Ἡ μαρτυρία μας
Κάθε χρόνο, κατ' αὐτήν τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῆς Ὀρθοδοξίας καλούμεθα νά κηρύξωμε, νά ἀπολογηθοῦμε γιά τήν πίστη μας, τή ζωή μας, τήν ταυτότητά μας καί τήν ἐλπίδα μας.
Στή σημερινή ἡμέρα, πού εἶναι ἡ γιορτή τῆς εἰκόνας καί ἡ ἑορτή τῆς εἰκόνας εἶναι ἡ γιορτή τοῦ ἀνθρώπου, εἰκόνας τοῦ Θεοῦ, ἔχουμε νά μαρτυρήσουμε περί τῆς Ἐκκλησίας ὡς πασχαλίου κοινότητος, πορευομένης πρός τό ὁριστικό πάσχα, περί τῆς Ἐκκλησίας ὡς Εὐαγγελικῆς καί Εὐχαριστιακῆς Κοινότητας, πού ἀναλαμβάνει στήν προσευχή της ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα καί τήν προσκαλεῖ νά λάβει μέρος στήν τριαδική ἀγάπη. Ὀφείλουμε νά μαρτυρήσουμε γιά τήν πνευματική σημασία τῆς γῆς καί τοῦ κάλλους, γιά τόν ἄνθρωπο σάν ὑπέρβαση καί κοινωνία, χαραγμένης μέ τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ γιά τήν κλήση του, τή σπίθα, τήν πνοή πού τόν ἁρπάζει ἀπό αὐτόν τόν κόσμο καί τοῦ δίνει τήν δύναμη νά τόν μεταμορφώσει. Ἔχουμε νά μαρτυρήσουμε ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἡ ἐλευθερία, ἡ χαρά καί ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου καί ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά τόν γνωρίσει μέ μία ἀδιαχώριστη ἀπό τήν ἀγάπη γνώση, ἑνώνοντας τό πνεῦμα του καί τήν καρδιά του καί εὑρίσκοντας τήν καρδιά του στόν Χριστό, "καρδιά τῆς Ἐκκλησίας", ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας.
Το μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας
Ὅταν γίνεται λόγος γιά τήν Ὀρθοδοξία, γίνεται λόγος γιά τό πολυτιμώτερο τῆς πίστης καί τῆς ἐλπίδας, τήν Ἐκκλησία, ἀλλά εἶναι δυνατό νά ὁριστῆ ἤ νά περιγραφῆ αὐτό πού μετέχει στό μυστήριο τοῦ Θεοῦ στή θεία ζωή, σ' αὐτήν τήν ἀνεξάντλητη ζωή τοῦ Θεοῦ πού γεμίζει τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξή μας καί μέσα στήν ἁμαρτία μας καί μέσα στήν πτώση μας; Πῶς θά μποροῦσε νά μιλήσει κανείς γιά τήν Ἐκκλησία ἡ ὁποία ἐργάζεται ἀδιάκοπα γιά νά ἀναγάγει τόν ἄνθρωπο στήν προσωπική του καί ἐκκλησιαστική του ζωή στά σκαλοπάτια τῆς θέωσης;
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι σῶμα Χριστοῦ, ἡ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἕνωση καί ἑνότητα τῶν πιστῶν στήν θεωμένη -δοξασμένη ἀνθρωπότητα τοῦ Χριστοῦ. Χριστός καί Ἐκκλησία εἶναι ἑνότητα ἀδιάσπαστη καί ἀσύγχυτη. Εἶναι, κατά τόν Ἱ. Χρυσόστομο, "γένος ἕνα, Θεοῦ καί ἀνθρώπων". Ὁ Χριστός εἶναι ὁ "ἐκκλησιαστής μας" γιατί μᾶς συνάγει στό Πανάγιο σῶμα Του ἀλλά καί ἡ Ἐκκλησία μας, γιατί γίνεται ὁ πνευματικός τόπος τῆς συνάξεώς μας. Νά γιατί δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει ποτέ χωρίς τόν ἀληθινό Χριστό Ἐκκλησία, οὔτε πάλι νά στηριχθεῖ σέ καμμιά ἰδεολογία, ἔστω λεγομένη "Χριστιανική ". Γιατί εἶναι ἀδιάσπαστα συνυφασμένη μέ τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ Λόγου, τοῦ Σαρκωμένου Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ ὅλος Χριστός, ὄχι σῶμα Χριστιανῶν ἀλλά σῶμα Χριστοῦ.
Τήν χριστοκεντρική αὐτή πραγματικότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας εἰκονίζει καί ἐκφράζει, ἀλλά καί πραγματώνει, μιά πράξη λειτουργική, πού λαμβάνει χώρα στό τέλος τῆς Θ. Λειτουργίας. Πρόκειται γιά τή συστολή τῶν Τιμίων Δώρων στό ἅγιο Ποητήριο. Ὁ Λειτουργός συστέλλει (συγκεντρώνει) μέσα τό ἅγιο Ποτήριο, ὅ,τι ἄλλο ὑπῆρχε στό Δισκάριο ἐκτός ἀπό τόν Ἀμνό, τό σῶμα τοῦ Κυρίου, δηλαδή τή μερίδα τῆς Θεοτόκου, τά τάγματα τῶν Ἀγγέλων καί Ἁγίων, τά μνημονευθέντα , ζῶντα καί τεθνεῶτα μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού συνεπιτέλεσαν μέ τόν Λειτουργό τή Θεία Λειτουργία. Ἔτσι ἡ ἐν Χριστῷ κοινωνία τῶν πιστῶν εἶναι ἤδη συναγμένη μέσα στό ἅγιο Ποτήριο.
Ἡ καινή κτίση
Ἡ κοινωνία στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ διαφοροποιεῖται ἀμετάκλητα καί ὁριστικά ἀπό κάθε ἄλλη ἐγκόσμια κοινωνία. Ὅλες οἱ ἀνθρώπινες κοινωνίες θεμελιώνονται σέ ὁρισμένες ἰδεολογικές προϋποθέσεις.
Ἡ κοινωνία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ εἰσῆλθε στόν κόσμο σάν καινούργια πραγματικότητα ὡς "Καινή Κτίσις". Τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ τό κατ' ἐξοχήν καί μόνο "ν έ ο" πού γνώρισε ποτέ ὁ κόσμος διαφοροποιεῖ ριζικά τή δική του κοινωνία, ἀπό κάθε ἀνθρώπινη ὁμάδα πού διεκδικεῖ τό ὄνομα τῆς κοινωνίας.
Ἡ ἔνταξη μας ὅμως στήν ἐν Χριστῷ κοινωνία καί συνεπῶς στήν ἐκκλησιαστική ζωή προϋποθέτει ἕνα καί μοναδικό τρόπο. Εἶναι ἀπόλυτη ἀνάγκη ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ, ἡ χριστοζωή, σάν νέος τρόπος ὕπαρξης, νά γίνει καί δική μας ζωή. Αὐτό πραγματοποιεῖται, ὅταν μετά ὁρισμένη πορεία, φθάσουμε στό σημεῖο να μή ζοῦμε πιά ἐμεῖς, ἀλλά νά ζῆ μέσα μας ὁ Χριστός. Ὅλη αὐτή ἡ πορεία στή γλώσσα τῆς Ἐκκλησίας ὀνομάζεται πορεία θεώσεως καί εἶναι ἡ ἴδια ἡ σωτηρία. Στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας εἰσέρχεται κανείς γιά νά σωθεῖ, νά θεωθεῖ. Ἄν ὁ στόχος αὐτός παραθεωρηθεῖ τότε ἀλλοιώνεται ἡ ἐκκλησιαστική ζωή καί ἔτσι καταντᾶ μιά αἵρεση πού δέν σώζει ἀλλά ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια.
Ἡ μεταπτωτική ἐμπειρία τοῦ κόσμου
Ἡ ἁμαρτία τοῦ κόσμου δέν θέλησε νά δεχθῇ τόν Χριστό ὡς κέντρο ὅλων τῶν γεγονότων. Οἱ συνέπειες ἀπό μιά τέτοια ἀποδοχή πού εἰσχωροῦν βαθειά στή ζωή καί ἐγείρουν μεγάλες ἀξιώσεις ἀλλοτριώνουν τελικά τόν ἴδιο τόν ἄνθρωπο κάνοντας τον νά λησμονήση τήν θεία του καταβολή καί τόν προορισμό του, ὅτι ὁ Θεός στό πρόσωπο τοῦ Υἱοῦ Του αὐτοπαραδόθηκε " ἵνα οἱ ἄνθρωποι ζωήν ἔχωσιν καί περισσόν ἔχωσιν".
Ἡ νεοελληνική μας ζωή πού πασχίζει ἀκόμη γιά τήν ἰδεολογική της ταυτότητα ἐμφανίζει τήν εἰκόνα μιᾶς κουλτούρας ἤ ἑνός νεοουμανισμοῦ στά ὅρια δῆθεν ἀνώδυνων ἰδεολογιῶν μέ τίς ὁποῖες ζητοῦμε νά ντύσουμε τήν προσωπική μας καί πνευματική μας φτώχεια.
Τό σκάνδαλο δέν εἶναι ἡ ἄρνηση τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ὁ ἐγκλεισμός στήν ἐνδοκοσμιότητα τοῦ ἀνθρώπου. Δέν εἶναιἡ ἄρνηση κάθε μεταφυσικῆς ἀρχῆς ἀλλά ἡ σκοπιμότητα νά διασωθεῖ ἡ κυριαρχία τοῦ ἀνθρώπου στόν ἐξαντλούμενο κόσμο του. Δέν εἶναι ὁ λόγος τοῦ Σταυρῦ, ἀλλά ὁ λόγος τοῦ ἀνθρώπου πού αὐτοαναιρεῖται. Δέν εἶναι ἡ ἀπαίτηση τῆς ὑπερβάσεως, ἀλλα ἡ αὐθάδεια καί ἡ ἀνεπάρκεια τοῦ ἀνθρώπου. Δέν εἶναι ἡ ἔλλειψη δραστηριότητος, ἀλλα ἡ πολυπραγμοσύνη μας, ἡ τάση καί ἀναίδειά μας νά ἀσχολούμαστε μέ ὅλα καί νά τά ἐξηγοῦμε ὅλα. Τό σκάνδαλο ἀκόμη δέν εἶναι πῶς μιλοῦμε γιά τόν ἄνθρωπο, ἀλλά πώς μιλοῦμε γιά νά τόν ἀγνοοῦμε καί νά τόν ἀπορρίπτουμε.
Ἔτσι στό χῶρο τῆς μεταπτωτικῆς μας ἐμπειρίας θά πρέπει νά μιλοῦμε γιά τήν διαστροφή καί τό πρόβλημα τῆς ζωῆς καί τῆς ὕπαρξης ἔξω ἀπό τήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας.
Ἔτσι τό τελικό νόημα τῆς σημερινῆς μας κρίσης εἶναι ὅτι ὁ κόσμος μέσα στόν ὁποῖο πρέπει νά ζήσει σήμερα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν εἶναι ὁ κόσμος της, οὔτε ἀκόμη περισσότερο κάποιος οὐδέτερος κόσμος, ἀλλά ἕνας κόσμος πού τήν προκαλεῖ στήν οὐσία καί τήν ὕπαρξή της, ἕνας κόσμος πού προσπαθεῖ συνειδητά ἤ ἀσυνείδητα νά τή μετατρέψει καί νά τή μειώσει.
Τό ἐρώτημα συνεπῶς εἶναι εὐνόητο: τί μπορεῖ νά γίνει σήμερα;
Πρώτιστη ἀνάγκη εἶναι νά βιώνεται ἡ ἐσχατολογική αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθοδοξίας καί στή σημερινή ἱστορική πραγματικότητα. Πῶς δηλαδή θά λειτουργήσουμε ὅλοι μαζί καί ἡ ἐκκλησιαστική μας ζωή, ὀρθόδοξα μέσα στά σημερινά πολιτικά - πολιτισμικά καί κοιωνικά δεδομένα. Αὐτή ἄλλωστε εἶναι ἡ στάση τῆς Ὀρθοδοξίας σέ κάθε ἐποχή! Διακρατεῖ τή συνέχεια της, ὄχι μέσῳ κάποιας συνοπτικῆς διασύνδεσης μέ τό παρελθόν, ἀλλά παροντοποιώντας τήν παράδοσή της στό κάθε παρόν, κινούμενη στό δικό της διαρκές παρόν ζωῆς και μαρτυρίας.
Καμμιά δυνατότητα ὅμως δυναμικῆς ἐπιστροφῆς στήν παράδοση τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ζωῆς δέν εἶναι δυνατή ἄν δέν ξεκαθαρισθεῖ πρῶτα τί ἐπιδιώκουμε. Ἄν δέν συνειδητοποιηθεῖ ἡ κατάστασή μας. Ἄλλωστε αὐτό συμβαίνει πάντα. Χωρίς συνειδητοποίηση τῆς ἁμαρτίας, ἡ μετάνοια εἶναι ἀδύνατη.
Θά μᾶς πεῖ κάποιος ὅτι ὅλα αὐτά σάν ἐπισήμανσεις καί θεωρία στέκουν. Στήν πράξη ὅμως τί γίνεται; Τό πρακτικώτερο εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἀναπληρώνει καί θεραπεύει. Ζητεῖτε καί εὑρήσετε. Ἡ εὐαγγελική περικοπή πού διαβάζεται τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας μᾶς προσκαλεῖ καί μᾶς προκαλεῖ.
"Ἔρχου καί ἴδε". Καί ἄν αὐτός ὁ ἐρχομός μας εἶναι πορεία ταπεινή καί καθαρή, πού θά περνᾶ μέσα ἀπό τήν λατρευτική καί μυστηριακή ζωή τῆς ἐνορίας μας, τῆς Ἐκκλησίας μας, τότε θά ὁδηγηθοῦμε στήν ἑνότητα φρονήματος καί στήν ἐν Χριστῷ αὔξηση καί ἀναγέννησή μας, ὥστε ὁ καθένας ἀπό μᾶς νά μπορέσει νά πεῖ τοῦτο τό λόγο, ὅπως στό σημερινό Εὐαγγέλιο ὁ Ναθαναήλ:
" Ραββί, ἀληθῶς Θεοῦ υἱός εἶ".
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Βλ. Πρωτοπρεσβυτέρου Μιχαήλ Καρδαμάκη, Ὀρθόδοξη Πνευματικότητα, ἐκδ. Ἀκρίτας
http://agapienxristou.blogspot.ca/2015/02/blog-post_73.html
Του Μπάμπη Άννινου
Η καημένη η θεια-Μαργαρώ κάπου θα βρίσκεται εκεί ψηλά τώρα στον παράδεισο, που τόσο πολύ πίστευε, παρέα με τ΄ αγγελάκια, στα «χρυσά τα σύννεφα», κοντά στήν κυρά την Παναγία και όλους τους Αγίους, που θυμιάτιζε και μνημόνευε με τόσες μετάνοιες, κάθε απόβραδο μπροστά στο εικονοστάσι και προσκυνούσε με τρίδιπλες μετάνοιες στη μικρή ενοριακή της εκκλησιά…
Κι όμως, δεν το ‘λπιζε να πάει κι έλεγε:
- Κολάζεται κανένας, γιε μου! Κολάζεται και δεν το καταλαβαίνει! Γι΄ αυτό, δεν πρέπει κανένας να ολιγωρεί και να κάνει τα πρεπούμενα. Εκείνα που μας έχουνε μάθει οι πατεράδες μας και που ξέρανε οι παλιοί…
Κι ανάμεσα σ΄ αυτά τα «πρεπούμενα», που ενέπνεε μιαν αληθινή και αφελής ευλάβεια και πίστη, τις μετάνοιες, τα θυμιάματα, τα σταυροκοπήματα, τ΄ αγιοκέρια που φώτιζαν με την ψιλή τους φλόγα, το εικονοστάσι της γωνιάς με τ΄ άσπρα νταντελωτά μπερντεδάκια, ολονυκτίες στα πανηγύρια, τους όρθρους στις μεγάλες δεσποτικές γιορτές, την ταχτική παρακολούθηση της λειτουργίας και την αυστηρή τήρηση όλων των θρησκευτικών καθηκόντων, η μεγάλη δουλειά ήτανε η Σαρακοστή κι η νηστεία… Νήστευε τα Τετραδοπαράσκευα, νήστευε τις προηγιασμένες, νήστευε των Αγίων Αποστόλων, το Δεκαπενταύγουστο, της Σταυροπροσκύνησης, κάθε φορά που το έγραφαν τα «χαρτιά» και που το νόμιζε αναγκαίο η ψυχούλα της. Μα η μεγάλη νηστεία ήταν η «Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή».
- Κολάζεται κανένας, γιε μου! Κολάζεται και δεν το καταλαβαίνει! έλεγε η καημένη η θεια-Μαργαρώ, κι εμείς οι πειρασμοί, εκπρόσωποι του Πονηρού και του Παγκακίστου, μέσα στο ήρεμο αναχωρητήρι της καλής γερόντισσας, εβάλαμε σκοπό να την κολάσουμε!… Μιαν εβδομάδα ολόκληρη, ύστερα από την Καθαρή Δευτέρα, ενήστευε παραδειγματικά, με μαρουλάκια, ελίτσες, βρεχτοκούκια, και κάπου κάπου λιγάκι χαλβά, που ήταν τα μόνα επιτρεπόμενα εδέσματα του νηστίσιμου «οψολογίου» της και μονάχα την πρώτη Κυριακή εμετρίαζε λίγο τη νηστεία κι εμαγείρευε κανένα λαδερό, αγκιναροκούκι, κανένα λαδοπίλαφο με ξερό χταπόδι… Κι έπειτα, λιγάκι ρετσινάτο, «για να στυλωθεί κανενός η καρδιά του, γιε μου!» επισφράγιζε πραγματικά την «κατάλυση οίνου και ελαίου».
Όσο για τα καρύδια και τα σύκα, που εφίλευε εμάς, τα παιδόπουλα, ήταν για τη θεια-Μαργαρώ πράγματα απαγορευμένα… Όχι από τα περίφημα «πρεπούμενα», μα γιατί δεν είχε πια κανένα δόντι. Όμως, για μας, τα πάστρευε με προσοχή και δεν μας τα ΄δινε ποτέ ατσάκιστα, κι είχε πολλούς λόγους, εκτός από την καλοσύνη της, για τούτο. Φρόντιζε πρώτα πρώτα για την ακεραιότητα της κόψης της πόρτας, που τα μαγκώναμε ανάμεσα και την εκάναμε καρυδοσπάστη, αφήνοντας σημαντικά σημάδια της χρησιμοποίησης αυτής, μα και για την ασπράδα των ασβεστωμένων πεζουλιών της αυλής, που ήταν το τελευταίο καταφύγιο για να τσακίσουμε τα καρύδια, χτυπώντας τα με λιθάρια!…
- Μπρε Ιούδες!… Μπρε Ιούδες! εξεφώνιζε, σαν εκαταλάβαινε κατιτί τέτοιο… Ελάτε εδώ, μπρε, να σας τα τσακίσω εγώ!…
Και δεν ήξερε κανένας τι την επονούσε πιο πολύ απ΄ τα τρία: τα δόντια μας, το μάγκωμα της πόρτας ή το λέρωμα των πεζουλιών;
Κι όμως εμείς, οι «Ιούδες», εβαλθήκαμε να τη λερώσουμε!… Έξω, στο παράσπιτο, στην άκρη της αυλής, για να μη λερώσει την κουζίνα που άστραφτε από πάστρα και γυαλοκοπούσαν τα μπακιρικά, είχε βάλει να μαγειρέψει το περίφημο λαδοπίλαφό της με το χταπόδι, ενώ για μας, σ΄ άλλο τσουκάλι, έβραζε αληθινό πιλάφι με το κρέας, ένα «ατζέμ πιλάφι» από κείνα που μονάχα η θεια-Μαργαρώ ήξερε να φτιάνει αλτρουιστικά για την τέρψη των άλλων!… Κι ο Πειρασμός ξελαμπάδιασε μονομιάς μέσα στο μυαλό μας, εκεί που παίζαμε «καλόγερο» στα άσπρα καί μαύρα πλακάκια της αυλής… Κι ούτε καιρό δεν χάσαμε σε μάταιη συνεννόηση… Με μια ματιά, συνεννοηθήκαμε και το κακό έγινε. ΄Ενα κομμάτι κρέας, παχύ και όλο ψαχνό, έσμιξε μέσα στο λαδοπίλαφο με τα ισχνά κομμάτια του ξερού χταποδιού…
Με τι καρδιοχτύπι περιμέναμε το μεσημέρι, με τι ανυπομονησία προσμέναμε ν΄ αρχίσει το φαγητό της, ξεχνώντας μες στα πιάτα το νόστιμο δικό μας πιλάφι και κοιτάζοντας το λαδοπίλαφό της…
Και να… Εκεί που δεν το προσμέναμε πια, ύστερα από την πρώτη-δεύτερη μπουκιά, το πιρούνι της ανάσυρε το σώμα του εγκλήματος. Το γύρισε από δω, το γύρισε από κει, με ιερή φρίκη. Το γεροντικό της, μα τόσο συμπαθητικό, πρόσωπο πήρε μια έκφραση συντριβής, και μας κοίταξε ύστερα, ενώ εμείς σκύβαμε τα μάτια στα πιάτα μας, έτοιμοι να γελάσουμε, μα χωρίς να μπορούμε… Περιμέναμε τη δίκαιη τιμωρία μας. Μα εκείνη είπε μονάχα με σπαραγμό, σπρώχνοντας το πιάτο:
- Η αμαρτία στο λαιμό σας!…
Κι αλήθεια, θαρρείς σαν η Αμαρτία να ήταν κάτι το ψηλαφητό, κάποιο πράγμα ήρθε κι έκατσε πραγματικά στο λαιμό μας!… Κομπιάσαμε, ξεροκατάπιαμε, αφήσαμε το φαΐ μας και, μπρουμιτίζοντας στο τραπέζι, αρχίσαμε τα κλάματα.
Τότε η καλή γερόντισσα, που ο θρήνος μας κι η μεταμέλειά μας την είχε συγκινήσει, κατανικώντας κάθε της απέχθεια, κάθε της ευλάβεια και κάθε πεποίθηση, προσπάθησε να μας παρηγορήσει. Και παίρνοντας το κρέας του Πειρασμού, άρχισε να τρώει κι αυτή, μπροστά στα κατάπληκτα και κλαμένα μάτια μας, λέγοντας:
- Να, μπρε σεις!… Φάτε!… Κι άστε τα κλάματα!… Να! Φάτε!… ο Θεός δεν ξεσυνερίζει!…
http://orthognosia.blogspot.ca/2016/02/blog-post_49.html
Kontakion
1
Chosen Bridegroom of our hearts and
souls, through Thine incarnation and death on the cross Thou hast betrothed all
mankind to Thyself forever and hast given us as a pledge of eternal life Thy
most pure Body and Blood. Lo! At Thy call, I though unworthy, dare to approach
Thy divine Table, and struck by its majesty, I cry:
Jesus, God
of my heart, come and unite me to Thyself forever.
Ikos 1
Thou didst send Thine Angel to the
Prophet Isaiah with a live coal from the heavenly altar that his lips might be
purified thereby, when, beholding Thee seated upon Thy throne, he was
distressed over his impurity. And how shall I, who am defiled in body and soul,
dare to approach to partake of Thy divine Mysteries for communion except Thou
Thyself purify me from on high? Where fore, I cry out to Thee from the depths
of my soul:
Jesus most good, touch also mine
impure lips with the fire of Thy grace.
Jesus, burn the thorns of my many
transgressions.
Jesus, create in me a clean heart,
and renew a right spirit within me.
Jesus, lead my poor soul out of the
prison of the passions.
Jesus, destroy in me impure thoughts
and evil lusts.
Jesus, guide my feeble steps to the
path of Thy commandments.
Jesus, God
of my heart, come and unite me to Thyself forever.
Kontakion
2
Greatly desiring to eat a last
Passover with Thy disciples before Thy Passion, that in the midst thereof Thou
mightest give them the last and greatest pledge of Thy love, Thou didst send
two of them to Jerusalem two days before Thee, that thus they might prepare it.
Hence, learning how we, too, ought to prepare ourselves betimes to eat of the
divine Passover which is Thy Body and Blood, I cry out to Thee in thanksgiving:
Alleluia!
Ikos 2
"Loose thy sandles from off thy
feet, for the place whereon thou standest is holy ground ," didst Thou say
unto Moses from out of the bush which burned yet was not consumed by Thine
unseen presence therein. The vessel which containeth Thy Body and Blood is
greater and more holy indeed than the unburnt bush, but I am dust, unclean and
sold under sin. Wherefore, with humility and faith I cry out to Thee:
Jesus almighty, strip from me the
old man and all his works.
Jesus, slay within me the seed of
corruption which maketh its nest within me.
Jesus, break Thou the bonds of sin
whereby the enemy hath bound me.
Jesus, grant me a humble heart and a
broken spirit.
Jesus, drive far from me temptations
and occasions for stumbling.
Jesus, establish me in faith and
love for Thee.
Jesus, God
of my heart, come and unite me to Thyself forever.
Kontakion
3
"Our fathers did eat manna in
the wilderness, and are dead. I am the Bread which cometh down from heaven
which, if any man eat thereof, he shall live forever. And the Bread which I
will give is My Flesh, which I will give for the life of the world," Thou
didst say to the Jews that sought to see from Thee a sign from heaven like unto
the manna of Moses, And hearing and beholding the fulfillment of the prophecy,
we cry out with fear:
Alleluia!
Ikos 3
Having risen from the supper, as the
holy John doth relate, and girded. Thyself about with a towel, Thou didst wash
the feet of the disciples, thereby teaching us that we ought not to approach
Thy divine Table in our sins unwashed by tears of repentance. Mindful of my
great need for this mystical ablution and of the dearth of tears of my hardened
heart, with Peter I cry to Thee:
Jesus all-good, do Thou Thyself wash
n ot only my feet, but my hand s and head as well.
Jesus, lay bare before me the abyss
of my soul's corruption!
Jesus, open within me the floodgates
of heartfelt contrition!
Jesus, be dew me with the drops of
Thy loving-kindness!
Jesus, wrap me about with the fear
of the judgment and the eternal torments!
Jesus, awaken within me my sleeping
conscience and strengthen its voice.
Jesus, God
of my heart, come and unite me to Thyself forever.
Kontakion
4
"Is this not Jesus, the Son of
Joseph, Whose father and mother we know? How is it, then, that He saith, I came
down from heaven? How can He give His Flesh to eat?" said the Jews among
themselves, on hearing Thy most glorious promise to give Thyself as food to the
faithful, unable in the hardness of their hearts to believe with humility and
cry out to Thee:
Alleluia!
Ikos 4
"Except ye eat the Flesh of the
Son of man, and drink His Blood, ye have no life in you," Thou didst tell
the Jews that were slow to believe, and this saying was shown to be hard to
accept even for certain of Thy disciples that were yet ignorant of the mysteries
of the kingdom of heaven. But we, illumined with light of the Gospel and
beholding Thy divine glory with face unveiled, cry out to Thee with faith and
love:
Jesus, Who canst do everything
through the greatness of Thy power and dominion!
Jesus, Who createth and perfecteth
more then we can understand and comprehend!
Jesus, Who once rained down manna
from heaven as a sign of the present Mystery!
Jesus, Who didst pour forth water
from a rock as a prefiguring thereof.
Jesus, Who didst send a cloud of quail
as food for the Jews, who were starving in the wilderness!
Jesus, Who before the very eyes of
the doubting Jews didst satisfy five thousand men with five loaves of bread.
Jesus, God
of my heart, come and unite me to Thyself forever.
Kontakion
5
While eating Thy supper with Thy
disciples, taking bread, and blessing and breaking it, Thou didst give it to
them, saying: "Take, eat; this is My Body, which is broken for you for the
remission of sins." And thereafter, having given them the Cup, Thou didst
say: "Drink ye all of it: this is My Blood of the New Covenant, which is
shed for you and for many for the remission of sins." Hearkening to this
divine and most sweet voice, with thanksgiving we cry:
Alleluia!
Ikos 5
He who eateth My Flesh, and drinketh
My Blood, dwelleth in Me, and I in him. He hath eternal life; and I will raise
him up at the last day, which is at the resurrection of life and blessedness.
Wherefore, seeking to be vouchsafed this longed-for resurrection unto life,
from the depths of my soul I cry to Thee:
Jesus, draw nigh unto one that
seeketh union to Thee:
Jesus, enter into my inmost parts,
into all my members and bones.
Jesus, be Thou a light unto my
darkened mind.
Jesus, fill with Thyself the abyss
of my heart, which the whole world cannot satisfy.
Jesus, speak through the voice of my
conscience.
Jesus, stir and guide my will.
Jesus, God
of my heart, come and unite me to Thyself forever.
Kontakion
6
"Verily, verily, I say unto you
that one of you shall betray Me," Thou didst say in anguish of spirit to
Thy disciples at the supper. And though they were innocent of any intention to
betray Thee, each of them asked Thee: "Lord is it I?" showing thereby
the depth of their humility. But what can I say to Thee when I fall and betray
Thee seven times a day? Yet keep me Thyself, that I may not fall away utterly,
but cry to Thee thankfully: Alleluia!
Ikos 6 "As the branch cannot
bear fruit of itself, abide in the vine, no more can ye, except ye
abide in Me. He that abideth in Me, and I in him, the same bringeth forth much
fruit." Thus, working wonders Thou didst teach Thy beloved disciples on
the way to Gethsemane. Therefore, attending to this instruction, and knowing
the weakness of my nature without Thy grace, I earnestly cry to Thee:
Jesus, most heavenly Husbandman, do
Thou Thyself plant me in Thy life-bearing garden.
Jesus, true vine, graft me to
Thyself like a wild branch!
Jesus, unwithering root, fill me
with the sap of eternal life!
Jesus, Vanquisher of all mortality,
clear away that which hath been dried up within me by the heat of the passions.
Jesus, beautiful goodness, adorn me
with the flowers of good thoughts and feelings!
Jesus, rich in mercy, enrich me with
the fruits of true repentance and righteousness.
Jesus, God
of my heart, come and unite me to Thyself forever.
Kontakion
7
To the disciple who at the supper
leaned upon Thy breast and asked: "Who is it that betrayeth Thee?"
Thou didst answer; "He it is to whom I shall give a sop, when I have
dipped it." And, having dipped the bread, Thou didst give it to Judas
Iscariot, the son of Simon, to move him to repentance. But, being hardened by
the spirit of malice, he had no desire to understand his Lord and Master's
voice of love. May I be delivered by Thy grace from such hard-heartedness, by
crying to Thee:
Alleluia!
Ikos 7
Taking pity on the weakness of our
nature, which turneth away from eating human flesh, Thou wast well-pleased to
bestow upon us Thine all-pure Body and Blood not manifestly, but under the
appearance of Bread and Wine, most wisely ordering the whole matter of our
salvation in Thy love for mankind, O Jesus, and accommodating Thy most saving
Mysteries to the weakness of our comprehension and senses. Marvelling at this
condescension of Thy wisdom to the weakness of our nature, I thankfully glorify
Thee thus:
Jesus, Who in Thy wisdom and love
for mankind arrangest all things for our salvation!
Jesus, Who adaptest Thy most saving
Mysteries to the weakness of our understanding and senses.
Jesus, Who for the assurance of the
doubting hast many times manifested Thy very Body and Blood at Thy holy Table,
instead of bread and wine.
Jesus, Who hast shown to worthy
ministers of the altar the Holy Spirit descending for the consecration of the
Gifts!
Jesus, Who instead of unworthy
ministers of the altar dost send invisibly Thy holy Angels for the celebration
of the Divine Mysteries.
Jesus, Who through the manifestation
of miracles at the holy Table, hast converted to faith many of the impious.
Jesus, God
of my heart, come and unite me to Thyself forever.
Kontakion
8
And after the sop - that is, after
the traitor had eaten the bread Thou gavest him - as the holy John relateth,
Satan entered into him. Oh, what a dreadful punishment for unbelief Oh, how
unhappy the lot of the traitor! What should have been for his salvation is
turned into death and damnation for him. Bowing reverently before this judgment
of Thy righteousness, with fear and trembling I cry to Thee:
Alleluia!
Ikos 8
"Do this in remembrance of
Me," didst Thou say to Thy disciples at the supper, giving them Thy Body
under the appearance of Bread, and Thy Blood under the appearance of wine. For
as often as we eat this bread, and drink this cup, we show forth Thy death,
according to the word of the holy Paul. And now, remembering Thy Passion, with
compunction I cry to Thee: Jesus, Who for the salvation of the world didst give
Thyself over voluntarily into the hands of Thine enemies!
Jesus, Who didst not allow legions
of angels to appear in Thy defense!
Jesus, Who with a glance and with
the crowing of a cock didst convert to repentance an unfaithful disciple!
Jesus, Who didst make no reply to
Caiaphas an d Pilate who questioned Thee foolishly.
Jesus, Who from the Cross didst ask
the Father to forgive the sins of them that crucified Thee!
Jesus, Who in Thy surpassing
loving-kindness didst give Thy beloved disciple to Thy Mother as a son.
Jesus, God
of my heart, come and unite me to Thyself forever.
Kontakion
9
"Judas, betrayest thou the Son
of Man with a kiss?" Thou didst sadly cry out to Thine unfaithful disciple,
when he came with a detachment of troops into the Garden of Gethsemane seeking
to betray Thee with a kiss. But even these poignant words did not strike his
soul, hardened' in evil, with repentance. And, knowing the inconstancy of mine
own will, 1 fear lest at any time 1, too, give thee the kiss of Judas,
ungrateful as I am. But do Thou Thyself strengthen me by Thy grace, that with
the good thief I may ever cry out:
Alleluia!
Ikos 9
I pray that they all may be one, as
Thou. Father, art in Me and I in Thee, that they also may be one in Us; that
the world may believe." Thus didst Thou exclaim in !Thy last great prayer
to the Father. Following this, Thy voice most sweet, and trusting in the power
of Thy prayer, with faith I cry to Thee:
Jesus, Who gatherest all together as
one, unite us all inseparably with Thee and Thy Father!
Jesus, grant that we all abide in
oneness of mind, in faith and in love for Thee.
Jesus, Who cannot abide enmity and
division, destroy impious heresies and schisms!
Jesus, Who lovest and hast mercy
upon all, gather all the lost sheep into one flock.
Jesus, Who guest peace to all, allay
the envy and gainsaying among them that call upon Thy name.
Jesus, Who givest me the Communion
of Thy very Body and-Blood, may I be truly flesh of Thy Flesh and bone of Thy
Bones.
Jesus, God
of my heart, come and unite me to Thyself forever.
Kontakion
10
By turning water into wine at the
wedding supper in Cana of Galilee, Thou didst manifest the first sign of Thy
divine power. Then, when about to depart to the Cross as the Bridegroom of
souls, Thou didst manifest to them that believe in Thee the last miracle of Thy
love, by changing bread into Thy Body; and wine into Thy Blood, and nurtured
thereby unto life eternal, I, too, thankfully cry out to Thee:
Alleluia!
Ikos 10
On the day of Thy resurrection,
accompanying in the guise of a traveller two of Thy disciples on the way to
Emmaus, Thou didst instruct them in the mystery of Thy Passion; but their eyes
were holden that they should not recognize Thee, though their hearts burned
within them at the sweetness of Thy words. But when, bowing to their request,
Thou didst go to tarry with them and, and having blessed the Bread, didst give
It them, straightway their eyes were opened and they recognized Thee. Like
those disciples, I, too, humbly make bold to raise my voice to Thee thus:
Jesus long-suffering, forsake me not
on the path of life because of the insufficience of my faith.
Jesus, teach me, like them, to
understand the prophecies concerning Thee and the mystery of union with Thee by
grace.
Jesus, warm and inflame my cold
heart, as Thou didst those of Thy disciples.
Jesus all-good, abide also with me,
for the day of my life is far spent and it is towards evening.
Jesus, grant me to know thee truly
in the present breaking of the mystical Bread and in drinking from the Chalice!
Jesus, grant that even I, perceiving
the power of Thy love, may become a proclaimer thereof to my brethren.
Jesus, God
of my heart, come and unite me to thyself forever.
Kontakion
11
To him that is victorious hast Thou
promised to give to eat of the Tree of Life, which is in the midst of the
paradise of God, and of the hidden manna. May I be prepared on earth for this
heavenly fare by the Communion of Thy Body and Blood, which as I now unworthily
approach, I cry:
Alleluia!
Ikos 11
He that eateth and drinketh
unworthily, eateth and drinketh judgment to himself, not discerning the Body
and Blood of the Lord, the heaven-rapt Paul doth admonish them that approach
for Communion. Wherefore, I, too, fear and tremble at mine unworthiness; yet
lest, by separating myself for long from Thy Communion, I fall prey to the
noetic wolf, I draw nigh to Thee with such a cry:
Jesus, receive me, as Thou didst
receive the publican, the harlot and the thief!
Jesus, disdain not to enter under
the roof of my soul, though it is all empty and fallen.
Jesus, open the eyes of my soul, as
thou didst open the eyes of the man that was blind from birth!
Jesus, say to me too, as to the
paralytic: Arise and walk!
Jesus, stanch the flow of the impure
desires of my soul as Thou dist stanch the flux of the woman with a issue of
blood!
Jesus, heal the leprosy of my soul
and conscience.
Jesus, God
of my heart, come and unite me to Thyself forever.
Kontakion
12
Through the envy of the devil who
spoke through the mouth of the serpent, and through the eating of the forbidden
fruit, the whole human race lost paradise and was given over to death. But by
tasting of Thy most pure Body and Blood all men are again vouchsafed eternal
life and rise up to their former state. For the Communion of Thy life-creating
Mysteries is an antidote against the venom of the serpent and is the seed of
immortality. Wherefore, I thankfully cry out to Thee:
Alleluia!
Ikos 12
Lo! I stand before the vessel which
holdeth Thy divine Mysteries, yet I put not away mine evil thoughts. Thine
almighty grace alone doth hearten and draw me on. Wherefore casting myself into
the -abyss of Thy loving-kindness, I cry out:
Jesus, Who callest all that labor
and are heavy laden to rest in Thee, receive me, who labor under the vanity of
this world.
Jesus, Who didst come to call not
the righteous, but sinners to repentance, absolve me of my sins and passions!
Jesus, Who healest every infirmity
and disease, heal Thou the wounds and festering of my soul.
Jesus, Who didst satisfy the hungry,
feed me with Thy Body and Blood!
Jesus, Who didst raise the dead,
quicken me who have been slain by my sins.
Jesus, Conqueror of hell, rescue me
from the jaws of the spirit of malice.
Jesus, God
of my heart, come and unite me to Thyself forever.
Kontakion
13 [3 times]
O Jesus most sweet and
all-compassionate, Who dost ever descend like manna from heaven to nourish our
souls and hearts in the mystery of Thy most pure Body and Blood: vouchsafe me
to partake uncondemned of Thy Divine Mysteries, that, being healed, nurtured,
sanctified and deified by Thee forever, I may thankfully cry:
Alleluia!
O Jesus most sweet and
all-compassionate, Who dost ever descend like manna from heaven to nourish our
souls and hearts in the mystery of Thy most pure Body and Blood: vouchsafe me
to partake uncondemned of Thy Divine Mysteries, that, being healed, nurtured,
sanctified and deified by Thee forever, I may thankfully cry:
Alleluia!
O Jesus most sweet and
all-compassionate, Who dost ever descend like manna from heaven to nourish our
souls and hearts in the mystery of Thy most pure Body and Blood: vouchsafe me
to partake uncondemned of Thy Divine Mysteries, that, being healed, nurtured,
sanctified and deified by Thee forever, I may thankfully cry:
Alleluia!
Ikos 1 Repeated
Thou didst send Thine Angel to the
Prophet Isaiah with a live coal from the heavenly altar that his lips might be
purified thereby, when, beholding Thee seated upon Thy throne, he was
distressed over his impurity. And how shall I, who am defiled in body and soul,
dare to approach to partake of Thy divine Mysteries for communion except Thou
Thyself purify me from on high? Where fore, I cry out to Thee from the depths
of my soul:
Jesus most good, touch also mine
impure lips with the fire of Thy grace.
Jesus, burn the thorns of my many
transgressions.
Jesus, create in me a clean heart,
and renew a right spirit within me.
Jesus, lead my poor soul out of the
prison of the passions.
Jesus, destroy in me impure thoughts
and evil lusts.
Jesus, guide my feeble steps to the
path of Thy commandments.
Jesus, God
of my heart, come and unite me to Thyself forever.
Kontakion
1 Repeated
Chosen Bridegroom of our hearts and
souls, through Thine incarnation and death on the cross Thou hast betrothed all
mankind to Thyself forever and hast given us as a pledge of eternal life Thy
most pure Body and Blood. Lo! At Thy call, I though unworthy, dare to approach
Thy divine Table, and struck by its majesty, I cry:
Jesus, God
of my heart, come and unite me to Thyself forever.
Amen
1. Η αμαρτία έχει πέντε δάχτυλα: δύο μας βάζει στα μάτια, δύο στα αυτιά,κι ένα στο στόμα!
2. Κάνε μια αμαρτία δύο φορές και θα σκεφθείς ότι επιτρέπεται.
3. Η μεγάλη αμαρτία είναι παιδί της μικρής.
4. Το κακό με τις ..μικρές αμαρτίες είναι ότι ..δεν μένουν πολύ καιρό μικρές.
5. Η αγάπη μιας μικρής αμαρτίας, είναι …μια μεγάλη αμαρτία.
6. Η συνήθεια της αμαρτίας αφαιρεί την συνείδηση της αμαρτίας.
7. Όποιον πόνο κι αν δοκιμάσει ο άνθρωπος τον ξεχνάει. Μα τον πόνο από το δάγκωμα της συνειδήσεως, δεν τον ξεχνάει ποτέ.
http://agapienxristou.blogspot.ca/2012/12/blog-post_2.html
During the Great Lent the Church makes an effort to wake us up to repentance. Heart-penetrating services, canons and frequent readings from the Old Testament are the tools for coming to realization of our sinfulness. The examples from the Old Testament caution us and, based on the experience of thousands of years, point us to the only way of grace: the way of communion with God.
God led the Jewish people to His Truth and Righteousness by means of various tribulations, long years of slavery and devastating diseases. All of the Old Testament is the story of God’s Righteousness punishing for sin and showing mercy. But despite such a multitude of punishments, the Jewish people often hardened their hearts and did not want to receive God’s rebuke.
Such hardening of heart can also be observed amongst us today. The Lord strikes us with tribulations, pours grief upon the stone-like ground of our heart, so that it may be ploughed and made ready to receive the seed of God’s grace; i.e. our hearts are often not receptive to the mercy of the Lord, even when He is showing us mercy in obvious ways. Like animals, we are still possessed by the fear of death, but do we fear God’s Judgment? The Lord is waiting for us to see in our troubles the axe and mercy of God, not just a coincidence.
Thus comparing the Old Testament with our time, we can see than both then and now the Lord cares for His people, not allowing them to perish in carelessness and iniquity. In various ways He leads us to repentance, calls us to again be united with Him, Who is the Source of life. Truly the love of God surpasses human understanding! His love goes to the extent that, according to the prophet Isaiah, for the sake of His chosen ones, for the sake of a small part of the people, He spares the whole people. For the sake of a few saints the kingdom shall stand. Thus God was leading his servants, showing Himself sometimes as a terrible and rebuking Judge, and sometimes as Merciful and All-Forgiving for the sake of man, to establish righteousness on the earth. (Indeed, there is yet another aspect of love, its protective power.)
If the Lord cared so much for his servants, does he not care even more for His sons? The Old Testament is slavery; the New Testament is sonship. We are no longer slaves in the Master’s house, but sons in the Father’s home. A slave strives only to please his master, and their relationship is measured by the slave’s work. But a son has a closer relationship with the father and is afraid of insulting him not only by action, but also by intention, lest he be separated from the love of the father; his relationship with the father is measured by feelings and thoughts. Yet to whom more was given, of him more will be asked. "We are children of God, but it has not yet been revealed what we will become,"-says the apostle; we have been given a lot, and it is up to us to multiply the Lord’s gift. It is up to us to set our feet on the warrior path, the path of the warriors of Christ, fighting on the battlefield of our hearts for the Truth and Righteousness of God. It is up to us to make a good beginning, since the Lord appreciates even our intentions, and everything else we will be able to do with the help of God’s grace.
Our weapon is frequent prayer, creative prayer beyond a mechanical repetition of memorized words. The Holy Church offers such prayers to us in the touching services of the Great Lent. The goal of our struggle is to acquire the inner peace of the soul. When peace finds home in our hearts, then we begin our blessed journey toward communion with God. The state of communion with God is so great, that this communion itself is our reward, the Kingdom of Heaven inside of us. This is what the Lord has called us to, so that here on earth we could in separate moments acquire eternity for ourselves. Amen.
