Akathist to St. Dimitrios the Great Martyr and Myrrh-streamer

Kontakion in the Plagal of the Fourth Tone

O faithful, let us praise with hymns and divine praises the Myrrhstreamer, who deposed the cruelty of the tyrant, and conquered the audacity of Lyaios, and preached Christ as God clearly, and let us cry out to him: Rejoice, O Martyr Dimitrios.

Angels were astonished in heaven, beholding the godless rage of the tyrant (3), and as you were put to death by his decree, O Dimitrios, we cry out to you thus:

Rejoice, the sacred pinnacle of martyrs,

Rejoice, the joyous radiance of Saints.

Rejoice, for you were placed in a pit as one condemned,

Rejoice, for you ascended to Heaven as one without a body.

Rejoice, dweller in the ranks of the Angels,

Rejoice you who bore the tortures of the tyrant.

Rejoice, for you despised the wiles of the enemies,

Rejoice, for your soul now dwells in Heaven.

Rejoice, O Martyr Dimitrios.

The divine Nestor, beholding himself in manliness, approached the king with boldness:“Your exceeding danger appears as an abomination to my soul. For I will put to death the godless Lyaios, crying out: Alleluia.

Having godly knowledge, O Dimitrios the boast of martyrs, you said to the tyrant: “From soulless matter [i.e. idols], how is possible to give birth to God? Speak to me.”To [the Martyr], the faithful who honor God cry out with fear:

Rejoice, the most-radiant lamp of Thessaloniki,

Rejoice, for you overcame Lyaios in victory.

Rejoice, you who pours forth divine myrrh from your grave,

Rejoice, you who bears divine zeal in your heart.

Rejoice, for your blood was a purifying bath,

Rejoice, for through you there is blotting out of sins.

Rejoice, you who deposed the delusion of the idols,

Rejoice, you who censured the mania of tyrants.

Rejoice, for you healed the passion of hemorrhage,

Rejoice, you who offered your soul from its depths.

Rejoice, for you delivered Marinon from leprosy,

Rejoice, for your beloved Istron you sent.

Rejoice, O Martyr Dimitrios.

Power from heaven then strengthened Nestor to fight, and he took up arms against the utterly strong Lyaios, and with swift hand, he struck him down as dead, and therefore cried out to the Savior, chanting: Alleluia.

Having the divine desire to obtain the body of Dimitrios, the pious Emperor [Justinian] went., but as [Saint Dimitrios] did not desire this, fire came forth from his grave threatening death. And he said to him such words in fear:

Rejoice, the unemptying river of wonders,

Rejoice, the irrevocable icon of traumas.

Rejoice, for you did not offer your Relic to him who sought it,

Rejoice, for you grant sanctification to those who venerate you.

Rejoice, for you summoned fire from your divine grave,

Rejoice, for you censured the mania of the tyrant.

Rejoice, for you deposed the worship of the idols,

Rejoice, for your body was pierced with spears.

Rejoice, for your blood was given as drink to the godless,

Rejoice, for you sanctified the whole world with your body.

Rejoice, O Martyr Dimitrios.

Having godless confusion and evil thoughts, the senseless king was enraged, beholding the Martyr not preaching the delusion of the idols. We, beholding the unjust slaughter of the Saint at his hands, cry out: Alleluia.

St. Dimitrios the Great Martyr and Myrrhstreamer.


The ends of the world heard of the murder of Dimitrios at the hands of the senseless tyrant, and beholding him dead, they hastened to him, seeing the sacred wonders that he pours forth throughout the whole world, as they honor him, saying:

Rejoice, he who traded the corruptible things for the heavenly,

Rejoice he who deposed the counsels of the evil ones.

Rejoice, you who joined chorus with the bodiless Angels,

Rejoice, you who entered the land of the greatly-suffering Saints.

Rejoice, you who serve together with the spotless Cherubim,

Rejoice, you who walk together with the pure Seraphim.

Rejoice, for you served the Lord of lords,

Rejoice, for you bore within the seat of divine thrones.

Rejoice, the most-fervent fellow servant with the Angels,

Rejoice, the most-wise fellow counselor with the Archangels.

Rejoice, the sacred adornment of the Venerable,

Rejoice, the radiant rejoicing of the Martyrs.

Rejoice, O Martyr Dimitrios.

Perceiving Dimitrios to be a God-bearer, the most fervent man hastened to be delivered through him from the terrible demon. And having touched his deliverance, he rejoiced in the Lord, crying out: Alleluia.

Leontios, the son of the Orthodox, formerly saw the unspeakable might of the Martyr, and desiring to come to him, he sought for Istron to hasten to pass by him with his robe, and cried out to him:

Rejoice, he who through his robe worked awesome wonders,

Rejoice, he who did not bear stains of offenses.

Rejoice, for your streams have become our own.

Rejoice, for you drove back the campaigns of barbarians,

Rejoice, for you dwell in the thrones of the Martyrs.

Rejoice, you who drove away the plague from Thessaloniki,

Rejoice, our sun which shines upon the faithful.

Rejoice, he who delivered from idol-mania,

Rejoice, he who delivers all from the bonds of slavery.

Rejoice, he who grants grace to all those who approach him,

Rejoice for you ever dwell with those who praise you.

Rejoice, O Martyr Dimitrios.

The deluded became preachers of corruption of souls, as they hastened through Thessaloniki, performing idolatry and preaching atheism everywhere, as the Martyr left the tyrant like a mule, as he said: Alleluia.

The divine Nestor, shining together with the sacred Dimitrios, drove away the darkness of error, for they anathematized the idols steadfastly, and cast them down, while the faithful who were saved cries out to those strugglers:

Rejoice, O Dimitrios, the firm support,

Rejoice, O Nestor, the splendid pride.

Rejoice, you who granted strength to Nestor,

Rejoice, you who granted corruption to Lyaios.

Rejoice, you who firstly censured the blind tyrant,

Rejoice, you who secondly kept [Saint Dimitrios'] example.

Rejoice, he who received death by spears,

Rejoice, he who received incorruptible life through the sword.

Rejoice, he who was murdered in prison like a convict,

Rejoice, he who was preached throughout the world as one immortal.

Rejoice, he who before death worked awesome deeds,

Rejoice, he who after death works wonders.

Rejoice, O Martyr Dimitrios.

The holy dyad of Martyrs then passed on from this world, as the sacred Martyrs had greatly endured lawless murder. Therefore, those who behold this are astonished, and cry out to the Lord: Alleluia.

Saint Dimitrios the Great Martyr and Myrrh-streamer.

A new song was found, as we bitterly sing the funeral hymn to Dimitrios, for he was slaughtered by a godless tyrant, and did not sacrifice to the idols. We therefore hymn him and fervently cry out:

Rejoice, you who were placed dead in a grave,

Rejoice, you who ride throughout the world as one alive.

Rejoice, for your blood was shown to be a new cleansing bath,

Rejoice, for your soul is mixing with the Angels.

Rejoice, for you are hymned from the ends of the earth,

Rejoice for they draw forth from your fragrant myrrh.

Rejoice, lamp amidst the Martyrs,

Rejoice, ray of godly graces.

Rejoice, you who were dyed with your holy blood,

Rejoice, you who were sanctified in your divine body.

Rejoice, you who received diamond crowns,

Rejoice, for you now dwell in the halls of the ever-memorable.

Rejoice, O Martyr Dimitrios.

Beholding a strange wonder, the idols were moved by the bravery of the martyrs. Therefore, he who now dwells on high gives bravery to those who dwell on the earth to take courage, and aim their arrows at the idols. To him we now cry out:Alleluia.

Having his mind wholly on things above without departing from earth, was the most-pure Martyr, for he clearly conquered the delusion of the idols, and preached Christ with boldness, hearing thus:

Rejoice, for you were killed on behalf of Christ your God,

Rejoice, for you desired the joyous things of Paradise.

Rejoice, for you traveled the upper road to Heaven,

Rejoice, for you inhabit the dwelling-places of the pure.

Rejoice, for you now travel with the Angels,

Rejoice, for you have come to dwell with the Saints.

Rejoice, for you preached your Christ like a holy trumpet,

Rejoice, for you dwell in the spotless mansions of Paradise.

Rejoice, you who put forth myrrh from your godly body,

Rejoice, you who scoffed and the rubbish of the godless,

Rejoice, for you broke asunder the intrigues of rulers,

Rejoice, for you trampled upon the delusion of the idols.

Rejoice, O Martyr Dimitrios.

You received every grace from heaven, O Martyr Dimitrios, and preached paradoxically that the inaccessible God became man, being the Son of God. Therefore, to Him let us cry:Alleluia.

O Martyr Dimitrios, you showed the many words of the orators of the tyrants to be foolish, for they were astonished at how you strongly condemned the delusion of the idols. We, being astonished at this paradox, cry out to you:

Rejoice, the rose of virginity,

Rejoice, the pinnacle of continence.

Rejoice, you who lived purely before you were killed,

Rejoice, you who after you were killed were led towards God.

Rejoice, in whom the light of God was planted,

Rejoice, in whom the grace of the Trinity made its dwelling.

Rejoice, the length and breadth of the pious,

Rejoice, the sharp sword against the faithless.

Rejoice, you who shine with the rays of the sun,

Rejoice, you who drive away the mania of the tyrant.

Rejoice, tree bearing the fruits of many graces,

Rejoice, for you bore the shoots of many victories.

Rejoice, O Martyr Dimitrios.

Saving the Orthodox from the delusion of the godless idols, you came straightaway, O Martyr, and you preached the Lord as perfect God to the deluded and idiotic tyrant, crying out to him: Alleluia.

Saint Dimitrios the Great Martyr and Myrrhstreamer

You are the shelter of the Martyrs, O Champion and Martyr, and all those who take refuge in you, for you revealed the Maker of heaven and earth to all, and deposed the tyrant and the idols. We therefore cry out to you:

Rejoice, the deliverance for those in sickness,

Rejoice the savior of the continuously hemorrhaged.

Rejoice, you who sow grace among all those who hymn you,

Rejoice, for you are a pillar of graces.

Rejoice, divine power, the casting-down of idols.

Rejoice, pure dwelling-place of God,

Rejoice, chaste type of Christ.

Rejoice, for your blood became as a new baptism,

Rejoice, for your body received death.

Rejoice, bridge leaving those who die from earth to heaven,

Rejoice, for you are a guide to the faithful.

Rejoice, O Martyr Dimitrios.

We your servants all offer funeral hymns at your grave, O Martyr, shedding tears and offering odes and psalms to you, for we are not at all worthy of what has been accomplished through, as befits your grave, but we cry out to the Savior: Alleluia.

Your grave, O Martyr, has been shown to be light-bearing, shining forth with grace like light. For all those who approach are suddenly granted joy and health, while we who approach you cry out these:

Rejoice, you who preserved your Church unharmed,

Rejoice, you who trampled upon the wiles of the evil one.

Rejoice, for you drove back the nation of the Slavs,

Rejoice, for you trampled upon the rule of the idols.

Rejoice, you who uprooted the pride of the barbarians,

Rejoice, you who cast out the conceit of the tyrants.

Rejoice, you who preserved your city unharmed,

Rejoice, you who shook up the delusion of the godless one.

Rejoice, you who punished Onesiphoros for his theft,

Rejoice you who uprooted the danger of the idols from the earth.

Rejoice, the sure consolation of those who take refuge in you,

Rejoice, the salvation of the souls of those who approach you.

Rejoice, O Martyr Dimitrios.

Bearing grace from above, O Dimitrios, you drove out all the campaigns of the enemies. You preached Christ upon the heard as a steadfast hoplite of grace, and you cast down the idols, as you chant along with everyone: Alleluia.

We hymn the wonder that you worked, O Martyr, as your city was preserved victorious, as you appeared as a god to the faithless, sending forth Angels speedily, saying: “Drive them far away from the city”, therefore we cry out:

Rejoice, for at your will your city was saved,

Rejoice, for through your strength the enemy was cast down.

Rejoice, you who met Achilleos in your flight,

Rejoice, you who sent out Nestor with your strength.

Rejoice, you who drown Lyaios in blood,

Rejoice, you who raged against the faithless in spirit.

Rejoice, you who strengthens your city through your presence,

Rejoice, for if you left her, your city would be lost.

Rejoice, you whose grave is beloved by hymnologists,

Rejoice, you who put to death falsehood through your might.

Rejoice, you who grants to us a sea of graces,

Rejoice, you who sows the mercy of your myrrh within all.

Rejoice, O Martyr Dimitrios.

O pair of Martyrs, who preached Christ as the surpassing Word before all, (3) receive these funeral hymn and odes, and deliver us from every danger, and the coming trial through your prayers, those who cry out to the Lord: Alleluia.

And again the Kontakion.

Saint Dimitrios the Great Martyr and Myrrhstreamer

26.09.2015 π. Αδρέας Κονάνος ( ΟΜΙΛΙΑ π. ΚΟΝΑΝΟΥ ΣΤΟ Ι. Ν. ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ FEUERBACH-STUTTGART )

Temptations on feast days ( St. Paisios )

Geronta, why do temptations often occur on feast days?
 

Don’t you know? On feast days, Christ, the Panagia, and the Saints are joyful. They treat people, giving blessings and spiritual gifts. If parents give gifts when their children celebrate their namedays and kings release prisoners when a prince is born, why shouldn’t the Saints care for us on special occasions, too? Certainly the joy they give greatly endures and our souls are greatly helped. Knowing this the devil creates temptations in order to deprive people of the Divine gifts: they neither rejoice nor benefit from the feast. Sometimes you even see when a family is preparing to commune on a feast day, that the devil will send them a temptation to fight and then not only do they not commune, but they don’t even go to church! That’s how the little demon does it, so as to be deprived of all Divine help.

The same thing can be seen in our own monastic life. Many times the little demon—tempter that he is, because he knows from experience that we will be spiritually helped on some feast—will, beginning on the eve of the feast, create an atmosphere of temptation. For example, he might get us to quarrel with another brother, and then afterwards torment us in order to overpower us both spiritually and bodily. In this way he doesn’t allow us to benefit from the feast, with its joyous atmosphere of doxology. But the Good God helps us when He sees that we had not given occasion, but that this happened only by the envy of the evil one. And God helps us even more when we humbly reproach ourselves, blaming neither our brother nor even the devil, who hates everything good. For his work is this: to create scandals and spread evil—while man, as the image of God, should spread peace and goodness.

St. Paisios

Akathist to St. Nektarios, Wonderworker of Aegina and Pentapolis

Kontakion 1
In joy of heart let us hymn with songs the newly revealed star of Orthodoxy, the newly erected bulwark of the Church; for, glorified by the activity of the Spirit, he pours forth the abundant grace of healings upon those who cry:
Rejoice, O Father Nektarios, model of patience and lover of virtue.

Ikos 1
In the world you were shown to be a man of heavenly mind, O Nektarios, heirarch of Christ; for having passed through life in holiness, you were shown to be blameless, venerable and God-pleasing in all things. Wherefore, you hear from us such praises as these:
Rejoice, you by whom the faithful are edified;
Rejoice, you of whom the enemy is afraid!
Rejoice, emulator of the venerable fathers;
Rejoice, divine teacher of the Orthodox!
Rejoice, you for whom the Church joins chorus;
Rejoice, you in whom Aegina rejoices!
Rejoice, O Father Nektarios, model of patience and lover of virtue.

Kontakion 2
Having adorned yourself with meekness of soul from your youth, O holy father, one fervent desire consumed your heart: to become a preacher of the Holy Gospel. From childhood you knew the Scriptures which are able to make man wise for salvation, teaching them to cry:
Alleluia.

Ikos 2
When you left your home and traveled to Constantinople, you labored in the midst of worldly distractions. Yet you did not forsake the Faith which dwelt first in your grandmother and mother and also dwelt in thee, steadfastly dedicating yourself to prayer and to the sayings of the Fathers, which you wrote on packages and wrappings so that others might read them and receive spiritual profit. Wherefore, to one who was in the world but not of it, we the faithful cry aloud in thanksgiving:
Rejoice, most holy temple of the activity of God;
Rejoice, divinely inscribed book of new morals!
Rejoice, for you made yourself like unto the saints in perfection;
Rejoice, for you wisely spurned material things!
Rejoice, splendid victory of the Faith;
Rejoice, honored clarion of grace!
Rejoice, O Father Nektarios, model of patience and lover of virtue.

Kontakion 3
As a fervent lover of the monastic life, you often visited the Monastery of the Holy Fathers, conversing there about the spiritual struggle with its holy founder, Elder Pachomios. As you aspired to the angelic habit, you were tonsured and dedicated yourself to prayer on behalf of the people as you sang:
Alleluia!

Ikos 3
Wholly consumed with the love of heavenly knowledge, you received a blessing to continue your theological education to which you devoted yourself with zeal and self-denial. While living in Athens, you studied day and night, knowing no other roads but that to the school and to the Church. Wherefore, as to our instructor in heavenly theology, we your children joyfully cry:
Rejoice, great pillar of piety;
Rejoice, city of refuge for the faithful!
Rejoice, firm stronghold of Orthodoxy;
Rejoice, venerable vessel and praise of the Holy Trinity!
Rejoice, you who shone forth in these latter times like a never-setting sun;
Rejoice, you who pour forth the nectar of grace upon all believers.
Rejoice, O Father Nektarios, model of patience and lover of virtue.

Kontakion 4
Arrayed in true holiness and pure morals, Patriarch Sophronios of Alexandria saw in you great potential for service to Christ’s Holy Church. You were ordained to the sacred priesthood and elevated to the office of Bishop. O wise one, you offered your life to Christ as a pure sacrifice, ever chanting:
Alleluia!

Ikos 4
In your position as Metropolitan of Pentapolis, you were deeply loved by the faithful, for clothed in the vesture of the hierarchy, you adorned your life with humility. Ever disdainful of material possessions, you opened your hand freely and distributed your alms to the poor. Like your Master, you willingly came not to be served but to serve and to give your life as a ransom for many. Conquered by your love, we who honor your holy memory cry unto you thus:
Rejoice, model of lambs and shepherds;
Rejoice, pure and honorable abode of holiness!
Rejoice, worthy converser with angels;
Rejoice, good guide of men!
Rejoice, for through you we are delivered from bodily passions;
Rejoice, for through you we are filled with spiritual delights!
Rejoice, O Father Nektarios, model of patience and lover of virtue.

Kontakion 5
When the enemy of our souls saw you laboring in humility, he could not abide your holy presence among the people. Raising up slanders, inciting rumors, he sought to destroy your good name and to lead you to bitterness and anger. But you overcame all of his devices, for in all things you didst meekly chant unto God:
Alleluia!

Ikos 5
Lacking even your daily bread, slandered on all sides, you prayed for your accusers, begging the Father to forgive them. Refusing to speak one word in your defense, you joyfully suffered according to the will of God, committing yourself to Him in doing good, as to a faithful Creator. Wherefore, amazed by your long-suffering and steadfast endurance, we your children exclaim:
Rejoice, treasury of great mercy;
Rejoice, inexhaustible bread for the hungry!
Rejoice, container of great virtues;
Rejoice, model of spiritual meekness!
Rejoice, you who said, “Father, forgive them, for they know not what they have done;”
Rejoice, you who repaid evil with good!
Rejoice, O Father Nektarios, model of patience and lover of virtue.

Kontakion 6
Having within you a strong desire for the life of stillness on the Holy Mountain, you could not abandon the people but heeded their call to remain in the world and to proclaim the words of salvation. Freely you received and freely you gave, calling all men to exclaim:
Alleluia!

Ikos 6
With the words of your mouth you dropped heavenly sweetness into the hearts of those who accepted your words with faith, directing the minds of the faithful to seek those things which are above. The sacred writings of your teachings continually gladden the souls of the pious; for moved by the Holy Spirit, O Father, you wisely recorded words of grace and instruction for those who cry to you:
Rejoice, faithful servant of the Most Holy Trinity;
Rejoice, habitation adorned of the Holy Spirit.
Rejoice, light that illumines all the ends of the earth;
Rejoice, you who delivers people from the abyss of sin!
Rejoice, you who exalts truth;
Rejoice, you who dispells falsehood!
Rejoice, O Father Nektarios, model of patience and lover of virtue.

Kontakion 7
Invited to assume the direction of the Rizarios Ecclesiastical School, you brought peace where there once existed confusion, for you treated all as a loving father. Wherefore your students in gratitude sang to God:
Alleluia!

Ikos 7
Strong in the grace that is in Christ Jesus, having received the words of Life, you committed these to faithful men who, because of your good instruction and spiritual example, were enabled to teach them to others. Enduring hardships as a good soldier of Christ, you did not entangle yourself in the affairs of this life but thought only how to please the Master. Therefore, as to a worker who does not need to be ashamed, rightly dividing the word of truth, we cry out to you in words such as these:
Rejoice, teacher of the divine commandments;
Rejoice, you who makes wise the unwise by your teachings!
Rejoice, new Paul, who has bequeathed to us the pattern of sound words;
Rejoice, new Jude, who has given us the exhortation to contend earnestly for the faith!
Rejoice, new Chrysostom, who has poured forth upon the Church the heavenly nectar of piety;
Rejoice, new Damascene, who has defended the faithful from impious doctrines!
Rejoice, O Father Nektarios, model of patience and lover of virtue.

Kontakion 8
Wisely adorned with understanding and meekness, you brought together venerable virgins in godliness, leading them to Christ by your words and the works of your blameless life, teaching them to sing:
Alleluia!

Ikos 8
Listening to your prayers and earnest supplications, the Lord Who does the will of those who fear him, led you to the island of Aegina where you rebuilt the monastery which had been abandoned. Who can describe your labors and toils? Exercising vigilance in all things, you showed forth a model of divine virtue. Your spiritual daughters in thanksgiving cry to you thus:
Rejoice, pure and honorable abode of holiness;
Rejoice, all-luminous lamp, beloved by all!
Rejoice, worthy converser with angels;
Rejoice, good guide of men!
Rejoice, pious rule of faith;
Rejoice, holy purification of mortals!
Rejoice, O Father Nektarios, model of patience and lover of virtue.

Kontakion 9
Worldly-minded men cannot understand your patience, for despite the many cares of the monastery, you did not cease writing edifying books for Christians living in the world. Wherefore, amazed at the great wisdom which you were given, we cry to God:
Alleluia!

Ikos 9
Having settled at the Monastery in Aegina, you became all spirit and led an altogether spiritual life. Venerable, meek, kindly, humble, extremely compassionate and charitable, you carried on the good fight in order to lay hold of that which for which Christ Jesus laid hold of you. In your pious ways you blamelessly followed Dionysios, the godly pastor of Aegina. Now as you partake of heavenly glory with him, receive from us these praises:
Rejoice, you who despised the world and its delusive pleasures;
Rejoice, you who received in exchange heavenly blessings!
Rejoice, you who completely subdued your flesh to your spirit;
Rejoice, you who subjected your spirit to your sweetest Lord Jesus!
Rejoice, lover of the holy Fathers;
Rejoice, instructor in the prayer of the heart!
Rejoice, O Father Nektarios, model of patience and lover of virtue.

Kontakion 10
Never neglecting mental prayer but always crying from the depths of your heart, “Lord Jesus Christ, have mercy on me,” all bore witness that you had become completely spiritualized. Noticing in you an exceptional sweetness which radiated from your serene countenance, the faithful joyfully exclaimed:
Alleluia!

Ikos 10
Knowing that the Most Holy Virgin is a bulwark for all saints and a joy to monastics, you often offered your intercessions to her with tears and commited yourself to her motherly protection. Writing beautiful hymns, you gave to the faithful the gift of your love teaching them to sing, “
Rejoice, O unwedded Bride!” Therefore, we cry to you:
Rejoice, precious chosen one of Christ;
Rejoice, unblemished fragrance of God!
Rejoice, you who showed flaming love for the Lord;
Rejoice, you who always honored His Holy Mother!
Rejoice, boast of the Orthodox Church;
Rejoice, you who work many miracles through the power of God!
Rejoice, O Father Nektarios, model of patience and lover of virtue.

Kontakion 11
When the time came for you to depart to Christ to receive the Crown of righteousness laid up for thee in heaven, you endured severe pain and suffering with exemplary patience. Always thanking the Heavenly Father and blessing His all-holy name, you continually cried:
Alleluia!

Ikos 11
The Lord, Who always glorifies those who glorify Him, did not allow your virtue to be hidden but desiring that those on earth know the glory He has given you in the heavens has revealed your relics as a well-spring of healings and miracles. For immediately after your repose, as your body was being prepared for burial, the Lord worked wonders through your sweater, raising up a man who had been paralyzed for many years. Therefore, together with him we also gratefully cry to you:
Rejoice, speedy helper of those in need;
Rejoice, constant stream of mercy by which we are cleansed!
Rejoice, physician of soul and body;
Rejoice, new pool of Siloam, healing the infirm!
Rejoice, sweet myrhh of compassion;
Rejoice, miracle worker of the faithful!
Rejoice, O Father Nektarios, model of patience and lover of virtue.

Kontakion 12
Multitudes of the faithful from all lands continually flee to your shrine, O holy one, and from your precious relics faithfully obtain divine grace and answers for their every petition. O Father, as you know how, fulfill you also the petitions of those who now cry:
Alleluia!

Ikos 12
Singing praises we glorify you, O all-praised Nektarios; for in you God Who is glorified in the Trinity is wonderfully glorified. But even if we were to offer you a multitude of psalms and hymns composed from the soul, O holy wonderworker, we should do nothing to equal the gift of your miracles, and amazed by them we cry unto you:
Rejoice, you who conquered all the snares of the Evil One;
Rejoice, you who were sanctified both in soul and body!
Rejoice, speedy helper of those in need;
Rejoice, restoration of health to the sick!
Rejoice, healer of diseases by the Grace of God;
Rejoice, helper of those that suffer cruelly!
Rejoice, O Father Nektarios, model of patience and lover of virtue.

Kontakion 13 [3 times]
As a partaker in the life of heaven and a dweller with the angels, O Father Nektarios, in that you labored to please God, accept our present offering, and unceasingly intercede for your flock and for all the Orthodox who honor you, that we may be healed of all diseases of both body and soul, that together with you in the eternal Kingdom we may unceasingly cry:
Alleluia!

Ikos 1 Repeated
In the world you were shown to be a man of heavenly mind, O Nektarios, heirarch of Christ; for having passed through life in holiness, you were shown to be blameless, venerable and God-pleasing in all things. Wherefore, you hear from us such praises as these:
Rejoice, you by whom the faithful are edified;
Rejoice, you of whom the enemy is afraid!
Rejoice, emulator of the venerable fathers;
Rejoice, divine teacher of the Orthodox!
Rejoice, you for whom the Church joins chorus;
Rejoice, you in whom Aegina rejoices!
Rejoice, O Father Nektarios, model of patience and lover of virtue.

Kontakion 1 Repeated
In joy of heart let us hymn with songs the newly revealed star of Orthodoxy, the newly erected bulwark of the Church; for, glorified by the activity of the Spirit, he pours forth the abundant grace of healings upon those who cry:
Rejoice, O Father Nektarios, model of patience and lover of virtue.

Love for the person with AIDS ( St. Porphyrios )

 At one time, I took a sick person to him who was diagnosed with AIDS. Some of my friends who knew that I was friendly with the Elder asked me to help this sick person who was extremely depressed. The AIDS victim was in really bad shape and he wanted to commit suicide. When I heard that he wanted to commit suicide, I sent him to another priest who was also a doctor. His name is Fr. Stamatis. The sick person went to this priest but the priest advised him to go and see Elder Porphyrios.
I took him to the Elder. He was a person who did not appear to look like a Christian. He had a very worldly look about him. I left him in the cell with the Elder. The Elder kept him there for a long time. When he finished, he came out of the cell crying but he was very serene with a prayer rope in his hand that the Elder had given him. He was crying but not in a way that made him appear helpless. His eyes were filled with light. The Elder called me into his cell. “Come in here so that I can speak to you. What was that soul that you brought to me? What a marvelous soul that was!”
The person from that encounter repented and he truly lives in a spirit of penance. I have seen him many times since then as a doctor. I see that he has been reborn. He visits monasteries. He goes to confession. He receives Holy Communion and he thanks Christ for AIDS because this has become for him the reason for his true salvation.
 
From the book: “Miraculous Occurences and Counsels of Elder Porphyrios

Σχολικός εκφοβισμός: ψυχολογικές διαταραχές παρουσιάζουν θύτες & θύματα

Σοβαρά συμπτώματα ψυχολογικών διαταραχών ,σε υψηλότερο ποσοστό από τους υπόλοιπους εφήβους, εμφανίζουν τόσο οι μαθητές-θύτες όσο και οι μαθητές-θύματα του σχολικού εκφοβισμού, σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες.

Μάλιστα, τα αποτελέσματα των μελετών, τόσο ελληνικών όσο και ξένων, είναι αποκαλυπτικά για το προφίλ θυτών και θυμάτων αλλά και των οικογενειών από τις οποίες προέρχονται.
«Πράγματι τόσο οι θύτες όσο και τα θύματα του σχολικού εκφοβισμού εμφανίζουν σοβαρά συμπτώματα ψυχολογικών διαταραχών κι αν αυτά δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα από παιδοψυχιάτρους, τότε μπορεί το πρόβλημα να τους ακολουθήσει στην υπόλοιπη ζωή τους» τονίζει χαρακτηριστικά η παιδοψυχίατρος κ. Μερσύνη Αρμένακα (www.armenakamersyni.com), με την ευκαιρία της «Παγκόσμιας Ημέρας του Δικαιώματος του Παιδιού».
Σύμφωνα με τις μελέτες ο εκφοβισμός μαθητών από άλλους μαθητές τείνει να γίνει μάστιγα στους σχολικούς χώρους σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά και στη χώρα μας, καθώς πολλοί είναι εκείνοι οι γονείς που αγνοούν την ύπαρξη του, ενώ εκείνοι που γνωρίζουν το υποβαθμίζουν ή προσπαθούν με ημίμετρα να το αντιμετωπίσουν.
«Το πρόβλημα δεν είναι ούτε απλό ούτε και εύκολο. Αντίθετα είναι σύνθετο και δύσκολο, λόγω της ψυχοσύνθεσης θυτών και θυμάτων .Η αντιμετώπιση του απαιτεί την συνεργασία μαθητών, γονιών, καθηγητών και ειδικών ψυχικής υγείας» συμπληρώνει η κ. Αρμένακα.


H παιδοψυχίατρος κ. Μερσύνη Αρμένακα

Όπως αναφέρουν οι παιδοψυχίατροι για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα πρώτα θα πρέπει να γίνει γνωστό στους γονείς ή στους καθηγητές πράγμα δύσκολο καθώς τα θύματα δύσκολα μιλάνε. Υπάρχουν όμως τρόποι οι γονείς να αντιληφθούν τι συμβαίνει στο παιδί τους αρκεί να είναι παρατηρητικοί.
Οι γονείς θα πρέπει να έχουν συχνές συζητήσεις, καλή σχέση , καθημερινή επικοινωνία με το παιδί τους και να ενημερώνονται για θέματα θυματοποίησης.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ
Αν κάποιοι γονείς διαπιστώσουν ότι το παιδί τους:
• Έρχεται σπίτι με σκισμένα ,βρώμικα, τσαλακωμένα ρούχα, κατεστραμμένα βιβλία ή του λείπουν πράγματα χωρίς να δίνονται λογικές εξηγήσεις
• Έχει μελανιές ή/και γδαρσίματα
• Δεν φέρνει συμμαθητές στο σπίτι
• Φαίνεται φοβισμένο να πάει στο σχολείο και δεν συναντιέται αργότερα με συμμαθητές
• Διαλέγει παράλογη διαδρομή για το σχολείο
• Παρουσιάζει τώση επιδόσεων και αδιαφορία για το σχολείο
• Φαίνεται στεναχωρημένο, απογοητευμένο, έχει διακυμάνσεις στο συναίσθημα του με ξαφνικά ξεσπάσματα θυμού.
• Έχει λίγη όρεξη για φαγητό, πονοκεφάλους ή στομαχόπονο
• Έχει ανήσυχος ύπνος με εφιάλτες και πιθανά κλάματα στον ύπνο του
• Κλέβει ή ζητά έξτρα χρήματα (για να καλοπιάνει τους θύτες)
θα πρέπει να επικοινωνήσουν άμεσα με το σχολείο και τους καθηγητές και να συμβουλευτούν παιδοψυχίατρο για το πώς θα διαχειριστούν το ζήτημα.

ΤΙ ΠΡΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΩΝ ΘΥΤΩΝ
Αν κάποιοι γονείς διαπιστώσουν ότι το παιδί τους είναι:
• Επιθετικό, αντιδραστικό, εκφράζει εκδικητικά αισθήματα
• Νιώθει την ανάγκη να χειραγωγεί και να κυριαρχεί στους άλλους
• Του αρέσει να προσβάλλει, να σπρώχνει ή να πειράζει άλλα παιδιά
• Έχει ελάχιστη ευαισθησία στον πόνο των άλλων
• Παρορμητικό
θα πρέπει να επικοινωνήσουν άμεσα με το σχολείο και τους καθηγητές γιατί το σχολείο έχει την κύρια ευθύνη. Επίσης θα πρέπει να συμβουλευτούν παιδοψυχίατρο για το πώς θα διαχειριστούν το ζήτημα.
Αν δεν βρεθεί λύση, τότε θα πρέπει να επιμείνουν, να μιλήσουν και με άλλους γονείς ώστε μαζί να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Ποτέ δεν εγκαταλείπουν την προσπάθεια αν το πρόβλημα δεν αντιμετωπιστεί ριζικά.

ΠΡΟΦΙΛ ΘΥΜΑΤΟΣ
• Ήσυχος, προσεκτικός, ευαίσθητος, κλαψιάρης
• Ανασφαλής, με χαμηλή αυτοπεποίθηση
• Σωματικά αδύναμος
• Με λίγους ή καθόλου φίλους

ΠΡΟΦΙΛ ΘΥΤΗ
• Δεν του αρέσει το σχολείο, γι αυτό και έχει πολλές απουσίες
• Ευέξαπτος και παρορμητικός
• Προσελκύεται αποτην βία
• Φαίνεται σκληρός και δείχνει ελάχιστη ευαισθησία στα θύματα
• Δυσκολεύεται στο να ακολουθεί τον κανόνα
• Συχνά είναι επιθετικός προς τους ενήλικες
• Είναι πιο δυνατός από τους συνομηλίκους και ιδίως από τα θύματα
• Έχει εσωτερική ανάγκη να υπερισχύει και να καταπιέζει άλλους μαθητές με απειλές και δύναμη
• Είναι καλός στην κουβέντα και στο να πείθει, ώστε να ξεφεύγει από δύσκολες καταστάσεις
• Έχει χαμηλά επίπεδα άγχους και ανασφάλειας

Οι μαθητές-θύματα εκφοβισμού αναφέρουν ότι έχουν δύσκολη επικοινωνία με τους γονείς τους σε υψηλότερο ποσοστό, συγκριτικά με τους συνομηλίκους τους και οι μαθητές-θύτες αναφέρουν σε υψηλότερο ποσοστό ότι έχουν αυστηρούς/αυταρχικούς γονείς. Ο σχολικός εκφοβισμός Ο σχολικός εκφοβισμός είναι η επαναλαμβανόμενη επιθετική συμπεριφορά που μπορεί να έχει την μορφή απειλών,σωματικής επίθεσης,γελιοποίησης και είναι σκόπιμη. Πάντα υπάρχει ανισορροπία δύναμης μεταξύ θύτη και θύματος. Ο σχολικός εκφοβισμός ή το νταηλίκι είναι συχνό φαινόμενο και το έχουν υποστεί μεγάλο μερίδιο των παιδιών. Έρευνες έδειξαν ότι σχεδόν το 50% των μαθητών έχει εκφοβισθεί σε κάποια στιγμή της μαθητικής τους πορείας. Τουλάχιστον το 10% των μαθητών εκφοβίζεται σε καθημερινή βάση . Ο εκφοβισμός μπορεί να γίνει με σωματικά, λεκτικά ή ηλεκτρονικά μέσα. Ανάλογα με το φύλο υπάρχουν διαφορετικές μορφές εκφοβισμού. Το νταηλίκι επηρεάζει την κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών-θυμάτων, όπως και τις σχολικές τους επιδόσεις.Τα παιδιά αυτά υποφέρουν, ενω έχουν αναφερθεί ακόμα και απόπειρες αυτοκαταστροφής σε συνεχιζόμενες μορφές σχολικού εκφοβισμού.





http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/11/blog-post_1034.html
http://www.pemptousia.gr

Parents are responsible for the upbringing of their children ( St. Paisios )

                     
Most of us parents are very proud of our children. We are continually reinforcing their accomplishments with praise and telling them how wonderful they are. But is this heathy for them? This is a question that surely will draw much discussion and differing viewpoints.

Here is what St. Paisios has to say,

Many parents, thinking they dearly love their children, end up destroying them without realizing it. For example, a mother, who excessively loves her daughter, tells her while holding her in her arms: "I have the best chid in the world." Therefore, from a very young age (when a child is unable to realize it and react against it) the child acquires a haughty mind-set and believes she is a nice person. As a result, she is unable to sense the lack of God's presence and his benevolent power in her life and of course, cannot learn to ask for Him. Consequently, she develops a self-confidence as stiff as marble, which often never goes away, since, as the time goes by, it becomes very difficult to get rid of it.The challenge of a parent is to help their child develop a healthy self-esteem which includes humility, while teaching them that all comes from God. Truly, we are all God's children and everything we have and can do comes from Him. It is important to remember to thank Him for the gifts He gives us and out ability to develop and apply them. Pride develops when we think our accomplishments are all our doing or that we are inherently better than others.

How about the extreme emphasis on sports and it competitiveness? A recent survey showed that those who participate in the major sports of baseball, basketball or football are more likely to cheat in school. These activities which emphasize personal accomplishment independent of God can lead our children away from God making it more difficult for them in later life to repent and come closer to God.

We as parents have an awesome responsibly. First we have to develop humility ourselves.

St.Paisios says,

Parents must look after their spiritual life, because apart from themselves, they are also responsible for their children. Of course, they have the excuse of having inherited their negative traits from their own parents; they have no excuse, however, for not trying to get rid of them, once they become aware of their existence.Work continually on your own relationship with God and you will continually become a better parent.

Θαύματα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ ( π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης )

Με χειρούργησε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ Μιά συγκλονιστική μαρτυρία ενός ιερέως – γιατρού, μέλους τής Ακαδημίας Επιστημών τής Νέας Υόρκης.

Τό παρακάτω περιστατικό στό οποίο θά αναφερθούμε, συνέβει στόν π. Δανιήλ Σάπικα, κάτοικο Αθηνών, Αρχιμανδρίτη καί γιατρό. Τό 1976 αποφοίτησε από τήν Θεολογική Σχολή Αθηνών, καί τό 1978 χειροτονήθηκε κληρικός. Τό 1992 αποφοίτησε από τήν Ιατρική Σχολή τού Πανεπιστημίου Αθηνών, καί τό 1992 εκλέγεται ενεργό μέλος τής Ακαδημίας Επιστημών Νέας Υόρκης. Μάλιστα είναι καί ό πρώτος Ορθόδοξος κληρικός μέλος τής Ακαδημίας Επιστημών.



Στίς 19.2.01 σέ πανηγυρική εκδήλωση ενώπιον τού Αρχιεπισκόπου Αθηνών, εκπροσώπου τού Προέδρου τής Ελληνικής Δημοκρατίας καί μελών τής Κυβέρνησης, τού απονεμήθηκε πλατινένιος κόττινος γιά τίς υπηρεσίες του στόν Οικουμενικό Ελληνισμό.

Διηγείται ό ίδιος “Στίς 22 Απριλίου 1994 εισήχθηκα στό Ευγενίδειο Θεραπευτήριο μέ 4,5 κιλά εμπύημα δεξιού ημιθωρακίου, μέ συμπτώματα απολύτου άπνοιας, αδυναμία βάδισης, 41,5 πυρετό, ενώ υπέστην καί διαβητικό σόκ αγνώστου αιτιολογίας…

Μέσα από ένα σύνεφο έβλεπα καί άκουγα τά συμβαίνοντα μέσα στό χειρουργείο, καί τό βάσανο τό μεγάλο ήταν, ότι, σάν γιατρός γνώριζα πολύ καλά τήν κρίσιμη κατάστασή μου…

Γνώριζα, ότι τό ποσοστό κατάληξης ( θανάτου μου ) ήταν γύρω στό 95%. Καί δέν είχα άδικο. Μάλιστα ήμουν καί επιεικής στήν κρίση μου, γιατί ή ιατρική ομάδα πού αποτελείτο από τόν Ιωάννη Μπελένη διευθυντή τού Ευαγγελισμού, τόν καθηγητή Χρυσόστομο Μελισσινό διευθυντή πνευμονολογικής κλινικής στό Νοσοκομείο Υγεία, καί μέ τήν Ειρήνη Μπατάλη αναισθησιολόγο νά φοβάται νά μού δώσει νάρκωση γιά τόν κίνδυνο ανακοπής τής καρδιάς λόγω βάρους μου, συζητούσαν δυνατά γιατί δέν πίστευαν ότι άκουγα τά λεγόμενά τους…

Τούς άκουγα νά μού δίνουν ζωή μόνο 2% !…

“Θά κάνουμε ό, τι μπορούμε, έλεγαν, γιατί οί πιθανότητες ζωής είναι ελάχιστες, μέ ποσοστό κατάληξης 98% ! Έτσι κι΄ αλλιώς καταδικασμένος είναι…”

Εκείνη τήν ώρα ένιωσα μόνος, κατάμονος…Έκανα μέ κόπο τόν σταυρό μου καί προσευχήθηκα στόν προστάτη μου, τόν Ταξιάρχη…

” Ταξιάρχη μου, Αρχάγγελε Μιχαήλ, μή μέ αφήνεις, μή μέ εγκαταλείπης. Εσένα μόνο έχω τώρα, σ΄εσένα εμπιστεύομαι τήν ζωή μου…” !

Ένας μεταλικός θόρυβος διέκοψε τήν νοερά προσευχή μου. Φοβήθηκα ότι μέ τήν κίνηση τών χεριών μου έριξα κάποιο εργαλείο, καί προσπάθησα νά γυρίσω τό κεφάλι μου πρός τήν κατεύθυνση τού θορύβου.

Καί τότε…ώ Θεέ μου !

Ό Αρχάγγελος Μιχαήλ, ό Ταξιάρχης, μέ τήν πανοπλία του καί τό σπαθί στό δεξί χέρι του, στεκόταν πλάϊ μου, χαμογελαστός καί ολοζώντανος !

” Δανιήλ, είμαι εδώ, μού είπε. Δέν σέ εγκατέλειψα. Σέ προστατεύω. Εγώ θά σέ χειρουργήσω, καί θά γίνεις καλά. Μή φοβάσαι ! “

Ήταν τά λόγια τού Αρχαγγέλου, καί καθώς μού μιλούσε ακούμπησε τό ξίφος στό στήθος μου !…

Σέ λίγο ήλθε ό καθηγητής Μπελένης. ” Άς προσευχηθούμε μαζί πάτερ Δανιήλ, μού είπε, καί μέ τήν βοήθεια τού Θεού όλα θά πάνε καλά “. Καί πράγματι πήγανε !

Ή εγχείρηση πέτυχε. Τό χέρι τού γιατρού πού τό οδηγούσε ό Αρχάγγελος, είμαι βέβαιος γιαυτό, μού ξανάδωσε πάλι τήν ζωή πού είχε αρχίσει νά φεύγει από μέσα μου. Καί σήμερα, όχι γιά πρώτη φορά, ήλθα καί πάλι εδώ, στό πανελλήνιο προσκύνημα τών Παμμεγίστων Ταξιαρχών στό Μανταμάδο τής Λέσβου, γιά νά ευχαριστήσω τόν Αρχάγγελο τού Θεού Μιχαήλ, γιά τήν σωτηρία μου…”

( απόσπασμα από τό τριμηνιαίο δελτίο επικοινωνίας ” Ό Ταξιάρχης ” , τού Ιερού προσκυνήματος Ταξιαρχών Μανταμάδου τής Λέσβου )


Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ…

Διηγείται σχετικά ό π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης,

” Στίς 20 Οκτωβρίου 1945, Κυριακή πρωϊ, μόλις κτύπησα τήν καμπάνα τής Εκκλησίας, περικύκλωσε τό χωριό αντάρτικος στρατός μέ εντολή εκκαθαρίσεων…

Άρχισαν νά ρίχνουν πυρά πρός εκφοβισμό. Εγώ μόλις είχα μπεί στήν Εκκλησία, έκανα τόν σταυρό μου, παρακάλεσα τόν Άγιο Νικόλαο νά μάς φυλάξει καί σηκώθηκα νά φύγω. Μού ρίχνανε μέ τό πυροβόλο ταμπουρωμένοι σ΄ ένα φυλάκιο, όμως καμμιά σφαίρα δέν μέ εκτύπησε. Τόν Απόστολο Κατσιμπίρη πού ήταν δίπλα μου τόν έρριξαν κάτω. Έμεινα μόνος καί ακολουθώντας ένα ρέμα μέ έχασαν…

Όμως, κοντά στά σύνορα τών χωριών Ριζώματος – Βασιλικής μέ έφτασαν πάλι.

Ήσαν 10 άτομα καί μέ τόν αρχηγό 11 , τρέχοντας πάνω σέ άλογα γιά νά μέ πιάσουν. Έβριζαν καθώς μέ κυνηγούσαν, καί έρριχναν μέ τά Στέν, χωρίς νά μπορούν νά μέ σκοτώσουν. Οί σφαίρες τρύπαγαν τά ράσα μου, τίς καταλάβαινα, αλλά κυλούσαν στό χώμα χωρίς νά μέ τραυματίζουν…

Μέ πλησίασαν στά 50 μέτρα γύρω – γύρω, μέ περικύκλωσαν φωνάζοντας,

” κερατά τράγο, πού θά μάς πάς ; “ βρίζοντάς με χυδαία…

Καί τότε εγώ, ευρισκόμενος έν μέσω κινδύνου ζωής καί θανάτου, σταμάτησα, σήκωσα τά χέρια μου πρός τόν ουρανό, καί από τό βάθος τής ψυχής μου φώναξα,

” Μιχαήλ Αρχιστράτηγε τών Αγγέλων, σώσε με, κινδυνεύω !…”

Καί ώ τού θαύματος !

Σάν αστραπή παρουσιάσθηκε ό Αρχάγγελος Μιχαήλ στόν αρχηγό. Είδε έναν νέο μέ σπαθί, όπως ομολογούσε κι΄ ό ίδιος αργότερα, πού κόβοντας μέ μιά σπαθιά τά σχοινιά από τήν σέλα του, τόν έρριξε κάτω σπάζοντας τήν σπονδυλική στήλη του. Οί υπόλοιποι δέκα, έμειναν ακίνητοι, κεραυνόπληκτοι !…

Οί ενορίτες τού χωριού Βασιλική φύγανε από τήν Εκκλησία καί βγαίνοντας έξω κοιτάζανε τί θά γίνει.

Ακούω μιά φωνή. Ήταν τού αρχηγού τους,

” Νά μάς συγχωρέσεις παπά μου, είπε, καί νά πάς στό καλό. Έχεις όριο ζωής καί υψηλούς προστάτες…”

Ευχαριστώ, τούς απάντησα. Τούς συγχώρεσα, καί τούς ευχήθηκα ό Θεός νά τούς φωτίσει, νά μετανοήσουν καί νά γίνουν καλοί άνθρωποι. Νά λέτε τήν αλήθεια, τούς είπα, καί νά έχετε τόν Θεό βοήθεια. Πήραν τόν τραυματισμένο συντροφό τους καί έφυγαν μαζεμένοι…

Μού έκαναν μεγάλη υποδοχή οί χωριανοί σάν έφτασα στήν Εκκλησία.

Τούς λέγω, πρώτα νά προσκυνήσουμε καί νά ευχαριστήσουμε τόν Θεό, πού μέ έσωσε από τόν μεγάλο αυτό κίνδυνο. Είμαστε ευτυχείς, πού ή θρησκεία μας είναι ζωντανή…”

ΕΙΔΕ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΣΑΝ ΑΣΤΡΑΠΗ, ΜΕ ΕΝΑ ΣΠΑΘΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ…

Ή Ευαγγελία Γ. , ετών 28 , κάτοικος Βάνιας, στίς 6 Αυγούστου τό απόγευμα, έπαθε τά εξής,

Ή Ευαγγελία από τά μικρά της χρόνια είχε μία άστατη ζωή.

“Έκανε τήν ζωή της” μή έχοντας καμμία σχέση μέ τόν Θεό καί τήν Εκκλησία, καί τελευταία συζούσε παράνομα μέ έναν παντρεμμένο, τόν Ν.Κ. 54 ετών, πού είχε αφήσει τήν γυναίκα του…

Ό Θεός όμως περίμενε τήν μετάνοιά της…

Στίς 6 Αυγούστου τού 1958 , ημέρα Τετάρτη, στίς 7 τό απόγευμα πήγε φαγητό στόν φίλο της πού έβοσκε τά πρόβατα. Τό έδωσε, καί φεύγοντας από εκεί γιά τό σπίτι της, τής παρουσιάστηκαν στόν δρόμο κάποια άγνωστα, περίεργα πλάσματα…

Τήν φοβέριζαν, γιατί είχε έλθει πιά ή οργή τού Θεού επάνω της καί έπρεπε νά ξεκαθαρίσει τήν θέση της. Άλλοι τήν έδερναν, άλλοι τήν τραβούσαν νά τήν πνίξουν στό νερό, άλλοι τήν έσπρωχναν δεξιά καί αριστερά…

Τελικά τήν πήγαν σ΄ ένα μαντρί, καί εκεί όλη τήν νύκτα πέρασε αφάνταστη τιμωρία…

Τήν επόμενη μέρα, στίς 1 τό μεσημέρι, τήν βρήκαν σέ μιά καλύβα βασανιζόμενη από ακάθαρτα πνεύματα.

Είχε δαιμονισθεί !

Τήν πήραν καί τήν έφεραν στό σπίτι της, καί εκεί, δέν έπαψε νά φωνάζει δυνατά καί νά συνομιλεί μέ πονηρά πνεύματα δεχόμενη φοβερό ξύλο από αυτά…

‘Ολα τά παραπάνω τά διαβεβαιώνω σάν ιερέας τού χωριού καί σάν αυτόπτης μάρτυρας, μιά καί μέ κάλεσαν νά τής διαβάσω εξορκιστικές ευχές γιά νά ησυχάσει…

Στίς 6 τό απόγευμα φέραμε στήν δαιμονισμένη, τήν εικόνα τών Παμμεγίστων Ταξιαρχών, καί όπως ομολόγησε μετά ή ίδια, συνέβησαν περίεργα καί θαυμαστά πράγματα…

Μέ τήν είσοδο τής εικόνας τών Αρχαγγέλων στό σπίτι της είδε έναν αστραπόμορφο νέο μέ σπαθί πού τής είπε,

– ” Μή φοβάσαι, εγώ θά σέ απαλλάξω από όλα αυτά, αλλά θά σταματήσης τίς αμαρτίες πού μέχρι σήμερα έκανες καί θά μετανοήσεις. Εγώ θά είμαι μαζί σου ! Νά τό πείς αυτό παντού, ότι ή Εκκλησία έχει ζωντανή θρησκεία, γιά νά πιστέψει ό κόσμος καί νά μετανοήσει…”

Καί αμέσως, μέ τά τελευταία λόγια τού Αρχαγγέλου, τά πνεύματα τού σκότους διαλύθηκαν, έπαψαν τά φαινόμενα καί επανήλθε ατόν εαυτό της. Σηκώθηκε, προσκύνησε τήν εικόνα ευχαριστώντας τούς Αγίους γιά τήν προστασία τους καί υποσχέθηκε αλλαγή ζωής από τήν ίδια ώρα !…

Σήμερα είναι καλά, διηγούμενη όσα είδε καί έπαθε, καί ενθυμούμενη πάντα τόν Αρχάγγελο Μιχαήλ όμοιο μέ αστραπή μέ τό σπαθί στό χέρι, πού τήν έσωσε από τήν τιμωρία τών ακαθάρτων πνευμάτων…

Τά παραπάνω τά γράφω σάν αυτόπτης μάρτυς τών εν λόγω συμβάντων…

Ο ιερεύς τού χωριού

π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης, Βάνια Τρικάλων, 1958 – Αυγούστου 10

Κύριε, ευλόγησε τους εχθρούς μου ( Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς )

                
Ευλόγησε τους εχθρούς μου, Κύριε! Ακόμη κι εγώ τους ευλογώ και δεν τους καταριέμαι.
Οι εχθροί με έχουν οδηγήσει στην αγκάλη Σου περισσότερο απ' ό,τι οι φίλοι μου. Οι φίλοι μου με έχουν προσδέσει στη γη, ενώ οι εχθροί με έχουν λύσει από τη γη και έχουν συντρίψει όλες τις φιλοδοξίες μου στον κόσμο.
Οι εχθροί με έχουν αποξενώσει από τις εγκόσμιες πραγματικότητες και με έκαναν ξένο από τη ζωή του κόσμου. Όπως ακριβώς ένα κυνηγημένο ζώο βρίσκει πιο ασφαλές καταφύγιο από ένα άλλο που ζει στην ησυχία, έτσι κι εγώ. Καταδιωγμένος από τους εχθρούς, έχω ανακαλύψει το ασφαλέστερο καταφύγιο και προφυλάσσομαι κάτω από «τη σκιά των πτερύγων Σου», όπου ούτε φίλοι ούτε εχθροί μπορούν να
απολέσουν τη ψυχήν μου.
Ευλόγησε τους εχθρούς μου, Κύριε! Ακόμα και εγώ τους ευλογώ και δεν τους καταριέμαι.
Αυτοί μάλλον, παρά εγώ, έχουν ομολογήσει τις αμαρτίες μου ενώπιον του κόσμου. Αυτοί με μαστίγωναν κάθε φορά που εγώ δίσταζα να τιμωρήσω τον εαυτόν μου. Με βασάνιζαν, κάθε φορά που εγώ προσπαθούσα να αποφύγω τα βάσανα. Αυτοί με επέπλητταν, κάθε φορά που εγώ κολάκευα τον εαυτόν μου. Αυτοί με κτυπούσαν κάθε φορά που εγώ είχα παραφουσκώσει από την αλαζονεία.
Ευλόγησε τους εχθρούς μου, Κύριε. Ακόμη και εγώ τους ευλογώ και δεν τους καταριέμαι.
Κάθε φορά που είχα κάνει τον εαυτόν μου σοφό, αυτοί με αποκάλεσαν ανόητο. Κάθε φορά που είχα κάνει τον εαυτόν μου δυνατό, αυτοί με περιγέλασαν σαν να ήμουνα νάνος.

Κάθε φορά που θέλησα να καθοδηγήσω άλλους, οι εχθροί με έσπρωξαν στο περιθώριο. Κάθε φορά που έσπευδα να πλουτίσω, αυτοί με εμπόδισαν με σιδερένια χέρια. Κάθε φορά που είχα σκεφθεί ότι θα κοιμόμουν πιο ειρηνικά, αυτοί άγρια με ξύπνησαν. Κάθε φορά που προσπάθησα να κτίσω ένα σπίτι για να ζήσω εκεί χρόνια πολλά καώ ειρηνικά, αυτοί το κατεδάφισαν και με έβγαλαν έξω. Στ' αλήθεια, Κύριε, οι εχθροί μου με έχουν αποσυνδέσει από τον κόσμο και άπλωσαν τα χέρια μου στο κράσπεδο του ιματίου Σου.
Ευλόγησε τους εχθρούς μου, Κύριε! Ακόμη κι εγώ τους ευλογώ και δεν τους καταριέμαι.
Ευλόγησέ τους και πλήθυνέ τους!
Πλήθυνέ τους και κάνε τους ακόμα πιο σκληρούς εναντίον μου! Ώστε η καταφυγή μου σε Σένα να μην έχει επιστροφή. Να διαλυθεί η κάθε ελπίδα μου στους ανθρώπους σαν ιστός αράχνης. Ν' αρχίσει απόλυτη γαλήνη να βασιλεύει στη ψυχή
μου. Να γίνει η καρδιά μου τάφος των δύο κακών διδύμων αδελφών μου: του θυμού και της αλαζονείας. Να μπορέσω να αποθηκεύσω όλους τους θησαυρούς μου «εν τοις ουρανοίς». Να μπορέσω για πάντα να ελευθερωθώ από την αυταπάτη, η οποία με περιέπλεξε στο θανατηφόρο δίκτυ της απατηλής ζωής.
Οι εχθροί με δίδαξαν να μάθω αυτό που δύσκολα μαθαίνει κανείς, ότι δηλαδή, ο άνθρωπος δεν έχει εχθρούς στον κόσμο, εκτός από τον εαυτό του! ...;
Είναι πράγματι δύσκολο για μένα να πω ποιος μου έκανε περισσότερο καλό και ποιος περισσότερο κακό: Οι εχθροί ή οι φίλοι μου;
Γι' αυτό, ευλόγησε Κύριε, και τους φίλους μου και τους εχθρούς μου ...;

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

We must cry for the sins of others ( from the book The Art of Salvation )

Let us cry not only for our own sins, but also for the sins of others.
Has someone else sinned? Do not judge him; that is, do not criticize and condemn him. Cry for his mistake as if it was your own fall. We are “each other’s members”(cf. Rom. 12:5). The other person is a member of and belongs to the same body as you: he is a member of the body of
Christ. You should cry for this person just as the Apostle Paul would cry for others: “I did not cease to admonish everyone night and day with tears”
(Acts 20:31). Cry for your child who transgressed; for the Christian who slipped and fell.
 
Sin is like fire. The droplets that extinguish this fire are the droplets of repentance. If the house next door to you catches fire, won’t you run to
help put out the fire? If you remain indifferent, the fire will spread to your home as well. Similarly, you cannot remain indifferent when someone else
is being burned by the inferno of sin. Shed tears in order to put out the fire.
If you remain indifferent, you will also be at fault; you will also have a sin. If, however, you not only remain indifferent but also make fun of, criticize, and openly ridicule the other person’s sin, then God will permit you to fall as well, and the fire of your sin may turn out to be your initiation into Hell, according to Saint John Chrysostom.
The venerable Chrysostom insists that we must lament for the sins of others, if we truly love them. If the other person is about to be devoured by a wolf, will we allow him to perish? If another person is in danger of drowning, will we let him sink? 

from the book The Art of Salvation- Elder Ephraim

http://www.stnektariosmonastery.org