Translate

Friday, July 22, 2016

Τι απάντησε Ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης στον καθολικό που τον ρώτησε αν σωθούν μόνον οι Ορθόδοξοι


Κάποιος καθολικός ρώτησε το Γέροντα:

- Μόνο οι Ορθόδοξοι είναι κοντά στο Θεό και μόνο αυτοί θα σωθούνε; Ο Θεός είναι με όλο τον κόσμο.

- Εσύ μπορείς να μου πεις πόσος κόσμος είναι κοντά στο Θεό; Έχουμε διαφορές. Είμαστε φυσικά παιδιά του ενός Πατέρα, αλλά μερικά μένουν στο σπίτι και μερικά γυρίζουν έξω.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

«Χαριτωμένες Διδαχές, με παραβολές και παραδείγματα»

Saturday, July 16, 2016

Ήμουν χειρότερος κι από ένα βρωμερό σκύλο… ( Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης )


Πολύ μας αγαπάει ο Κύριος· αυτό το έμαθα από το Άγιο Πνεύμα, που μου έδωσε Εκείνος κατά το μέγα Του έλεος.

Γέρασα και ετοιμάζομαι για το θάνατο και γράφω την αλήθεια από αγάπη για τους ανθρώπους. Το Άγιο Πνεύμα, που μου έδωσε ο Κύριος, θέλει να σωθούν όλοι, να γνωρίσουν όλοι τον Θεό.

Ήμουν χειρότερος κι από ένα βρωμερό σκύλο, εξαιτίας των αμαρτιών μου· σαν άρχισα όμως να ζητώ συγχώρηση από τον Θεό, Αυτός μου έδωσε όχι μόνο τη συγχώρηση αλλά και το Άγιο Πνεύμα.

Έτσι, εν Πνεύματι Αγίω, γνώρισα τον Θεό. Βλέπεις αγάπη που έχει ο Θεός για μας; Ποιος, αλήθεια, θα μπορούσε να περιγράψει την ευσπλαχνία Του;

Το Άγιο Πνεύμα είναι αγάπη και η αγάπη αυτή πλημμυρίζει όλες τις ψυχές των ουρανοπολιτών αγίων.

Και το ίδιο Άγιο Πνεύμα είναι στη γη, στις ψυχές όσων αγαπούν τον Θεό. Εν Πνεύματι Αγίω οι ουρανοί βλέπουν τη γη, ακούνε τις προσευχές μας και τις προσκομίζουν στον Θεό.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Sunday, July 10, 2016

Little Dimitri with the gift of insight...


       
In September of a certain year, there was a great deal of turmoil observed in the Department of Oncology of the University Hospital of Rion. Little Dimitri was asking urgently for the Hospital's priest. He was insisting on immediately receiving Holy Communion...
He was 13. He had been in that specific clinic for about one and a half years. A minor headache had led him there. The doctors had diagnosed brain cancer. His native town was Fieri of Albania; his parents unbaptized. They had lived in Patra for several years. Shortly after his admission to the Hospital, the young boy had asked to be baptized. He had heard about Christ, and wanted to become a "child" of His. He was baptized, "in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit" - after the necessary catechesis of course.
Everyone in the clinic was extremely fond of him. The cancer had progressed considerably, and had by now deprived him of his sight. He was entirely unable to see, anything and anyone. But he could listen, with the utmost and amazing patience. He never complained. He would say that God loved him very much. He prayed, and would ask his parents to do the same.
All those who visited him could perceive that there was something different in that boy. He spoke constantly about God. He was always courteous and happy. His face shone. He wanted to partake of the Precious Gifts frequently. When his mother would sometimes be in another area of the clinic, he would shout out to her:
"Mother, come quickly! Papa is coming, with Christ! He is coming up the stairs! Come and get me ready!"
And that was exactly what would happen: the priest would come, and he would find little Dimitri sitting upright in his bed, with his mouth wide open and crossing himself with reverence. Even though he never knew the exact time of the priest's arrival, he could "see" him coming, with his gift of insight - and despite the two closed doors that came between his room and the corridor that the priest was coming from. This has been verified by the pious Mrs. Maria Galiatsatou, who had volunteered to look after that boy.
"Mrs. Maria, I want to tell you something", he said to her one day. "When Papa comes together with Christ, I can see him approaching as he walks up the stairs, and next to him are two tall, beautiful people with pure white gowns, who lean towards the Holy Chalice to protect it, with their arms outstretched."
One time, when the doctor asked him: "How are you, my little Dimitri?"
He replied: "Mister Doctor, can I tell you something privately? I am just fine. But you shouldn't worry so much because your wife went away. God will be with you, because you are a good person."
The doctor remained frozen for an instant. No-one else knew about the grievous incident that had occurred the previous day at his place: that his wife had abandoned him, to be with another man.....
"Now that is a child of God" was what those who had met him would say.
The last time that he received Holy Communion, he was unable to sit up in his bed, but he did receive Christ with joy and longing as he lay there.
"Thank you very much", he whispered and then went to sleep forever. When the priest went to the morgue the next day to read the Trisaghion Prayer over little Dimitri, he remarked:
«It's the first time in my life that I have seen a corpse like this. His face was smiling...it was aglow.... and it had the colour of amber».
His parents came to love Christ very much, and they now want to be baptized also....
 
* One of the signs that Orthodoxy acknowledges in a reposed saintly person is also the colour of the skin, which takes on a translucent amber appearance.

Taken from the book: "ASCETICS IN THE WORLD" , pp.378–380, ISBN: 978-960-89593-2-3,
Publications of the Sacred Retreat «Saint John the Forerunner», Metamorphosis, Chalkidiki

Thursday, July 7, 2016

Ένας Άγιος άστεγος - Αληθινή Ιστορία

Η ματιά του με διαπερνούσε ενοχλητικά στο αργό περπάτημα μου λίγα μέτρα πιο πέρα…
Αναζητούσα κάτι άλλο, αλλά προέκυψε αυτό το βλέμμα, που σαν να μου μιλούσε χωρίς ήχο με καθήλωσε και με γέμισε ενοχές…
Εγώ κρατώντας μια τυρόπιτα και ένα μπουκάλι νερό αμέριμνος αλλά και ψυχρός, εκείνος ένας πεινασμένος και κομματιασμένος ψυχικά περίμενε όχι την τυρόπιτα, αλλά το τέλος που δεν ερχόταν…
Τον κοίταξα άλλη μια φορά και του την πρόσφερα μαζί το νερό…Την πήρε στα χέρια αλλά δεν την έφαγε…
«Ένα τσιγάρο έχεις να μου δώσεις;»
«Δεν καπνίζω», του λέω, αλλά τρέχω στο περίπτερο δίπλα του και αγοράζω ένα πακέτο, δεν θυμάμαι και ποια μάρκα…
Το προσφέρω χαμογελώντας και καθώς απομακρύνομαι μη έχοντας να δώσω κάτι άλλο, ξεκίνησε η δική του προσφορά!!!
«Το τσιγάρο με σκοτώνει, ενώ η τυρόπιτα ανανεώνει το ραντεβού με την κόλαση για αργότερα…».
Τον κοίταζα σιωπηλός και ακίνητος δείχνοντάς του το ενδιαφέρον που ζητούσε για να συνεχίσει…
«Δεν με παίρνει ρε φίλε η Παναγιά, με αφήνει εδώ να ταλαιπωρούμαι, να βλέπω την πατρίδα, να στοιχειώνει και να μη μπορώ να τη βοηθήσω…
Τα παιδιά και τους νέους να χάνονται στην απελπισία, χωρίς προοπτική και όνειρα και λιώνω…Τους αρρώστους αβοήθητους, τους γέροντες πεταμένους και εκείνα τα ορφανά ξεχασμένα στα ιδρύματα και μαυρίζει η καρδιά μου…
Ο Χριστός είναι εδώ συνέχεια δίπλα μου και όσο τον παρακαλάω να με πάρει μαζί του με αφήνει να κοιμηθώ και ξανάρχεται μόλις ξυπνήσω… 
Δεν έχω και άλλη παρέα αλλά ούτε και παράπονο…Όποτε Τον φωνάξω τρέχει συνέχεια να με ακούσει…
Αν ζητήσεις από τον πρωθυπουργό ακρόαση δεν θα τον δεις ποτέ…Ο άρχοντας όμως όλου του κόσμου έρχεται αμέσως…»
 Δακρύζει και σταματάει να μιλάει κοιτώντας αλλού…
 Κάθισα δίπλα του και περίμενα να συνεχίσει, ήταν τόσο ζεστά, παρά το κρύο, που νόμιζες ότι έχει σόμπα κοντά του… 
Τώρα με κοιτάζει και χαμογελάει…
 «Δώρο από τον Χριστό είναι η σόμπα, μη σου πω ότι το βράδυ ξεσκεπάζομαι».
Χλόμιασα γιατί διάβασε τη σκέψη μου…! Κατάλαβα ότι δεν είναι τυχαίος άνθρωπος…
«Η δικαιοσύνη του Θεού είναι πιο μεγάλη από ότι φαντάζεσαι…
Αν κάνεις φόνο, η ανθρώπινη επιείκεια του δικαστηρίου θα σε βγάλει από τη φυλακή σε λίγα χρόνια, ενώ για το ίδιο αδίκημα σου λένε ότι θα πας στην κόλαση αιώνια…
Είναι δυνατόν ο άνθρωπος να είναι ποιο επιεικής από τον Θεό;
Αν μετανοήσεις για τις πράξεις που σε βαραίνουν, θα συγχωρεθείς αμέσως από τον Χριστό, γι’ αυτό να μην είσαι τόσο αυστηρός με τον εαυτό σου…
Δώσε του την ευκαιρία να διορθωθεί και μη καταδιώκεσαι από τους τύπους και το καθήκον… Κάνε την προσευχή σου πάντα και μην αφήνεις τον εαυτό σου έξω από την ευλογία του Χριστού…»
«Θέλω αν μπορείς να προσευχηθείς για εμένα», του ζητώ…
«Αν εγώ φάω την τυρόπιτα που μου πρόσφερες, εσύ θα χορτάσεις; Να προσεύχεσαι στον Χριστό όπως και εγώ και να έχεις πίστη…»
Καθώς σηκώνομαι να φύγω, ενώ εκείνος πήρε την τυρόπιτα στα χέρια με κοιτάζει χαμογελώντας και μου λέει:«Τόση ώρα οι τρεις μας θα μπορούσαμε να παίξουμε και ξερή (παιχνίδι με χαρτιά), αλλά μάλλον εσύ ήθελες μόνο να ακούσεις…
Ο φίλος μου θα σε βοηθήσει να βρεις αυτό που ζητάς…»Ποτέ δεν περίμενα ότι παίρνοντας ένα πακέτο τσιγάρα και μια τυρόπιτα θα δεχόμουν σαν αντίτιμο την σοφία ενός άγνωστου άστεγου, τη δωρεάν ακτινογραφία των ανησυχιών μου και τη διαβεβαίωση ότι ο φίλος του ο Χριστός θα μου τις απαλύνει…
Οι άνθρωποι του Θεού βρίσκονται ανάμεσα μας και όποιος έχει ανοικτά μάτια μπορεί να δει το θέλημα Του, αλλά και την χάρη Του, αυτήν που μεταμορφώνει έναν άστεγο σε σοφό, έναν άγνωστο σε φίλο, έναν άνθρωπο σε αδελφό !!!

Sunday, July 3, 2016

Να μην κάθεσθε την ώρα της θ. Λειτουργίας ( Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης )


             
Να μην κάθεσθε την ώρα της θ. Λειτουργίας. Ο νους σας να μην πετάει εδώ κι εκεί. Όσο θα είσθε στην εκκλησία να το πάρετε απόφαση, να διαθέσετε όλο τον χρόνο στην προσευχή.

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Wednesday, June 29, 2016

Προσευχὴ γιὰ τὸ Πρόσφορον


ΥΛΙΚΑ

(μπορεῖτε νὰ χρησιμοποιήσετε ἀλεύρι γιὰ ὅλες τὶς χρήσεις)

1. 3 φλυτζάνια τσαγιοῦ ἀλεύρι σκληρό

2. 2 φλυτζάνια τσαγιοῦ ἀλεύρι μαλακό

3. 2 φλυτζάνια τσαγιοῦ χλιαρὸ νερό

4. 1 κουταλάκι τοῦ γλυκοῦ ἁλάτι

5. Νωπὴ μαγιὰ στὸ μέγεθος ἐνὸς ἀμυγδάλου


ΠΡΟΣΕΥΧΗ

(Μπορεῖ νὰ λέγεται τὴν ὥρα τῆς προετοιμασίας διὰ τὴν ζύμωσιν τῆς προσφορᾶς)

1. Ἀρχίζουμε μὲ «Εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.

2. Στὴ συνέχεια τὸ Τρισάγιον « Ἅγιος ὁ Θεός... Δόξα... Καὶ νῦν... Παναγία Τριάς... Κύριε ἐλέησον (γ ́).

Δόξα... Καὶ νῦν... Πάτερ Ἡμῶν...»

3. Κύριε Σὲ εὐχαριστῶ γι ̓ αὐτὴν τὴν ἅγια ὥρα, ποὺ μὲ τὰ ἁμαρτωλά μου χέρια μὲ ἀξιώνεις νὰ ζυμώνω τὰ Πανάχραντα Δῶρα τῆς ἀγάπης Σου. Σὲ παρακαλῶ κατάπεμψε τὸ Πανάγιό Σου Πνεῦμα ποὺ εὐλογεῖ ὅλα τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, νὰ εὐλογήσει καὶ τοῦτα τὰ Δῶρα γιὰ νὰ γίνουν καλὰ καὶ εὐπρόσδεκτα στὸ Ἅγιό Σου θυσιαστήριο. Καὶ σὲ παρακαλῶ νὰ τὰ δεχθῆς ὅπως ἐδέχθης τὴ θυσία τοῦ Ἄβελ, τὴ δοξολογία τῶν Ποιμένων, τὰ δῶρα τῶν Μάγων, τὰ δάκρυα τοῦ Πέτρου, καὶ τοῦ Ληστοῦ τὴν μετάνοιαν. Καὶ ἂς μὲ ἀξιώνεις νὰ σοῦ τὰ προσφέρω πάντοτε εὐσυνείδητα. Ἀμήν.

4. Δι ̓εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Παράρτημα: Τρισάγιον

Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς (ἐκ γ ́).

Δόξα. Καὶ νῦν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας

ἡμῖν. Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον. Κύριε, ἐλέησον. Κύριε, ἐλέησον.

Δόξα. Καὶ νῦν.

Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι Σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία, καὶ ἡ δύναμις, καὶ ἡ δόξα, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Wednesday, June 22, 2016

Αφιέρωμα στη Μονή του Αγίου Εφραίμ στη Νέα Μάκρη










O Εφραίμ λέγεται ότι έζησε μεταξύ 1384 και 1426. Είναι ένας από τους "νεοφανείς αγίους" για τον οποίο δεν υπάρχουν ιστορικά γραπτά ή άλλα ευρήματα που να τεκμηριώνουν είτε την ύπαρξη του ως ιστορικό πρόσωπο είτε την προσέγγιση ή όχι όσων διηγείται η πρόσφατη εκκλησιαστική παράδοση με πραγματικά ιστορικά συμβάντα.
Τα λεπτομερή βιογραφικά στοιχεία του αποκαλύφθηκαν στη μοναχή Μακαρία Δεσύπρη σε μια σειρά από οράματα (sic) που είχε το 1950. Σύμφωνα με αυτά, το κοσμικό όνομα του Αγίου Εφραίμ ήταν Κωνσταντίνος Μόρφης. Γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1384 στα Τρίκαλα. Ήταν γιος πολυμελούς οικογένειας, η οποία για να τον γλυτώσει από το παιδομάζωμα τον έστειλε στη Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου σε ηλικία μόλις 14 ετών. Εκεί έμεινε εως την ηλικία των 18 ετών σαν δόκιμος μοναχός. Τότε χρίστηκε μοναχός και σε λίγα χρόνια Ιερέας.
Από το 1416 που κατελήφθη η Αθήνα από τους Οθωμανούς η Ιερά Μονή γνώρισε δυο καταστροφές. Κατά την πρώτη ο άγιος έτυχε να προσεύχεται σε μια σπηλιά στο βουνό αλλά στη δεύτερη στις 14 Σεπτεμβρίου του 1425 επέστρεψαν και τον βασάνισαν με ιδιαίτερη αγριότητα για οκτώμισι μήνες. Μαρτύρησε στις 5 Μαΐου 1426 σε ηλικία 42 ετών.
Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 3 Ιανουαρίου (ανακομιδή λειψάνων) και 5 Μαΐου (ανάμνηση μαρτυρίου).


Πηγη : https://www.youtube.com/watch?v=e4wbYYozguU

Monday, June 20, 2016

Humility: Divine Protection from Spiritual Deception ( Elder Daniel of Katounakia )


        
“A sinner can easily repent, but it is difficult for one in delusion…” (Elder Daniel of Katounakia, Contemporary Elders, p. 258).

“All of us are subject to spiritual deception. Awareness of this fact is the greatest protection against it. Likewise, the greatest spiritual deception of all is to consider oneself free from it. We are all deceived, all deluded; we all find ourselves in a condition of falsehood; we all need to be liberated by the Truth. The Truth is our Lord Jesus Christ (Jn. 8:32-14:6)… With tears let us cry out to the Lord Jesus to bring us out of prison, to draw us forth from the depths of the earth, and to wrest us from the jaws of death! ‘For this cause did our Lord Jesus Christ descend to us,’ says the venerable Symeon the New Theologian, ‘because he wanted to rescue us from captivity and from most wicked spiritual deception.’” (St. Ignatius, On Spiritual Deception).

The following is a story about Elder Daniel of Katounakia’s spiritual insight into delusion, from the book Contemporary Elders written by Elder Cherubim and published by St. Herman of Alaska Brotherhood (pp. 259-260). May God protect us from similar delusions and spiritual deceptions by granting us the virtues of humility and obedience!


When Elder Daniel Katounakiotis (+1929) was in the Russian Monastery, he observed that a certain monk living in asceticism in a kathisma outside the Monastery played a role of a great ascetic. He fasted severely, wore the most wretched clothes, walked around barefoot even in winter, etc. Among other things, while the rule called for 300 prostrations a day, he made 3000. For this reason the other monks marveled at him.

Elder Daniel, even though he was younger at the time, displayed no enthusiasm. His clear-sighted eyes discerned a situation that was not pleasing to God. He noticed that the door of his kathisma contained an opening which allowed the passers-by to look in and praise his great asceticism.

His love moved him to report the situation to the abbot, and thus save the brother from delusion. The abbot set out for the kathisma of the “super-ascetic”.

“How are you doing here, father?”

“By your prayers, Elder, well. I struggle and weep over my sins.”

“Only you never come to tell me your thoughts.”

“What could I tell you, Elder? You know them all. I am a sinner who struggles.”

“How do you struggle? Tell me, do you make prostrations?”

“Yes, Elder, I make a few.”

“How many?”

“By your prayers, 3000 a day.”

“What! Why 3000? Who gave you a blessing to do so many? No, don’t ever do 3000 again. What are you trying to portray – a ‘super-ascetic’? From now on do only fifty, so you won’t get proud.”

With that the abbot left. The incision had been made, and the abscess soon revealed its foul contents. For the former “great ascetic” made a 180-degree turn. He was unable to make even fifty prostrations. Instead of ragged clothes he now wore whatever was most expensive, and had the choicest foods brought to his poor table. Naturally, the other fathers were astonished, and they understood that his excessive ascetic practices had been fed by the spirit of pride. This explained this surprising change, for the spirit of delusion runs after extremes. According to Patristic wisdom, the extreme, the superfluous, and the excessive are “of the demons”.

matushka constantina


https://lessonsfromamonastery.wordpress.com/

Thursday, June 16, 2016

St. Ephraim of Nea Makri and the Atheist


A friend of mine came over one day and gave me an icon of a saint named Ephraim. I accepted it graciously but secretly thought of how to get rid of it quickly, because I didn't believe in God. For the time being I placed it on the dining room table.

A few days later, at midnight, I saw a pale red light in front of the saint's icon. I was frightened at first but soon felt a kind of inner joy. I could see the red light burning all night like a candle. The following day I told my neighbors about the miracle. They were all surprised because they knew I didn't believe in God.

A few more days went by but I didn't see the light again. I didn't want to touch the icon as I had become very frightened. I decided to give the icon away because I didn't want to see the red flame again. When I went to sleep that night I had a dream of St. Ephraim. He was tall and looked austere. He wore a long tunic that reached to his feet and had a knotted rope around his waist - I particularly remember his Byzantine sandals. I felt sinful and couldn't look him in the face. He said in an imposing voice, "You will not see the light again because you said you wished it so, but be aware - you may remove my icon, but I shall always be here."

Thanks to Saint Ephraim, I now believe in God.

From the book Evlogeite! A Pilgrim's Guide To Greece, by Mother Nectaria Mclees, pp. 625-26.

Όταν λέμε: «δώσ’ μου, Θεέ μου, ταπείνωση», ο Θεός δεν θα πάρει την σέσουλα και θ’ αρχίσει: «πάρε ένα κιλό ταπείνωση εσύ», «μισό κιλό ταπείνωση εσύ»...( Αγιος Παϊσιος )



Τι θα βοηθούσε, Γέροντα, πρακτικά να αποκτήσω ταπείνωση;

- Πώς αποκτά ταπείνωση κανείς; Όταν του λένε μια κουβέντα, εκείνος να λέει δυο; Να μη σηκώνει μύγα στο σπαθί του; Ευλογημένη, όταν σου δίνεται ευκαιρία για ταπείνωση, να δέχεσαι την ταπείνωση.

Έτσι αποκτιέται η ταπείνωση. Το φάρμακο το δικό σου είναι να κινείσαι απλά, ταπεινά, να δέχεσαι όπως η γη και την βροχή και το χαλάζι και τα σκουπίδια και τα φτυσίματα, εάν θέλεις να ελευθερωθείς από τα πάθη σου. Οι εξωτερικές ταπεινώσεις βοηθούν τον άνθρωπο να ελευθερωθεί πολύ γρήγορα από τον παλιό εαυτό του, όταν τις δέχεται.

- Εγώ, Γέροντα, έχω ανάγκη από πολλή ταπείνωση.


- Να πας να αγοράσεις. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πουλούν την ταπείνωση και μάλιστα δωρεάν, αρκεί να την θέλεις…

- Ποιοι είναι αυτοί, Γέροντα; - Είναι οι άνθρωποι που, όταν δεν έχουν καλή πνευματική κατάσταση, φέρονται αδιάκριτα και με την συμπεριφορά τους μας ταπεινώνουν. Η ταπείνωση δεν αγοράζεται από τον μπακάλη όπως τα ψώνια. Όταν λέμε: «δώσ’ μου, Θεέ μου, ταπείνωση», ο Θεός δεν θα πάρει την σέσουλα και θ’ αρχίσει: «πάρε ένα κιλό ταπείνωση εσύ», «μισό κιλό ταπείνωση εσύ», «μισό κιλό εσύ», αλλά θα επιτρέψει να έρθει λ.χ. κάποιος άνθρωπος αδιάκριτος να μας φερθεί σκληρά ή θα πάρει από άλλον την Χάρη Του και θα έρθει να μας βρίσει. Έτσι θα δοκιμασθούμε και θα εργασθούμε, εάν θέλουμε να αποκτήσουμε την ταπείνωση. Αλλά εμείς δεν σκεφτόμαστε ότι ο Θεός επιτρέπει να γίνη ο αδερφός μας κακός, για να βοηθηθούμε εμείς, και θυμώνουμε με τον αδελφό. Και, ενώ ζητάμε από τον Θεό ταπείνωση, δεν δεχόμαστε τις ευκαιρίες που μας στέλνει, για να ταπεινωθούμε, αλλά δυσανασχετούμε.Κανονικά θα έπρεπε να χρωστάμε ευγνωμοσύνη σ’ αυτόν που μας ταπεινώνει, γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος ευεργέτης μας. Όποιος ζητάει στην προσευχή του ταπείνωση από τον Θεό, αλλά δεν δέχεται τον άνθρωπο που του στέλνει ο Θεός, για να τον ταπεινώση, δεν ξέρει τι ζητάει.

Όταν ήμουν στην μονή Στομίου, ήταν κάτω στην Κόνιτσα ένας παπάς που με αγαπούσε από λαϊκό ακόμη. Μια Κυριακή είχα κατεβεί να λειτουργηθώ στην Κόνιτσα. Η εκκλησία ήταν γεμάτη κόσμο. Την στιγμή που έμπαινα, όπως συνήθιζα, στο Ιερό, είπα μέσα μου: «Θεέ μου, βάλε όλους αυτούς τους πιστούς στον Παράδεισο κι εμένα, αν θέλεις, βάλε με σε μια ακρούλα». Όταν πλησίασε η ώρα της Θείας Κοινωνίας ενώ αυτός ο παπάς πάντα με κοινωνούσε μέσα στο Ιερό, γύρισε προς το μέρος μου και φώναξε δυνατά: «Βγες από το Ιερό να κοινωνήσεις απ’ έξω τελευταίος, γιατί είσαι ανάξιος». Βγήκα έξω, χωρίς να πω τίποτε. Πήγα στο αναλόγιο και άρχισα να διαβάζω την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως. Ύστερα, καθώς πήγαινα τελευταίος να κοινωνήσω, είπα μέσα μου: «Ο παπάς φωτίσθηκε από τον Θεό και μου αποκάλυψε ποιος είμαι. Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησέ με, το κτήνος». Μόλις κοινώνησα, αισθάνθηκα μέσα μου μεγάλη γλυκύτητα. Όταν τελείωσε η θεία Λειτουργία, με πλησιάζει ο παπάς συντετριμμένος: «Συγχώρεσέ με! μου λέει. Πώς το έκανα αυτό! Εγώ μπροστά σου δεν έβαζα ούτε τα παιδιά μου ούτε την παπαδιά, ούτε τον εαυτό μου. Τι ήταν αυτό που έπαθα!». Έπεφτε κάτω, μου έβαζε μετάνοια. Μου ζητούσε συγνώμη, προσπαθούσε να μου φιλήσει τα χέρια. «Παπά μου, του λέω, μη στενοχωριέσαι. Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω. Σε χρησιμοποίησε ο Θεός εκείνη την στιγμή, για να δοκιμάση εμένα». Ο παπάς δεν μπορούσε να καταλάβει τι του έλεγα και τελικά, νομίζω, δεν τον έπεισα. Όλα αυτά έγιναν εξαιτίας της προσευχής που είχα κάνει.

Κι εσείς, όταν βλέπετε μία αδελφή να παραφέρεται και να σας μιλάει άσχημα, να ξέρετε ότι τις περισσότερες φορές η αιτία είναι η προσευχή που κάνετε. Επειδή δηλαδή ζητάτε από τον Θεό να σας δώση ταπείνωση, αγάπη, κ.λπ., παίρνει ο Θεός για λίγο την Χάρη Του από την αδερφή και σας ταπεινώνει και σας στενοχωρεί. Έτσι σας δίνεται η ευκαιρία να δώσετε εξετάσεις στην ταπείνωση, στην αγάπη. Αν ταπεινωθείτε, θα ωφεληθείτε. Όσο για την αδερφή, θα λάβει διπλή την Χάρη του Θεού˙ και γιατί της πήρε ο Θεός την Χάρη, για να δοκιμάσει εσάς, και γιατί ταπεινώθηκε με το σφάλμα της και ζήτησε συγχώρεση από τον Θεό. Οπότε και εσείς εργάζεσθε στην ταπείνωση και εκείνη γίνεται καλύτερη.

Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄ ΠΆΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»


http://agapienxristou.blogspot.ca/2015/01/blog-post_12.html