Οι μάγοι χρησιμοποιούν και διάφορα «αγιωτικά» ( Άγιος Παΐσιος )

-Γέροντα, τι είναι οι γητευτές;

-Μάγοι είναι. Χρησιμοποιούν τους Ψαλμούς του Δαβίδ, ονόματα Αγίων κ.λ.π. και ανακατεύουν και επικλήσεις δαιμόνων. Ενώ δηλαδή εμείς διαβάζοντας το Ψαλτήρι επικαλούμαστε την βοήθεια του Θεού και δεχόμαστε την θεία Χάρη, εκείνοι, με τον τρόπο που το χρησιμοποιούν, βρίζουν τον Θεό, αρνούνται την θεία Χάρη, και έτσι τους κάνουν μετά τα δαιμόνια το χατήρι. Μου έλεγαν για ένα παιδί ότι είχε πάει σε έναν μάγο, για να πετύχει κάτι. Εκείνος του διάβασε κάτι από το Ψαλτήρι και το παιδί πέτυχε αυτό που ήθελε. Έπειτα όμως από λίγο καιρό άρχισε να σβήνει, να λιώνει το φουκαριάρικο. Τι είχε κάνει ο μάγος; Είχε πάρει κάτι ξηρούς καρπούς στα χέρια του και άρχισε να του διαβάζει τον 50ο Ψαλμό. Όταν έφθασε στον στίχο «θυσία τω Θεώ» , πετούσε τους ξηρούς καρπούς, κάνοντας θυσία στους δαίμονες, για να του κάνουν το χατήρι. Έτσι έβριζε τον Θεό με το Ψαλτήρι.

-Γέροντα, μερικοί που ασχολούνται με μαγικά χρησιμοποιούν τον σταυρό, εικόνες…

-Ναι, το ξέρω, από’ δω να καταλάβεις τι απάτη κρύβεται πίσω από όσα κάνουν! Έτσι ξεγελιούνται οι καημένοι οι άνθρωποι. Βλέπουν ότι χρησιμοποιούν κεριά, εικόνες κ.λ.π. και τους εμπιστεύονται. Να, μου είπε κάποιος ότι, στην πόλη που μένει, μια Τουρκάλα έχει βάλει μια εικόνα της Παναγίας πάνω σε μια πέτρα και λέει: "Η πέτρα που βοηθάει τον κόσμο"! δεν λέει η «Παναγία», αλλά «η πέτρα». Οι Χριστιανοί μπερδεύονται, γιατί βλέπουν την εικόνα της Παναγίας, και μερικοί που έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας τρέχουν εκεί, με τον λογισμό ότι θα βοηθηθούν, και μετά ο διάβολος τους αλωνίζει. Γιατί, όταν η Τουρκάλα λέει ότι η πέτρα βοηθάει τον κόσμο και όχι η Παναγία, από’ κει και πέρα μπαίνει στην μέση ο διάβολος, επειδή αυτό είναι περιφρόνηση της Παναγίας. Απομακρύνεται η Χάρις του Θεού και αρχίζει ο δαιμονισμός. Και τρέχουν οι Χριστιανοί να τους κάνει καλά η πέτρα- η πέτρα και το ταγκαλάκι!-, και τελικά σακατεύονται, γιατί από τον διάβολο τι βοήθεια να έχεις; Αν είχαν λίγο μυαλό θα σκέφτονταν· «Τουρκάλα, Μουσουλμάνα, τι δουλειά έχει με την εικόνα της Παναγίας;. Ακόμη και να έλεγε ότι η Παναγία βοηθάει, αφού είναι Μουσουλμάνα, τι σχέση έχει με την Παναγία; Πόσο μάλλον τώρα που λέει ότι η πέτρα τους βοηθάει ! είπα σε κάποιον να ενημερώσουν την Μητρόπολη και να λάβουν μέτρα, για να φυλαχθεί ο κόσμος.

-Γέροντα, ο κόσμος μας ζητάει φυλαχτά.

-Καλύτερα να δίνετε σταυρουδάκια, όταν σας ζητούν φυλαχτό. Μην κάνετε φυλαχτά, γιατί και οι μάγοι τώρα κάνουν φυλαχτά, αλλά μέσα έχουν διάφορα μαγικά. Βλέπουν οι άνθρωποι την εικόνα ή τον σταυρό και μπερδεύονται. Να, πριν από μέρες μου έφεραν ένα φυλαχτό από έναν Τούρκο Ιμπραήμ, που είχε και σταυρό κεντημένο επάνω. Έχω μάθει για έναν αθεόφοβο ότι τυλίγει διάφορες εικονίτσες και μέσα βάζει τρίχες, ξυλάκια, καρφίτσες, χάνδρες (4) κλπ.. Όταν η Εκκλησία τον ήλεγξε, είπε: «είμαι μέντιουμ», γιατί είναι ελεύθερα τα μέντιουμ, και έτσι κάνει ό,τι θέλει. Είπα σε κάποιον που είχε πάθει ζημιά από αυτόν: «Να πας να εξομολογηθείς γιατί δέχεσαι επιδράσεις δαιμονικές». Πήγε, εξομολογήθηκε. Έρχεται μετά και μου λέει: «Δεν ένοιωσα καμία διαφορά». «Βρε, μήπως έχεις τίποτε επάνω σου απ’ αυτόν τον πλανεμένο;», τον ρωτάω. «Ναι μου λέει, έχω ένα μικρό κουτάκι σαν μικρό Ευαγγέλιο». Το παίρνω, το ανοίγω και βρίσκω μέσα διάφορες εικονίτσες τυλιγμένες. Ξετυλίγω-ξετυλίγω και πιο μέσα είχε κάτι χάντρες, κάτι τρίχες, κάτι σαν ξύλα! Το πήρα και ελευθερώθηκε ο άνθρωπος. Βλέπεις τi τεχνίτης είναι ο διάβολος!

Φορούν οι καημένοι άνθρωποι κάτι τέτοια φυλαχτά, δήθεν για να βοηθηθούν, και ταλαιπωρούνται. Aυτά πρέπει να τα κάψουν και να παραχώσουν την στάχτη ή να τα πετάξουν στην θάλασσα και να πάνε να εξομολογηθούν. Είχε έρθει στο Καλύβι ένας νεαρός που είχε πολλά προβλήματα και βασανιζόταν σωματικά και ψυχικά πάνω από τέσσερα χρόνια. Ζούσε αμαρτωλή ζωή και τον τελευταίο καιρό είχε κλεισθεί στο σπίτι του· δεν ήθελε να βλέπει άνθρωπο. Δύο φίλοι του, που έρχονταν τακτικά στο Άγιον Όρος, τον έπεισαν μετά από πολλές δυσκολίες να τον πάρουν μαζί του στο Όρος, με σκοπό να τον φέρουν στο Καλύβι. Στην διαδρομή από την Ουρανούπολη μέχρι την Δάφνη, κάθε φορά που το καράβι έπιανε σε σκάλα μοναστηριού, ο νεαρός σωριαζόταν κάτω. Οι φίλοι του με τους πατέρες που ήταν στο καράβι προσπαθούσαν να τον συνεφέρουν λέγοντας την ευχή. Με πολύ δυσκολία έφτασαν στον Καλύβι. Ο καημένος μου άνοιξε την καρδιά του, μου μίλησε για την ζωή του. Είδα ότι βασανιζόταν από κάποια δαιμονική επήρεια. Του είπα να πάει να εξομολογηθεί εκεί σε έναν πνευματικό, να κάνει ό,τι του πει, και θα γίνει καλά. Πράγματι πήγε και εξομολογήθηκε. Όταν μπήκαν στο καράβι για να επιστρέψουν, είπε στου φίλους του ότι ο πνευματικός του είπε να πετάξει στην θάλασσα το φυλαχτό που του είχε δώσει κάποιος γνωστός του και το φορούσε επάνω του, αλλά του ήταν αδύνατο να το κάνει. Όσο και αν οι φίλοι του τον παρακαλούσαν να σηκωθεί να το πετάξει, εκείνος έμενε σαν άγαλμα. Δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κάθισμα. Τότε τον έπιασαν και με πολύ κόπο τον έβγαλαν έξω στο κατάστρωμα. Με την βοήθεια τους ο νεαρός κατάφερε να βγάλει το φυλαχτό και να το αφήσει να πέσει στην θάλασσα, γιατί δεν είχε την δύναμη να το πετάξει. Αμέσως αισθάνθηκε να ελευθερώνονται τα χέρια του και το ταλαιπωρημένο σώμα του απέκτησε δύναμη, άρχισε από την χαρά του να χοροπηδά στον διάδρομο γεμάτος ζωντάνια και να δοκιμάζει την δύναμη των χεριών του στα σίδερα και στα τοιχώματα του πλοίου.


Άγιος Παΐσιος

Path of Christ ( St. Innocent of Alaska )

Therefore, do not fear the path of Christ, for a smooth and wide path ends in hell, but a thorny and narrow one leads to Heaven.


St. Innocent of Alaska

Πώς κάποιος χάνει την πίστη του !! ( Άγιος Παΐσιος )

- Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι, ενώ πίστευαν, έχασαν την πίστη τους;

- Αν δεν προσέχει κανείς στα θέματα της πίστεως και της λατρείας, σιγά-σιγά ξεχνιέται και μπορεί νά γίνει αναίσθητος, νά φθάσει σέ σημείο νά μην πιστεύει τίποτε.

- Μερικοί, Γέροντα, λένε οτι ή πίστη τους κλο­νίζεται, όταν βλέπουν να υποφέρουν καλοί άνθρωποι.

- Ακόμη κι αν κάψει ό θεός όλους τους καλούς, δεν πρέπει νά βάλει κανείς αριστερό λογισμό, άλλα νά σκεφθεί πώς ό Θεός, ο,τι κάνει, οπό αγάπη το κάνει. Ξέρει ό Θεός πώς εργάζεται. Γιά νά επιτρέψει νά συμβεί κά­ ποιο κακό, κάτι καλύτερο θά βγεί.

- Γέροντα, σήμερα ακόμη και τά πιστά παιδιά άμφιταλαντεύονται, γιατί στά σχολεία υπάρχουν καθη­γητές πού διδάσκουν την αθεΐα.

- Γιατί νά άμφιταλαντεύωνται; Ή Άγια Αικατερίνη δεκαεννιά χρονών ήταν και διακόσιους φιλοσόφους τους άποστόμωσε μέ την κατά Θεόν γνώση και τήν σο­φία της. Ακόμη και οι Προτεστάντες τήν έχουν προ­στάτιδα τής επιστήμης.

Στα θέματα τής πίστεως και στα θέματα τής πα­τρίδος δεν χωράνε υποχωρήσεις· πρέπει να είναι κα­νείς αμετακίνητος, σταθερός.

- Γέροντα, παλιά προσευχόμουν με πίστη στον Θεό και ο,τι ζητούσα μου το έκανε. Τώρα δέν έχω αυτήν την πίστη. Που οφείλεται αυτό;

- Στην κοσμική λογική πού έχεις. Ή κοσμική λογική κλονίζει τήν πίστη. «Έάν έχητε πίστιν καί μή διακρίθήτε, πάντα όσα έάν αίτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε», είπε ό Κύριος. "Ολη ή βάση εκεί είναι. Στην πνευματική ζωή κινούμαστε στο θαΰμα. "Ενα σύν δύο δέν κάνει πάντα τρία- κάνει και πέντε χιλιάδες και ένα εκατομμύριο!

Χρειάζεται καλή διάθεση και φιλότιμο.

Γιατί, αν ό άνθρωπος δέν έχει καλή διάθεση, τίποτε δέν καταλα­βαίνει. Νά, και γιά τήν Σταύρωση τοϋ Χριστού, τόσες λεπτομέρειες είχαν πει οι Προφήτες - μέχρι και τί θά κάνουν τά ιμάτια Του, τί θά κάνουν τά χρήματα της προδοσίας, ότι θά αγοράσουν μ' αυτά τόν αγρό τοϋ Κεραμέως, γιά νά θάβουν τους ξένους -, άλλα οι Εβραίοι πάλι δέν καταλάβαιναν. «Ό δέ παράνομος Ιούδας ουκ ήβουλήθη συνιέναι»...

Άγιος Παΐσιος

http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/08/blog-post_6894.html

A miracle for a newborn from St. Ephraim of Nea Makri

An astonishing miracle for a newborn from St. Ephraim of Nea Makri (amateur translation)
I wish, in my own manner, to thank God and St. Ephraim for the miracle which I was made worthy to experience.

I was pregnant, and 12/29/01 was my given due date. When that date came, and I still was not in labor, my doctor gave me another week. On the morning of January 2nd 2002 I began to experience strong pains, and I went to the Hospital. I was checked, and told that my Obstetrician would be called, because I was most likely in labor.


In a short time, the next day (January 3rd), the day of St. Ephraim, I gave birth. The child was born with a dark color, however, due to the lack of Oxygen, and began to cry after 30 minutes. This had occurred within me (as my labor was delayed), and I was in immediate danger also. The child was suffering from apnea, and they did not remove him from the incubator, so that they could support him with Oxygen, with the result being suffering continuous seizures. They took him that evening to the Children's Hospital “Agia Sophia”, and the physicians there diagnosed that the child was suffering from cerebral edema. The ground fell from beneath my feet, and the doctors did not give us much hope...They told us to pray that he leave this life (the child would either die, or we would receive him as a vegetable, for the seizures had destroyed his internal organs, and my baby's beating heart was weak). His situation remained critical, and our only hope was God and St. Ephraim, both of whom we entreated daily.


In 13 days, there was a second encephalogram, when the doctors did not want to tell us to results, so that we not be given hope. After two days, they announced the new results, that our child was totally well, and they did not understand how this occurred, as they thought he was doomed. Here I should say that during these 13 days, St. Ephraim revealed himself to us many ways.


My one aunt saw a dream: she was within a Church of St. Ephraim, and there was a little boy who was crying continuously. She picked him up to calm him down, and she got up and walked. When my aunt told us this, she went with my mother to the same Church. On the road, my mother asked St. Ephraim to show her some sign. As she was lighting her vigil lamp, it went out, and she thought that this was a sign that my child had died. When she went to light it again, before she could get the lighter out, it lit itself again alone. Then she understood that my child was alive, and that the very powerful St. Ephraim would help him. In my house, we heard knocking from our icons, and the odor of incense filled all of our rooms.


My baby stayed 17 days in the NICU. After all that I related above, he remained another 13 days in a normal room, where they began to slowly feed him some milk. After this, we were able to bring him home.


Time passed, and we had to go for follow-up in two months. A few days before, my other aunt saw a dream: she was in my house for a visit, and there was a young man with her with a white shirt and black pants. The young man came for the first time to my house, and I began to welcome him. Before I could show him his bedroom, he entered my room by himself, where I had the baby, and began to unbutton his cufflinks. When I prepared something to treat him, my aunt called him, and he told her: “Go ahead, I will stay to watch over the child.”


Then I felt at ease, because I knew that my child would have a protector throughout his life. At his first check-up, we saw a very good professor at the Hospital, and when she read his history, she called her co-workers, saying: “Come see the miracle of the century.”


The whole episode which my child endured left him only with damage to his auditory nerve, for which he wears a hearing aid. I thank the All-powerful God from the depths of my heart, for He is always with us, and grants His might to the Saints to work wonders, and to protect us during the difficult times of our lives.

Through the prayers of our Holy Fathers, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us and save us! Amen!


http://full-of-grace-and-truth.blogspot.ca/2012/12/a-miracle-for-newborn-from-st-ephraim.html

Christian Man vs. Secular Man : Their differences

The Secular Man has been the great threat to the Christian faith over the past two or more centuries. Disguised as the person is only only doing the “normal thing,” he lives in a godless world, where others can be tempted to live as though there were no God. Earlier I quoted Berdyaev, “If God does not exist, then man does not exist.” I would add to that that the God Who Exists must be everywhere present and filling all things, or He is no God and a false god. Let us renounce the “soft atheism” of the secular man and live always and everywhere for God.

Many Orthodox writers have spoken about the nature of the secular world, the defining form of modernity. I take here an opportunity to make a small comparison between the secular man and the Christian.

The secular man may believe that there is a God, but he also believes that the situation and outcome of the world are dependent upon the actions of human beings.

The Christian man believes that there is a God, and that all things are in His hands.

The secular man believes in Progress. Life changes, and with good human direction, it changes for the better. Every new discovery stands on the shoulders of every previous discovery. In this way, life improves and always improves for the better.

The Christian man believes that whatever man does may change his circumstances, but does not change man. A modern man is in no way superior to those who came before him. Goodness is not a result of progress.

The secular man believes in the power of human beings. Reason, applied reasonably to any situation, will yield a better outcome.

The Christian man believes in God, but he doubts the goodness of man. Human solutions are always questionable and capable of failure.

The secular man believes, ultimately, in the smooth path of progress. Even though there may be set-backs along the way, he believes that pursuing the path of progress will ultimately yield a better world – even a near perfect world.

Because the Christian man believes in God, he trusts that the outcome of history belongs to God and not to man. Thus, even the good things done by man are judged by a good God whose goal for us is always beyond anything we could ask or think.

The secular man, despite various failures, always believes that the next good is only another plan away. Compromise, negotiation, and a willingness to change will finally solve all problems.

The Christian understands the sinfulness of humanity. He knows that without God things will always fail and dissipate. Only through trust and obedience to God can the human situation improve – and such improvement always comes as a miracle from God.

The secular man does not believe in his own fallibility. He does not learn from history, but yearns repeatedly for a success where none has come before. What success he has known (in medical treatment of disease, etc.) is quickly translated into political terms. What is wrong politically can be eradicated as easily as malaria.

The Christian man knows that problems do not lie so much in the world as within himself. Unless man is changed by a good God, there will be a very limited goodness in the world. The secular man knows how to cure malaria, but he cannot manage to actually share that goodness with the world. The world (the third world) dies as it has always died. The secular man is powerless because he lacks true goodness.

The Christian man is largely marginalized in our modern world. He is considered an artifact of the past. However he is not a religious artifact – the truth he knows is eternal and is as applicable to the ills of the world as any part of the truth of God.

It is for this generation to understand what it means to be a Christian man and not to compromise with the secular man. God is good and wills good for all people. He is not a utilitarian, wishing the greatest good for the greatest number, but willing good for each and every soul.

May Christians be visible everywhere, and everywhere loyal to the Kingdom of God.

http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/08/christian-man-vs-secular-man-their.html

Ένας Άγιος αναρωτιέται, που είναι ο Θεός… ( Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς )

Τι αξία έχει αδελφοί μου, εάν μιλώ αιώνια για τον Θεό , Και ο Θεός αιώνια σιωπά;
Μπορώ άραγε να υπερασπιστώ το δίκαιο του Θεού .
Εάν ο Θεός δεν το θέσει υπό την προστασία Του;
Μπορώ να αποδείξω τον Θεό στους άθεους εάν ο Θεός κρύβεται;
Μπορώ να αγαπώ τα παιδιά Του
Εάν Αυτός είναι αδιάφορος απέναντι στα παθήματά τους;
Όχι.

Τίποτα από όλα αυτά δεν μπορώ.
Οι λέξεις μου δεν έχουν φτερά για να μπορούν
Να υψώσουν στον Θεό όλους τους πεσμένους και ξεπερασμένους από τον Θεό.
Ούτε έχουν φωτιά για να ζεστάνουν τις παγωμένες καρδιές των παιδιών έναντι του Πατέρα τους.
Οι λέξεις μου δεν είναι τίποτα
Αν δεν είναι απήχηση και επανάληψη αυτού που ο Θεός με τη δική του δυνατή γλώσσα λέει.
Τι είναι ο ψίθυρος στα βότσαλα της ακτής μπροστά στο φοβερό βουητό του ωκεανού;
Έτσι είναι και οι λέξεις μου απέναντι στους λόγους του Θεού.
 
Πώς μπορεί να ακούσει κάποιος τον ψίθυρο στα βότσαλα.  Τα σκεπασμένα από τον αφρό του μανιώδους στοιχείου. Όταν είναι κουφός μπροστά στο βουητό του ωκεανού;
Πως θα δει τον Θεό στα λόγια μου εκείνος που δεν μπορεί να τον δει στη φύση και στη ζωή;
Πως οι αδύναμες ανθρώπινες λέξεις μπορούν να πείσουν εκείνον. Που ούτε οι κεραυνοί δεν είναι σε θέσει να πείσουν;  Πως θα ζεσταθεί με μία σπίθα εκείνος που άφησε τη φωτιά πίσω του;
Δεν σιωπά ο Θεός αδελφοί μου, αλλά μιλά δυνατότερα από όλες τις θύελλες και τους κεραυνούς.
 
Δεν εγκαταλείπει ο Θεός τον δίκαιο, αλλά τον παρακολουθεί στα παθήματά του και απαλά τον οδηγεί στον θρόνο. Δεν εξαρτάται ο Θεός από οποιουδήποτε την καλή θέληση .Αλλά πράττει τα πάντα εξαρτώμενα από τη δική Του καλή θέληση.
Θα ήταν κακόμοιρος ο Θεός μας, εάν εξαρτιόταν από τις δικανικές υπερασπίσεις ενός θνητού ανθρώπου.
 
Ο Θεός είναι αυτός που είναι, είτε εμείς τον μεγαλύνουμε είτε τον υποτιμούμε. Ο Θεός θα υπάρχει , φωτεινός και μεγάλος όπως και σήμερα
Και τότε που οι ακτίνες του ηλίου μάταια θα αναζητούν ένα ανθρώπινο πλάσμα στη γη
Και αντί ζωντανών θα ζεσταίνουν μόνον τους τάφους των νεκρών…
 
Το ζήτημα της υπάρξεως του Θεού και της Θείας του Οικονομίας ,Θα καταστρεφόταν αν εξαρτιόταν από τους λόγους μου και από τις δικές σας συνήθειες.
Αλλά το ζήτημα του Θεού, ανεξάρτητα απ’ όλους εμάς θα πετύχει και θα νικήσει. Εκείνος του οποίου τα χρόνια δεν έχουν αριθμό και η οντότητά του δεν έχει αρχή και τέλος. Δεν μπορεί να αφήσει το «επίγειο σπίτι» του στις διαθέσεις μας, στα αδύναμα δημιουργήματά του.

Των οποίων η αρχή και το τέλος σχεδόν συναντιόνται σε ένα σημείο ,Και των οποίων η οντότητα είναι μία κουκκίδα.
Δεν είναι ο άνθρωπος φερέγγυος αλλά ο Θεός και πιστός εγγυητής της Βασιλείας της αγάπης στη γη…


Από το βιβλίο:
Αργά βαδίζει ο Χριστός, 
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/08/blog-post_21.html

The several types of Bows in Church

Orthodox worship is characterized by a complete utilization of the senses sight, smell, hearing, speech and touch. We see the candles, Icons, frescoes, etc., we hear the sounds of singing and reading, at times lifting up our own voices, and we smell the characteristic odor of the incense. The whole of the human person is involved in worship, and important among the senses is the actual deportment of the human body. The attitude of the Orthodox Believer to worship is reverential, and certain types of bodily movements are utilized to reinforce this sense of reverential piety we stand during the services, we make bows and prostrations, and with great frequency, we make the Sign of the Cross. Accordingly, there are several types of Bows, depending on the solemnity of the moment.

Prostration (Great Metanoia Great Poklon).

Here the worshipper prostrates the whole body, throwing the weight forwards onto the hands and touching the ground with the forehead.

Bow (Small Metanoia Poklon).

The worshipper bows from the waist, touching the ground with the fingers of the right hand. Both Prostrations and Bows are preceded by the Sign of the Cross.

Reverence.

At certain times the worshipper merely bows the head; sometimes this is accompanied by the Sign of the Cross.

Sign of the Cross.

The Sign of the Cross is made with the thumb and the first two fingers of the right hand joined at the tips (the third and fourth fingers being closed on the palm). By joining the thumb and the first two fingers, we express our belief in the Most-Holy Trinity. The two fingers closed on the palm represent the two natures of Christ divine and human. With the thumb and first two fingers joined, we touch first the brow, then the breast, the right shoulder and then the left, making on ourselves the Sign of the Cross and signifying by the four points that the Holy Trinity has sanctified our thoughts (mind), feelings (heart), desires (soul) and acts (strength) to service of God. By making the Sign of the Cross on ourselves we also signify that Christ has saved us by His sufferings on the Cross.

Bishops and Priests, in bestowing a blessing, make the Sign of the Cross from left to right (appearing to us from right to left), while holding the fingers in such a manner as to represent the Greek letters IC and XC the first and last letter of the name Jesus Christ.

http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/08/the-several-types-of-bows-in-church.html

Γερόντισσα Γαβριηλία - Gerontissa Gabriela

Thou hast made me known to friendsWhom I knew not.Thou hast given me seats in homes not my own. Thou hast brought the distant near And made a brother of the stranger. I am uneasy at heart When I have to leave my accustomed shelter, I forget that there abides the old in the new, and that there also, Τhou abidest. Through birth and death, in this world or in others, wherever Τhou leadest me, it isΤhou the same, the One Companion of my endless life, who ever linkest my heart with bonds of joy to the Unfamiliar. When one knows Τhee, then alien there is none, then no door is shut. Oh! Grant me my prayer That I may never lose the bliss Of the touch of the One In the play of the many.

Συ με γνώρισες στον άγνωστο κι έγινε φίλος.Ζεστή μου χάρισες γωνιάΣε σπιτικά που δε με ξέραν. Με σε, το πέρα είναι εδώ Και αδελφός μου ο κάθε ξένος. Κι αν φοβηθώ ποτέ ν’ αφήνω το χθεσινό μου το απάγγιο, είναι που θα ξεχνώ πως στο καινούριο το παλιό θα βρίσκω πάλι, Αφού Εσύ κι εκεί υπάρχεις. Με την γέννηση, με τον θάνατο,σ’ αυτόν τον κόσμο ή τον άλλον, όπου κι αν με πας θα ‘σαι Εσύ, πάντα Εσύ, ο ίδιος και ο μόνος συνοδοιπόρος και σύντροφος της ατελεύτητης ζωής μου. Σύ που ξέρεις, που μπορείς, με χαρμόσυνα δεσμά την καρδιά μου με το Άγνωστο να δένεις. Για κέινον που σε γνώρισε. Άγνωστος δεν είναι κανείς, πορτά καμμιά κλειστή δεν μένει. Εισάκουσε την προσευχή μου, Να μη χάσω ποτέ τον όλβο αυτόν Της άρρηκτης συνδέσεως με τον Ένα, Μες στων πολλών ανθρώπων την βοή.

Almsgiving gives rise to many blessings - St. John Chrysostom

Build palaces and mansions in Heaven without the help of engineers and contractors.
Buildings are erected in Heaven by the poor whom you help here on earth. These structures never
deteriorate or collapse.


Furthermore, they also help you to win God’s favor, and they purify you from sins—sometimes they can even deliver you from death!
Do not be surprised with what I say.


Everyone, of course, is powerless before death;
almsgiving, none the less, can conquer even death itself. This is confirmed by the account of Tabitha.
Tabitha was a Christian who lived in Jope during the time of the Apostles. As described in the
Holy Scriptures, she performed many good works and continuously gave alms.

At some point she became ill and died. At that time the Apostle Peter happened to be in a
neighboring city named Lydda, which was not far from Joppa. Two Christians from Jope went to
find the Apostle and informed him that this compassionate and charitable woman had just died. Upon hearing this, the Apostle immediately followed them.


When he arrived in Joppa, he proceeded to the second story of the house where they had placed the body of the deceased. There, he was encircled
by many widows; all of them were crying and showing him the clothes and garments that Tabitha had bought for them while she was still alive.


What did the Apostle Peter do then? He kneeled and prayed. Next he turned to the corpse and said, “Tabitha, arise!” That very same moment the dead woman opened her eyes, and, when she saw the Apostle, she got up. The Apostle Paul grabbed her hand and pulled her to her feet.


Then he called all the Christians and the widows
who were gathered there and presented her to them (Acts 9:36-41). Do you see how she was rewarded for the alms and help she gave to those poor and needy widows? The blessing she received was incomparably greater than the alms she gave, even if she had given all the money in the world.


St. John Chrysostom

Πολλή προσευχή και λίγα λόγια στα παιδιά - ( Αγιος Πορφύριος )

Όλα απ’ την προσευχή, τη σιωπή και την αγάπη γίνονται. Καταλάβατε τα αποτελέσματα της προσευχής; Αγάπη εν προσευχή, εν Χριστώ αγάπη. Αυτή ωφελεί πραγματικά. Όσο θ’ αγαπάτε τα παιδιά με την ανθρώπινη αγάπη – που είναι συχνά παθολογική – τόσο θα μπερδεύονται, τόσο η συμπεριφορά τους θα είναι αρνητική. Όταν, όμως, η αγάπη σας θα είναι μετα…ξύ σας και προς τα παιδιά χριστιανική και αγία, τότε δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα. Η αγιότητα των γονέων σώζει τα παιδιά. Για να γίνει αυτό, πρέπει να επιδράσει η θεία Χάρις στις ψυχές των γονέων. Κανείς δεν αγιάζεται μόνος του. Η ίδια η θεία Χάρις μετά θα φωτίσει, θα θερμάνει και θα ζωογονήσει τις ψυχές των παιδιών.

Πολλές φορές μου τηλεφωνούν κι από το εξωτερικό και με ρωτούν για τα παιδιά τους και γι’ άλλα θέματα. Με πήρε, λοιπόν, σήμερα απ’ το Μιλάνο μια μητέρα και με ρώτησε πως να φέρεται στα παιδιά της. Της είπα τα εξής:

«Να προσεύχεσαι και, όταν πρέπει, να μιλάεις στα παιδιά με αγάπη. Πιο πολύ να κάνεις προσευχή και λίγα λόγια να τους λέεις. Πολλή προσευχή και λίγα λόγια σε όλους. Να μη γινόμαστε ενοχλητικοί, αλλά να προσευχόμαστε μυστικά και μετά να μιλάμε κι ο Θεός θα μας βεβαιώνει μέσα μας αν η ομιλία μας είναι δεκτή στους άλλους. Αν δεν είναι πάλι, δεν θα μιλάμε. Θα προσευχόμαστε μυστικά μόνο. Διότι και με το να μιλάμε, γινόμαστε ενοχλητικοί και κάνομε τους άλλους ν’ αντιδρούν και καμιά φορά ν’ αγανακτούν. Γι’ αυτό πιο καλά είναι να τα λέει κανείς μυστικά στην καρδιά των άλλων παρά στ’ αυτί τους, μέσω της μυστικής προσευχής.

Άκου να σου πω: να προσεύχεσαι και μετά να μιλάεις. Έτσι να κάνεις στα παιδιά σου. άμα διαρκώς τους δίδεις συμβουλές, θα γίνεις βαρετή κι όταν μεγαλώσουν, θα αισθάνονται ένα είδος καταπιέσεως. Να προτιμάς, λοιπόν, την προσευχή. Να τους μιλάεις με την προσευχή. Να τα λέεις στον Θεό κι ο Θεός θα τα λέει μέσα τους. Δηλαδή, δεν πρέπει να συμβουλεύεις τα παιδιά σου έτσι, με φωνή που να την ακούνε τ’ αυτιά τους. Μπορείς να το κάνεις κι αυτό, αλλά προπάντων πρέπει να μιλάεις για τα παιδιά σου στον Θεό. Να λέεις: ‘’Κύριε Ιησού Χριστέ, φώτισε τα παιδάκια μου. Εγώ σ’ Εσένανε τα αναθέτω. Εσύ μου τα έδωσες, μα κι εγώ είμαι αδύναμη, δεν μπορώ να τα κατατοπίσω· γι’ αυτό, Σε παρακαλώ, φώτισέ τα’’. Κι ο Θεός θα τους μιλάει και θα λένε: ‘’Ωχ, δεν έπρεπε να στενοχωρήσω τη μαμά μ’ αυτό που έκανα!’’. Κι αυτό θα βγαίνει από μέσα τους με την Χάρη του Θεού».

Αυτό είναι το τέλειο. Να μιλάει η μητέρα στον Θεό κι ο Θεός να μιλάει στο παιδί. Αν δεν γίνει έτσι, πες, πες, πες…. όλο «απ’ τ’ αυτί», στο τέλος γίνεται ένα είδος καταπιέσεως. Κι όταν το παιδί μεγαλώσει, αρχίζει πλέον να αντιδράει, δηλαδή να εκδικείται, τρόπον τινά, τον πατέρα του, την μητέρα του, που το καταπίεσαν. Ενώ ένα είναι το τέλειο· να μιλάει η εν Χριστώ αγάπη και η αγιοσύνη του πατέρα και της μητέρας. Η ακτινοβολία της αγιοσύνης και όχι της ανθρώπινης προσπάθειας κάνει τα παιδιά καλά.

Όταν τα παιδιά είναι τραυματισμένα και πληγωμένα από κάποιο σοβαρό ζήτημα, να μην επηρεάζεσθε που αντιδρούν και μιλούν άσχημα. Στην πραγματικότητα δεν το θέλουν, αλλά δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς στις δύσκολες στιγμές. Μετά μετανιώνουν. Αν, όμως, εσείς εκνευρισθείτε και θυμώσετε, γίνεσθε ένα με τον πονηρό και σας παίζει όλους.

Αγιος Πορφύριος

http://agapienxristou.blogspot.ca/2014/08/blog-post_10.html