώς τους δίδεις συμβουλές, θα γίνεις βαρετή κι όταν μεγαλώσουν, θα αισθάνονται ένα είδος καταπιέσεως. Να προτιμάς, λοιπόν, την προσευχή. Να τους μιλάεις με την προσευχή. Να τα λέεις στον Θεό κι ο Θεός θα τα λέει μέσα τους. Δηλαδή, δεν πρέπει να συμβουλεύεις τα παιδιά σου έτσι, με φωνή που να την ακούνε τ’ αυτιά τους. Μπορείς να το κάνεις κι αυτό, αλλά προπάντων πρέπει να μιλάεις για τα παιδιά σου στον Θεό. Να λέεις: ‘’Κύριε Ιησού Χριστέ, φώτισε τα παιδάκια μου. Εγώ σ’ Εσένανε τα αναθέτω. Εσύ μου τα έδωσες, μα κι εγώ είμαι αδύναμη, δεν μπορώ να τα κατατοπίσω· γι’ αυτό, Σε παρακαλώ, φώτισέ τα’’. Κι ο Θεός θα τους μιλάει και θα λένε: ‘’Ωχ, δεν έπρεπε να στενοχωρήσω τη μαμά μ’ αυτό που έκανα!’’. Κι αυτό θα βγαίνει από μέσα τους με την Χάρη του Θεού».

Αυτό είναι το τέλειο. Να μιλάει η μητέρα στον Θεό κι ο Θεός να μιλάει στο παιδί. Αν δεν γίνει έτσι, πες, πες, πες…. όλο «απ’ τ’ αυτί», στο τέλος γίνεται ένα είδος καταπιέσεως. Κι όταν το παιδί μεγαλώσει, αρχίζει πλέον να αντιδράει, δηλαδή να εκδικείται, τρόπον τινά, τον πατέρα του, την μητέρα του, που το καταπίεσαν. Ενώ ένα είναι το τέλειο· να μιλάει η εν Χριστώ αγάπη και η αγιοσύνη του πατέρα και της μητέρας. Η ακτινοβολία της αγιοσύνης και όχι της ανθρώπινης προσπάθειας κάνει τα παιδιά καλά.

Όταν τα παιδιά είναι τραυματισμένα και πληγωμένα από κάποιο σοβαρό ζήτημα, να μην επηρεάζεσθε που αντιδρούν και μιλούν άσχημα. Στην πραγματικότητα δεν το θέλουν, αλλά δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς στις δύσκολες στιγμές. Μετά μετανιώνουν. Αν, όμως, εσείς εκνευρισθείτε και θυμώσετε, γίνεσθε ένα με τον πονηρό και σας παίζει όλους.

Αγιος Πορφύριος

http://agapienxristou.blogspot.ca/2014/08/blog-post_10.html

Mount Athos • The Holy Mountain (Άγιο Όρος)

Mommy, why do women cry ....

A little boy asked his mother, “Why are you crying?”

“Because I’m a woman,” she told him.

“I don’t understand,” he said.

His Mom just hugged him and said, “And you never will.”

Later the little boy asked his father, “Why does mother seem to cry for no reason?”


“All women cry for no reason,” was all his dad could say.

The little boy grew up and became a man, still wondering why women cry.

Finally he put in a call to God. When God got on the phone, he asked, “God, why do women cry so easily?”

God said:

“When I made the woman she had to be special.

I made her shoulders strong enough to carry the weight of the world, yet gentle enough to give comfort.

I gave her an inner strength to endure childbirth and the rejection that many times comes from her children.

I gave her a hardness that allows her to keep going when everyone else gives up, and take care of her family through sickness and fatigue without complaining.

I gave her the sensitivity to love her children under any and all circumstances, even when her child has hurt her very badly.

I gave her strength to carry her husband through his faults and fashioned her from his rib to protect his heart.

I gave her wisdom to know that a good husband never hurts his wife, but sometimes tests her strengths and her resolve to stand beside him unfalteringly.

And finally, I gave her a tear to shed. This is hers exclusively to use whenever it is needed.”

“You see my son,” said God, “the beauty of a woman is not in the clothes she wears, the figure that she carries, or the way she combs her hair. The beauty of a woman must be seen in her eyes, because that is the doorway to her heart – the place where love resides.”

http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/08/why-do-women-cry.html

O Θεός, o κουρέας και το κακό στον κόσμο....

Μια φορά πήγε ένας τύπος στο κουρείο για το καθιερωμένο κούρεμα και ξύρισμα.
Καθώς ο κουρέας άρχισε να δουλεύει, άρχισε μια καλή συζήτηση.
Μίλησαν για τόσα πολλά πράγματα και πάρα πολλά θέματα ...;
Όταν τελικά άγγιξαν το θέμα της θρησκείας και του θεού, ο κουρέας αναφώνησε:
Δεν πιστεύω ότι ο Θεός υπάρχει.
Γιατί το λες αυτό;' ρώτησε ο πελάτης. Και ο κουρέας είπε: 'Λοιπόν, απλά βγες έξω στο δρόμο για να καταλάβεις γιατί ο Θεός δεν υπάρχει. Πες μου γιατί αν ο Θεός υπάρχει, υπάρχουν τόσοι διεστραμμένοι;
Γιατί τόσα εγκαταλελειμμένα παιδιά;
Αν ο Θεός υπήρχε, δε θα υπήρχε ούτε δυστυχία ούτε πόνος.
Δε μπορώ να φανταστώ ένα Θεό που αγαπάει και συμπονεί να επιτρέπει όλα αυτά που γίνονται.'

Ο πελάτης το σκέφτηκε για μια στιγμή, αλλά δεν απάντησε γιατί δεν ήθελε να χαλάσει τη συζήτηση.
Ο κουρέας τελικά τελείωσε τη δουλειά του και ο πελάτης έφυγε.
Όμως μόλις έφυγε από το κουρείο, είδε ένα άντρα στο δρόμο με μακρυά κατσαρά βρώμικα μαλλιά και γένια. Φαινόταν πολύ βρώμικος και απεριποίητος. Εκείνη τη στιγμή ο πελάτης γύρισε πίσω και ξαναμπήκε στο κουρείο.

Τότε είπε στον κουρέα:
'Ξέρεις τι; Οι κουρείς δεν υπάρχουν!'
'Πως μπορείς να το λες αυτό;' ρώτησε ο έκπληκτος κουρέας.
'Είμαι εδώ και είμαι κουρέας! Μόλις σε κούρεψα, τι είναι αυτά που λες;'
'Όχι!' απάντησε ο πελάτης και εξήγησε: 'Οι κουρείς δεν υπάρχουν γιατί αν υπήρχαν, δε θα υπήρχαν αχτένιστοι άνθρωποι και με μακρυά βρώμικα μαλλιά, όπως ο τύπος απ' έξω.'

Μα ... οι κουρείς ΌΝΤΩΣ υπάρχουν! Αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν έρχονται σε μένα.'
'Ακριβώς!' απάντησε ο πελάτης. 'Αυτό είναι το θέμα! Ο Θεός, επίσης ΥΠΑΡΧΕΙ! Και αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν σε αυτόν και δεν αναζητούν σε αυτόν βοήθεια. Γι' αυτό υπάρχει τόσος πόνος και δυστυχία στον κόσμο.'

http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/08/o-o.html

Christ comes only at the end of the world to begin the eternal kingdom of heaven (Fr. Seraphim Rose)

So, to repeat the first point: we watch the signs of the times in order to recognize Christ when He comes, because there have been many false Christs, many more false Christs will come, and at the very end of the world there will finally come one who is called Antichrist. The Antichrist will unite all those who are deceived into thinking he is Christ, and this will include all those whose interpretation of Christianity has gone off. Often you can look at some people who confess Christianity, and it seems that many of their ideas are correct—they go according to the Bible. Then you look here and there, and you see that here’s a mistake, there’s a mistake.

Just recently Fr. Dimitry Dudko, in the little newspaper he puts out, said there came t him someone who claimed to be Christian. As he began to talk to him, he began to feel that this person wasn’t Orthodox, and he said, “What confession are you?” “Oh, that’s not important. We’re all Christians. The only important thing is that we be Christians.” He said, “Well, no, no, we have to be more precise than than that. For example, if you’re a Baptist and I’m an Orthodox, I believe that we have the Lord’s Body and Blood, and you don’t.” We must be precise because there are many differences. It’s good to have the attitude: I have respect for you, and I won’t interfere with your faith, but nonetheless there’s a true way of believing and there are ways which go away from the truth. I must be according to the truth.

In the same way we can see that many people who ae not Orthodox have many good things about them, and then they go off in some respect. In the end it’s up to God to judge, not to us. But we can see what will happen if all these little ways people go off now are projected into the last times, if people still believe that way when the last times come. These mistakes cause people, when they see Antichrist, to think that he is Christ. There are very many sects now which believe that Christ is coming to rule for a thousand years form the Temple in Jerusalem. Therefore, when the Jews start building the Temple, these sects will only rejoice because, to them, this is the sign of Christ’s coming. On the contrary, we know that this isn’t he sign of the Antichrist coming, because Christ will no more come ot the Temple. The Temple has been destroyed. Christ comes only at the end of the world to begin the eternal kingdom of heaven. The only one who will come to the Temple is Antichrist.

So, this is why the correct Orthodox Christian understanding and preparation based upon this understanding are absolutely necessary. The closer we get to the very last times, the more indispensable this understanding and preparation are.


Fr. Seraphim Rose

Περι της σωτηριας μας στους εσχατους καιρους ( Αββά Παμβώ )

Η προφητεία του Αββά Παμβώ προς μαθητήν του

…Σου λέγω και τούτο Τέκνον μου, ότι θα έρθει καιρός, οπόταν οι χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπέσιων Προφητών και των Ιερών Πατέρων και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογικούς.

Και ο νους των θα ξεχυθεί εις αυτούς, θα απομακρυνθούν δε από τα Θεϊκά πρότυπα.

Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες είχαν προαναγγείλει ότι οι μονασταί της ερήμου πρέπει να γράφουν τους βίους των Πατέρων όχι επάνω εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χάρτινους διφθέρας, διότι η ερχόμενη γενεά θα τους μεταβάλλει σύμφωνα με την δική των αρέσκεια. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν.

Κατόπιν λέγει ο μαθητής:

-Ώστε λοιπόν, Γέροντα, πρόκειται να αλλάξουν οι παραδόσεις και τα έθιμα των Χριστιανών; Μήπως δεν θα υπάρχουν πλέον ιερείς εις την Εκκλησίαν αφού θα βαδίσει προς αυτό το κατάντημα;

Τότε ο αββάς εσυνέχισεν:

-Εις τους καιρούς εκείνους πλέον, θα κρυώσει η αγάπη του Θεού από τις περισσότερες ψυχές και θα πέσει θλίψις μεγάλη εις τον κόσμον.

Το ένα έθνος θα ρίχνεται εναντίον του άλλου. Οι λαοί θα μετακινούνται από τους τόπους των.

Οι άρχοντες θα ανακατωθούν, οι ιερωμένοι θα το ρίξουν εις την αναρχίαν, οι δε μοναχοί θα ξεκλίνουν εις την αμέλειαν.

Οι εκκλησιαστικοί ηγέτες θα θεωρούν ανάξιον πράγμα να φροντίζουν για την σωτηρίαν τόσον της ιδικής των ψυχής, όσον και του ποιμνίου των και θα περιφρονούν παντελώς ένα τοιούτον ζήτημα.

Όλοι θα δείχνουν προθυμίαν και δραστηριότητα προ πάντων δια τα τραπέζια και διά τας ορέξεις των. Θα είναι οκνηροί εις τας προσευχάς και πρόχειροι εις τας κατακρίσεις.

Τους βίους και τας διδαχάς και τα παραδείγματα των αγίων Πατέρων δεν θα ενδιαφέρονται μήτε να τα μιμηθούν, μήτε καν να τα ακούσουν, αλλά μάλλον θα κατηγορούν και θα λέγουν ότι, εάν εζούσαμε και μεις εις εκείνα τα χρόνια, έτσι θα συμπεριφερόμεθα.

Οι δε αρχιερείς θα υποχωρούν μπροστά στους ισχυρούς της γης. Και θα λύνουν τις διάφορες υποθέσεις, βγάζοντες από πολλές μεριές δώρα και απολαβές λογιών λογιών για λογαριασμό των.

Τον πτωχόν δεν θα τον υπερασπίζουν, θα θλίβουν τας χήρας γυναίκας και θα καταπονούν τα ορφανά. Αλλά και εις τον λαόν θα εισχωρήσει ασωτία.

Οι περισσότεροι δεν θα πιστεύουν εις τον Θεόν, θα μισούνται αναμεταξύ των και θα αλληλοτρώγονται ωσάν τα θηρία, θα κλέπτουν ο ένας τον άλλον και θα μεθύουν και θα περπατούν ωσάν τυφλοί.

Τέλος ξαναρωτά ο μαθητής:

-Τι λοιπόν πρέπει να κάνει κάποιος σε κείνη την περίστασιν;

Και ο Γέρων Παμβώ απεκρίθη:

-Τέκνον μου, εις εκείνους πλέον τους καιρούς, όποιος αν ημπορέσει να σώσει την ψυχή του και να παρακινά και τους άλλους δια να σωθούν, αυτός θα ονομασθεί μέγας εις την βασιλείαν των Ουρανών.


Αββά Παμβώ 

http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/08/blog-post_6676.html